Het aantal faillissementen schiet volgens CBS omhoog. Curatoren hebben hierbij praktisch vrijspel. Ik houd mijn hart vast voor de maatschappelijke gevolgen.

Door Sebastiaan Hooft

Onlangs had ik een vervelend akkefietje met een curator. Een startup ging failliet en ik kreeg nog geld. Natuurlijk is dat vervelend. Vervelender was echter dat de curator in de afwikkeling alleen aan haar eigen declarabele uren dacht en het belang van de schuldeisers negeerde.

Niet alleen beleef bijna alle correspondentie door haar onbegrepen of onbeantwoord. Ook pogingen tot onderhandelingen over een mogelijke doorstart van activiteiten en bod op de activa beleven in het luchtledige hangen.

Nu snap ik wel dat een curator thuis ook brood op de plan moet brengen en dat in een lege BV niks te halen valt. De maatschappelijke verantwoordelijkheid van een curator gaat naar mijn mening echter verder. Het signaal van was is verontrustend.

Mede omdat het een jonge dame betrof, die voor een van de grootste kantoren van Nederland werkte, heb ik via andere kanalen aan de bel getrokken. Na inmenging van de rechter commissaris belde er uiteindelijk een partner van het kantoor.

De curator zat volgens hem wel fout en trok het boetekleed aan, maar enige verantwoordelijkheid zou er door het kantoor niet worden genomen: “Als u dat niet bevalt, dan horen wij wel van uw advocaat. Punt.”

Doen en laten

Mijn conclusie is dan ook dat in de praktijk blijkt weg dat een curator kan doen en laten wat deze wil. De rechter commissaris moet natuurlijk wel een en ander goedkeuren, maar probeert u maar eens de contact gegevens van zo’n man of vrouw te achterhalen. Dat kost u heel wat tijd.

Wie gaat er vervolgens procederen tegen een curator als er misstanden zijn? De medewerkers? De directie? De schuldeisers? Iedereen weet dat dit uiteindelijk zoveel geld aan juridische bijstand kost dat het een zinloze oefening is.

De maatschappelijke gevolgen zijn enorm. Niet alleen worden mensen de vernieling in geholpen als het onverhoopt mis gaat met hun bedrijf. Ook potentiële investeerders zullen wel twee keer nadenken of zij in dit klimaat geld steken in de redding van een een kwakkelend bedrijf.

Uiteindelijk ben ik er met de partner best nog sportief uitgekomen. Ondanks dat zij juridisch gezien geen verantwoordelijkheid willen nemen, gaan ze wel een van mijn goede doelen pro bono van juridisch advies voorzien. Het is dus geen onwil, maar gewoon een slecht systeem.

Sebastiaan Hooft is een Nederlandse ondernemer, strategist en bestuurder. Hij behoort tot de raad van advies van een aantal sterk groeiende bedrijven en goede doelen.Volg hem via Twitter of neem contact op via Linkedin.

 Meer opinie op NUzakelijk