Satisfaction

Met de hit ‘(I can’t get no) satisfaction’ lag voor de Rolling Stones definitief de weg naar onsterfelijke roem open. De Eurozone is langzaam maar zeker eveneens bezig zichzelf onsterfelijk te maken door geen afdoende oplossing te kunnen creëren.

Door Martine Hafkamp | Fintessa Vermogensbeheer, in samenwerking met Belegger.nl

Burgers en financiële markten komen niet genoeg aan hun trekken en krijgen geen bevredigende antwoorden. Daar bovenop lijken de balansen van een aantal overheden en banken nog steeds meer en meer op een financieel bodemloze put.

De afgelopen maandagen overheerste in eerste instantie de euforie. Helaas voor de heren en dames politici en centrale bankiers tonen de financiële markten zich steeds korter opgelucht, iedere keer dat er dat zij à la Hans Brinker op het eerste gezicht de vinger weer (even) succesvol in de dijk gestoken wordt.

Het blijft helaas dweilen met de kraan open en het gevaar blijft dreigen, zolang men geen goed plan maakt om de verzwakte damwand grondig aan te pakken.

Verslaafde patiënt

De financiële markten worden steeds vaker vergeleken met een patiënt die manisch is en bovendien ook nog eens verslaafd is geraakt en daardoor een steeds grotere dosis medicatie nodig heeft. Volgens mij is er iets anders aan de hand. Daarvoor houd ik de vergelijking met de medische wereld graag nog even vast.

De medische wetenschap blijft zich ontwikkelen. Door gedegen onderzoek en praktijkervaring ontstaat voortschrijdend inzicht. Zo is de tijd van aderlaten allang voorbij, terwijl de chirurgijns uit vroeger tijden daarbij zworen. Ervoor in de plaats zijn heel andere en veel effectievere behandelmethoden gekomen.

Zo is het ook met de Europese crisis. Het beproefde beleid van pappen en nathouden wordt al lang niet meer gewaardeerd. Sterker nog, daar zet men zich steeds steviger tegen af. Wat dat betreft gedragen ze zich precies zoals de strekking van Satisfaction bedoeld was: eigenzinnig, ontevreden en met een grote mond.

Verwarring

Door gebrek aan daadkracht en zicht op een, ook voor de langere termijn, werkbare oplossing ontstaat verwarring en onzekerheid en daardoor gebrek aan vertrouwen en angst. Angst, omdat niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Die is in een ‘normale’ wereld ook onbekend, maar nu zijn de omstandigheden wel heel onzeker.

Angst heeft een verlammende werking en daardoor ontstaat nu juist waar men bang voor was. Het aantal mensen en ondernemingen dat tot investeren bereid is, neemt daardoor af.

De groeiende onzekerheid kost veel geld. Door onzekerheid en verwarring gaan ook nog eens de hakken in het zand. Hoewel het uur U steeds dichterbij komt, lijkt een structurele verandering verder weg dan ooit.

Voor het doorvoeren van onpopulaire maatregelen wordt vaak met een beschuldigend vingertje naar Brussel gewezen, terwijl men positieve besluiten graag op het eigen, nationale conto laat bijschrijven. Zo wordt het wel heel lastig om tot een pro-Europa meerderheid te komen.

Kapitaalvernietiging

Door de onnodige besluiteloosheid wordt er onnodig veel kapitaal vernietigd. Geld dat een veel betere bestemming zou kunnen hebben. Zo liep de rente op Spaanse staatsobligaties verder op. Die ontwikkeling wordt met argusogen gevolgd.

Afgelopen week haalde de Spaanse overheid éénjaars geld uit de markt tegen een rentevergoeding van ruim 5 procent. Het is toch wel heel bijzonder dat Nederlandse particulieren tegen lagere percentages kunnen lenen dat een Europese overheid.

Kijken we iets verder dan de headlines, dan zouden we echter ook kunnen zien dat de gemiddelde rente op de totale Spaanse staatsschuld op ongeveer hetzelfde niveau ligt als die van Duitsland.

Ter vergelijking: in de jaren’90 moest Italië gemiddeld 11 procent rente betalen op de staatsschuld, maar toen kraaide daar geen haan naar. In percentages gemeten bevindt de schuld van de Spaanse overheid zich onder het Europese gemiddelde.

Waan van de dag

Helaas regeert de waan van de dag. We leven van Top naar Top en van verkiezing naar verkiezing, zowel internationaal als nationaal. Dat maakt het tevreden stemmen van het electoraat veelal belangrijker dan het ontwikkelen van een lange(re) termijn visie en het nemen van echte verantwoordelijkheid.

Het bereiken van een werkbare en houdbare consensus is in ieder afzonderlijk land van de Eurozone al lastig, laat staan in Europees verband. Het blijft daardoor dweilen met de kraan open en is ‘Satisfaction’ nog heel ver weg.

Martine Hafkamp is algemeen directeur van Fintessa Vermogensbeheer. Zij won in 2008 de Gouden Stier voor de beursvrouw van het jaar. Volg Martine ook op Twitter.com/Martinehafkamp.

Tip de redactie