Als er in Den Haag over de kredietmarkt gesproken wordt, gaat het nauwelijks over klanten. Banken komen niet uit hun kaasstolp.

Je schrijft eens een column op NUzakelijk, stuurt deze af en toe door aan Tweede Kamerleden en voor je het weet, neem je deel aan een hoorzitting (rondetafelgesprek) met Tweede Kamerleden, bankiers, belangenbehartigers en universitair afgestudeerden over het onderwerp: “Kredietmarkt in de Nederland”.

Op zich wel een grappige ervaring. Geïnteresseerde kamerleden van de vaste commissie voor Financiën die “experts” aanhoren en hen vragen mogen stellen. Dat is het idee!

Voor mij was ’t even wennen dat je niet kon discussiëren met de overige aanwezigen. Microfoontje aan, microfoontje uit en praten doe je via de voorzitter. Zo hoort dat ook.

Klanten

Inhoudelijk ging het volgens mij nauwelijks over de kredietmarkt zoals deze door klanten de afgelopen jaren ervaren wordt. De eerste 2,5 uur ging het veel meer over fundinggap, Basel en opvallende en (te) hoge rentemarges.

Zalm (ABN Amro) en Swank (DNB) hadden zelfs tijd voor een grappig onderonsje over gebrekkig toezicht. Leuk, man.

De particuliere en zakelijke kredietmarkt kwamen eigenlijk maar mondjesmaat aan de orde. Er werd nogal wat “gebaseld” door de bankiers en hoogleraren. Een screenshot van de bankbalansen en de eigen, bancaire financieringsproblemen werden zeer breeduit besproken.

Boodschap

“Banken hebben het toch maar moeilijk” was de boodschap. Maar als dát het onderwerp van deze bijeenkomst was geweest, dan had ik wel meer vragen: waarom, wie is daarvoor verantwoordelijk, wat doen we er aan en hoe borgen we dat dan?

Zeg maar een soort Commissie De Wit, maar dan concreter. En zie daar dan, als Tweede Kamer leek, maar eens brood van te bakken.

De belangrijkste uitkomsten voor mij deze dag waren simpel:
· Banken zijn en blijven introvert als het over klantissues gaat. De kaasstolp waaronder zij leven, is en blijft geblindeerd.

· De slotopmerkingen bleven (ook nu weer) steken in termen als “we gaan nog meer ons best doen”, “wat denken jullie zelf” en “straks gaat het weer beter”.

· Iedereen zag dat, met het wegvallen van vastgoed- en fraudebank SNS, het Nederlandse bankenlandschap verder verschraald is en dat er nauwelijks sprake is van enige concurrentie.

Henk Don van NMa, kwam, zag, vond er wat van …….en trok z’n schouders op.

Twee voorbeelden

Om duidelijk te maken wat die oligopolie in de échte praktijk betekent, las ik die middag slechts een tweetal voorbeelden voor:

1: +80%, +60%, +20% en +100% en zelfs +217%. Huh?!

Dit zijn prijsstijgingen van de tarifering zakelijk betalingsverkeer in de afgelopen jaren bij een Nederlandse grootbank. Goed bezig….

2: En uit een financieel verslag uit 2010 van één van de grootbanken: “Interest results were robust and the interest margin widened”.

Ik vond het wel passend om daar deze middag in Den Haag mee af te sluiten. En omdat alle rondetafelridders Nederlandstalig waren, vertaalde ik dat tot slot in goed Brabants: “Rentemarge voor de banken: Het is veul en wordt alleen nog maar meer”.

Mij is het duidelijk. Voor de roofridders is de buit al jaren binnen.

Frank Wijn is oprichter van Wijn Bancair Advies en werkte 18 jaar bij diverse financiële instellingen. Zijn motto: maak klanten minstens zo slim als de bankier, liefst slimmer. En maak bankzaken transparanter, liefst goedkoper! Volg Frank ook op Twitter.com/frankwijn1