Via een tussenpersoon kom ik in contact met Henk. Henk is 53 jaar en al 26 jaar ondernemer. Een goeie gozer, zouden wij zeggen. Open, vriendelijk gezicht en een lichaamsbouw waar menigeen jaloers op zou zijn. 

Maar na een fout besluit over renteswaps is Henk zichzelf niet meer.

Henk heeft er inmiddels enkele weken over nagedacht en heeft er veel met zijn partner over gesproken. Hij realiseert zich uiteraard dat de economische malaise nog wel even aanhoudt, de prijzenoorlog in de branche nog lang niet voorbij is en banken niet ruimhartiger zullen gaan opereren. Dat zijn de feiten, de ratio. Aan de andere kant staat zijn gevoel.

Ratio

Henk’s ratio zegt dat hij door moet werken, harder werken, nog meer uren maken en hopen dat de rente en aflossingen aan de bank betaald kunnen blijven worden. Ervan uit gaande dat de bank niet ieder jaar met een nieuw, geld kostend konijn uit de hoge hoed komt, zoals meer accountantscijfers, taxaties, renteverhogingen, extra aflossingen etc.

Wanneer hij dat zo nog enkele jaren volhoudt, is het dure renteswapcontract geëindigd, kan hij zijn resterende financieringsrente misschien tegen lagere rentes wél en écht vast zetten, is er jaarlijks euro 165.000 afgelost  en is de bank misschien tot de conclusie gekomen dat alle bancaire ratio’s weer wat passender zijn. Misschien, misschien, misschien. Dus, hard en meer werken en hopen dat de bank mee blijft werken om tot een goed einde te komen.

Gevoel

Henk’s gevoel zegt heel wat anders. Hij voelt zichzelf  “stom”, zoals inmiddels vele MKB-ers met een renteswapcontract zichzelf stom voelen. Stom, omdat hij zijn bancaire, financiële partner 110procent vertrouwde.

Nu weet hij dat deze financiële adviseur, jarenlange vertrouwenspartner, gewoon een verkoper is (én was) met verkooptargets. Natúúrlijk had hij zich beter moeten laten informeren over producten "waar hij geen vinger achter kon krijgen". Zonder te verzanden in rancune of persoonlijke wrok voelt Henk zich wél bekocht. Gefopt. Zijn vertrouwde huisbank gaf Henk immers aan dat DIT het moest worden!

Casus

Recentelijk heb ik Henk’s casus bekeken. Een klassiek voorbeeld van 'mis-selling’. De bank nam het initiatief om Henk te wijzen op (lees: bang te maken voor) mogelijk sterk stijgende marktrentes. Om hen vervolgens bijna tweewekelijks te bestoken met mails over de risico’s van stijgende rentetarieven. Eenmaal “klaargestoomd” om dit risico aan te pakken, vroeg Henk slechts om een of meerdere vastrentende financieringsrentes.

Het énige aanbod van de bank was een Euriborlening in combinatie met een renteswap. Lekker positief uitgelegd (“alle financieringslasten zijn nu vastgelegd”), de negatieve items (zoals de consequenties van een negatieve marktwaarde) weggelaten en veel belangrijker in deze zónder ook maar één alternatief aan te bieden.

Géén vastrentende leningen, géén verschillende rentelooptijden, géén Euriborlening met een rentecap. Niets van dat alles. Keuze uit één is geen keuze.

Angst

Ik begrijp zowel Henk’s ratio, maar zeker ook zijn gevoel. De keuze is uiteraard aan Henk en zijn partner. Zij kiezen ervoor om niet te stoppen, hard te blijven werken en te hopen op medewerking van hun huisbankier. De bank aanspreken op 'mis-selling’ is nog een brug te ver. Daarvoor hebben zij teveel angst in verband met de financiële afhankelijkheid van diezelfde bank. Ook dit gevoel is een klassieker. Helaas.

Frank Wijn is oprichter van Wijn Bancair Advies en werkte 18 jaar bij diverse financiële instellingen. Zijn motto: maak klanten minstens zo slim als de bankier, liefst slimmer. En maak bankzaken transparanter, liefst goedkoper! Volg Frank ook op Twitter.com/frankwijn1