Schulden na de dood

Ouders zadelen hun kind(eren) steeds vaker postuum op met een schuld. Niet door een lening of krediet, maar door de kosten voor de uitvaart.

Door Rob de Haan

Een gevolg van de crisis is dat ondernemers – nog meer dan voorheen – voor èlke factuur geld willen zien. Desnoods door het verkopen van hun vordering aan professionals. En dan is de jacht pas echt geopend.

Diverse media berichtten er al over: nabestaanden betalen de rekening voor een begrafenis of crematie gewoonweg niet.

Het is geen branche waar je veel wanbetalers verwacht, maar feit is dat het om gemiddeld zo’n 3000 euro gaat. En dat sommige mensen wel heel ver gaan om het geld in eigen zak te houden.

Adres onbewoond

Zoals de zoon(s) van een vermogende dame uit ’t Gooi, die eind vorig jaar overleed. De begrafenisondernemer stuurde zijn factuur voor de – waardige en druk bezochte – uitvaart, maar er kwam geen betaling.

Ook niet na meerdere herinneringen en zelfs niet nadat een incassobureau druk uitoefende. Wat bleek: er woonde niemand op het adres dat haar zoon had opgegeven.

Spookburger is onvindbaar

De begrafenisondernemer wilde van de vordering af en verkocht de openstaande schuld aan een vorderingenloket. Maar ook de zoektocht van deze specialisten leverde niks op. Geen vermelding in de Gemeentelijke Basisadministratie, de Kamer van Koophandel, het Kadaster of het insolventieregister.

Ook een rondje langs de bekende social media had geen resultaat. Het valt niet mee om zo afwezig te zijn op internet. Je zou er haast respect voor krijgen.

Beet via Twitter

Uiteindelijk komt bijna iedereen op gezette tijden boven water, zo ook deze wanbetaler. Hij bleek te twitteren over zijn vakgebied en een autoriteit op het vlak van luisterboeken en digital publishing. Als zodanig heeft hij samengewerkt met een schrijfster van kinderboeken en zij werd het cruciale aanknopingspunt.

Het telefoonnummer dat zij verstrekte bestond niet alleen, maar werd ook beantwoord.

Matineus type

De man die de telefoon opnam ontkende niets. Hij concludeerde laconiek dat die factuur er ongetwijfeld ‘tussendoor was geglipt’. Van geen enkel belang. Wat wel ter zake deed: waarom werd hij daar zo vroeg in de ochtend – om 8.15 uur – voor gestoord? ‘U bent wel een matineus type, mijnheer’, was de geïrriteerde conclusie.

De factuur kon gewoon naar zijn e-mailadres en daarmee zou de zaak afgedaan zijn.

Wanbetalers, oppassen

Natuurlijk werd de mailaccount binnen een paar dagen opgeheven en is de factuur nog steeds niet betaald. Maar de beste man uit dit verhaal geeft met enige regelmaat openbare lezingen over zijn vakgebied. Hij kan dus binnenkort een dagvaarding van een gerechtelijke deurwaarder verwachten.  

Dit verhaal krijgt nog een staartje waar u in een volgend blog over kunt lezen.

Rob de Haan is mede-oprichter van Verkoopjevordering.nl. In zijn column beschrijft hij persoonlijke verhalen uit ons land tijdens de crisis. Waargebeurde ondernemersverhalen, waarin mensen en locaties onherkenbaar zijn gemaakt.

Tip de redactie