Sociale ondernemers zijn de R&D-afdeling van onze maatschappij, schrijft Juul Martin. Hij neemt zelf de proef op de som. 

Door: Juul Martin

Oh nee, hè. crowdfunding blijkt riskanter dan gedacht. Net nu de overheid zich nog meer terugtrekt en een participatiesamenleving voor ogen heeft en banken nog steeds moeiijk geld uitlenen, is deze formele vorm van ‘vele beetjes geld lenen’ toch niet zo sexy. Hoe kun je dan wél gebruik maken van mensen die je willen helpen met je onderneming?

René Verbrugge en Daan van de Loo stellen in het genoemde opinieartikel op NUzakelijk voor dat de tegenprestatie transparant en concreet moet zijn. En dat aanvragers, zij die geld nodig hebben, betere informatie moeten verstrekken.

Ik kan me goed voorstellen dat dat helpt als je een bedrijf hebt waarin je financiëel investeert en je return on investment (ROI) ook geld is. 

ROI

Er is daarnaast een hele wereld van sociaal ondernemers die hard aan het werk zijn met allerlei initiatieven (Pluk je momenten, Toogethr, Jimmy’s, Hieros en ga zo maar door) waarbij de ROI niet uit te drukken is in geld. Deze mensen zetten zich in om de samenleving te upgraden, zonder te weten wat het effect is op de lange termijn en voor wie het wanneer waardevol is. 

Zij vormen de research & development-afdeling van de hele samenleving en economie. En daar hoort proberen en mislukken bij. Net zo goed als proberen en wel slagen.

In dat laatste geval profiteren daar veel mensen van - die zich daar vaak niet eens bewust van zijn, laat staan dat ze die sociaal ondernemers gaan betalen. Deze sociaal ondernemers verdienen het om te kunnen pionieren en er van te kunnen leven.

Medemakers

Om daarmee te experimenteren ben ik, als sociaal ondernemer, het initiatief ‘Medemakers’ gestart. Een medemaker is iemand die mijn doelen ondersteunt en wil helpen, maar geen tijd heeft om ze te bewerkstelligen.

Bijvoorbeeld: Ik wil graag dat we een sterkere deeleconomie krijgen en werk daar al jaren hard aan. Anderen willen ook collectief meer toegang tot hulp en spullen, maar kunnen zich er niet voor inzetten. Deze mensen kunnen mijn medemaker worden. Dan geven ze mij een tientje per maand. Geven dus.

De afspraak is, dat er geen afspraak is. Je krijgt er zelf niets voor terug, behalve dat je bijdraagt aan het grotere doel.

Keuze

Op basis van wat ik al gedaan heb (transparant vindbaar op mijn blog) kiezen mensen ervoor om mij te ondersteunen, zodat ik me geen zorgen hoef te maken om een basisinkomen en fulltime de samenleving en economie kan upgraden.

Dit initiatief’ staat nog in de kinderschoenen en ik kan er nog lang niet van leven. Maar deze weg biedt mogelijkheden voor iedereen die een sterkere samenleving als ROI nastreeft.

En als dat kan, dan kan het vast ook werken als je wel financiële winstdoelstellingen hebt: Vraag om vele beetjes hulp, in plaats van vele kleine leningen.

Juul Martin is pionier in de deeleconomie, bouwde een huis zonder geld en geeft lezingen over zijn avonturen