Last Tango in Argentinië?

Volgens de centrale bank van Argentinië zal de economie daar dit jaar met 4,6 procent groeien. Onlangs heb ik een rondreis gemaakt door het land en wat ik daar gezien heb, boezemt mij niet veel vertrouwen in dat dit ook daadwerkelijk zal lukken.

Door Martine Hafkamp

Je kunt nog zien dat de steden erg mooi zijn geweest, maar het is nu wel vergane glorie. Daar bovenop laat de infrastructuur te wensen over en vliegt de inflatie gierend uit de bocht.

De Argentijnse regering probeert, net als veel andere landen, aan alle kanten geld bij elkaar te schrapen om het ene gat met het andere te dichten. Zo zijn er invoerbeperkingen ingevoerd, waarbij Argentinië van importeurs eist dat hun invoer en uitvoer min of meer met elkaar in evenwicht zijn.

Ook wordt er van hen verwacht dat zij voor de productie van producten in Argentinië meer plaatselijke productengebruiken. Als gevolg van deze vereisten heeft een aantal fabrikanten van bijvoorbeeld luxeartikelen de winkels gesloten.

Vergunningen

De invoer en de investeringen van buitenlandse ondernemingen zijn verder beperkt door de invoervergunningen die moeten worden aangevraagd voor tal van producten (elektrische apparatuur, auto-onderdelen en chemische producten).

Dat beperkt weer de concurrentie, wat een prijsopdrijvend effect tot gevolg heeft. Aan de andere kant hebben bijvoorbeeld belastingen op de export van vlees er eveneens voor gezorgd dat de binnenlandse prijs voor vlees enorm is gestegen.

Het land heeft al vele jaren te maken met corruptie (is een soort cultuurverschijnsel ) en hoge inflatie (pas sinds 2007 en voordien hyperinflatie onder Alfonsin). Dat eist zijn tol. Sinds het faillissement in 2001 werd de koppeling van de peso aan de dollar losgelaten.

Alle particuliere dollartegoeden bij de lokale banken werden gedwongen omgezet naar zwaar gedevalueerde peso’s. Hierdoor werd de buitenlandse koopkracht daarvan gehalveerd.

Weg omhoog

Hierna werd de weg omhoog gevonden en kon de Argentijnse economie een aantal jaar floreren dankzij onder andere de gunstige wereldeconomie en de, door de devaluatie gestegen exporten. Helaas is deze onder invloed van de economische problemen elders in de wereld de economie op een hellend vlak terecht gekomen.

Kunnen er al vraagtekens gezet worden bij de macro-cijfers die uit China komen, de Argentijnse zijn volstrekt onbetrouwbaar. Het IMF roept het land niet voor niets al bijna twee jaar op om de kwaliteit van de cijfers over inflatie en economische groei te verbeteren. Mocht dat niet gebeuren, dan volgt een rode kaart.

Het is maar zeer de vraag of Argentinië zich iets aantrekt van deze dreigementen. Het land stelt zich op het standpunt dat de rest van de wereld, en dus ook het IMF, er aan heeft bijdragen dat er zulke hoge schulden gemaakt konden worden.

Inflatie

Hoewel officieel door de regering voor 2012 een inflatie van iets boven 10 procent is aanvaard, ligt het werkelijke percentage met 25 procent vele malen hoger. In Argentinië is, in tegenstelling tot de andere landen van Zuid-Amerika, de inflatie het afgelopen jaar gestegen. In de overige landen van het Zuid Amerikaanse continent daalt deze juist, en in sommige gevallen zelfs spectaculair.

Hoe is het mogelijk dat, ondanks een gedaalde economische groei, de inflatie in Argentinië is gestegen en vooral ook zo hoog? Normaal gesproken daalt de inflatie dan juist. Er is een aantal oorzaken voor aan te wijzen.

De belangrijkste is dat in Argentinië inflatie geen hoofddoel van het economisch beleid is. In de rest van Zuid-Amerika is het hoofddoel van het overheidsbeleid een beperkte werkloosheid samen met een beperkte inflatie. Hierbij is het in toom houden van de inflatie doel nummer één.

Voor Argentinië geldt inflatie, hoewel dat officieel wordt ontkend, als bijzaak, niet als hoofddoel. Het is het gevolg van andere, meer belangrijke geachte beleidsbeslissingen als het bestrijden van de werkloosheid. Helaas is er eveneens geen betrouwbaar werkloosheidscijfer voor handen. Maar, de sloppenwijken puilen uit en het aantal daklozen groeit.

Uitgaven

De Argentijnse regering heeft, net als vrijwel overal elders in de wereld, de staatsuitgaven fors opgevoerd. Tevens probeert men de kapitaalvlucht van vermogenden tegen te gaan. Daardoor wordt niet langer, net als in het verleden, het als gevolg van de ruimere bevoegdheden van de centrale bank op grote schaal nieuw gecreëerde geld geneutraliseerd. Met andere woorden: ook de Argentijnse bankbiljettenpers werkt uitstekend.

Inmiddels begint de Argentijnse bevolking zich wel te roeren. Het is zaak voor de regering om de bankemployees en vrachtwagenchauffeurs, de twee meest vitale beroepsgroepen voor het draaiend houden van de economie, tevreden te houden.

De vrachtwagenchauffeurs hebben de werkelijke macht in handen. Als zij gaan staken zit in twee dagen Buenos Aires zonder levensmiddelen, etc. De bankemployees hebben al een schot voor de salarisverhogingsboeg gegeven door eind vorig jaar één dag te staken.

Opslag

De onderwijsvakbonden van de provincie Buenos Aires vragen inmiddels 50 procent opslag. De vakbonden dreigen met hoge eisen als de belastingschalen niet aangepast worden, want door de toegestane loonsverhogingen vallen nu meer mensen in de categorie van de bevolking die belasting moet betalen.

De lont lijkt in het kruitvat gestoken. Hoewel men de tango zal blijven dansen, is het voor een vreugdedansje over aantrekkende economische groei nog te vroeg.

Martine Hafkamp is algemeen directeur van Fintessa Vermogensbeheer. Zij won in 2012 de Gouden Stier voor de Beleggingsexpert van het jaar. Volg Martine ook op Twitter.com/Martinehafkamp.

 

 

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie