Het bezuinigingspakket dat Nederland door de crisis zou moeten loodsen is wat het ontslagrecht betreft niet sociaal en vooral ondoordacht, betoogt arbeidsrechtadvocaat Barbera Netters.

Het ontslagrecht staat, net als de hypotheekrente, al jaren ter discussie. Nu zijn in het Lenteakkoord eindelijk wat knopen doorgehakt en dat is op zich goed nieuws. Het akkoord dreigt echter, in elk geval op het gebied van het ontslagrecht, een barre winter te worden voor werkend Nederland.

Zo staat er in het akkoord dat de werkgever de eerste 6 maanden de werkloosheidsuitkering van de werknemer dient te betalen. De uitzendbureaus krijgen het dus druk.

Werkgevers zullen immers niet snel zelf meer werknemers aannemen, als ze het risico lopen dat ze nog 6 maanden de ww-uitkering van de boventallige of niet-functionerende werknemer moeten doorbetalen.

Gang naar de rechter

Ook staat er in het akkoord dat de werkgever geen vergunning aan het UWV hoeft te vragen, of de gang naar de kantonrechter moet maken om een dienstverband te kunnen beëindigen. Een simpele hoorzitting binnen het bedrijf volstaat.

Dus zodra de werkgever tot de conclusie komt dat hij zo graag van de werknemer af wil, en dat dit hem wel 6 maanden ww-uitkering waard is, dan is de betreffende werknemer vogelvrij. Wie waarborgt de objectiviteit van de ontslagaanvraag en of er voldoende redenen zijn om tot beëindiging van het dienstverband over te gaan? Wie zorgt er voor dat de werknemer niet het slachtoffer wordt van de nieuwe manager die toevallig een hekel heeft aan oude, zwaarlijvige of roodharige werknemers?

Maximale vergoeding

En dan het voornemen om de ontslagvergoeding te maximeren op maximaal 6 maandsalarissen, dat bovendien ingezet moet worden voor scholing of begeleiding naar ander werk. Stel je de 52-jarige stratenmaker, die al 35 jaar stratenmaker is, met een kapotte rug eens voor.

De werkgever vindt de man te oud en te vaak ziek. De werkgever reserveert een budget van 6 maandsalarissen voor een opleiding of begeleiding naar ander werk. Een opleiding is aan de man niet besteed, hij is halverwege de middelbare school aan het werk gegaan. Het budget beperkt de inspanningen van het gemiddelde outplacementbureau.

Een nieuwe baan vinden is in deze tijden van economische crisis en gelet op de leeftijd en gezondheidsproblemen van de man vrijwel onmogelijk. Als de man 55 is, gaat hij de bijstand in. Dat is nog eens een beloning voor 35 jaar hard werken.

Budget

De kleine ondernemer die vanwege bedrijfseconomische redenen afscheid neemt van het personeel heeft al helemaal geen budget om 6 maanden ww door te betalen, laat staan dat er reserveringen zijn voor opleidingen en begeleiding naar ander werk. Hoe wordt dat opgelost?

Werkgevers zullen nog minder personeel in dienst nemen en eerder kiezen voor een uitzend-, zzp- of payrollconstructie. En die werknemer die nog wel een arbeidsovereenkomst met zijn werkgever heeft, weet dat er tussen dat dienstverband en het ontslag (en daaropvolgend de WW en bijstand) slechts één hoorzitting bij zijn baas op kantoor zit.

Kortom, dit onderdeel van het Lenteakkoord is niet sociaal maar vooral ondoordacht. Is het toeval dat de beslissers geen werknemers zijn, maar ambtenaren met een ander systeem van ontslagrecht en bovendien (riante) wachtgeldregelingen?

PS: Hoewel nu al wordt gesuggereerd dat werknemers bij het sluiten van de arbeidsovereenkomst met de werkgever een ontslagvergoeding moeten afspreken, is de vraag of een dergelijke afspraak in elke situatie stand houdt. Bij een ontslag wegens bedrijfseconomische reden, al dan niet met sociaal plan, bestaat er immers ook nog zoiets als gelijke gevallen worden gelijk behandeld.

Bovendien zal een werkgever, die in deze tijden meer dan voldoende keuze heeft bij het aannemen van nieuw personeel, niet snel geneigd zijn in te stemmen met een ontbindingsvergoeding.

Barbera Netters is advocaat en eigenaar van AFB Advocatuur en gespecialiseerd in het arbeidsrecht, ondernemingsrecht en echtscheidingen voor (partners van) ondernemers. Volg Barbera via Twitter.com/AFBAdvocatuur