Bankiers willen eerherstel. Daar past het afzien van handelen voor eigen rekening natuurlijk niet bij.

Door Peter Verhaar

Op dinsdag 21 februari was journalist/antropoloog Joris Luyendijk te gast bij Matthijs - alleen Jip & Janneke taal - van Nieuwkerk. Luyendijk schrijft een veel gelezen blog over de Londense City op de site vanThe Guardian.

Joris nodigt bankiers uit te vertellen wat zij nou eigenlijk de hele dag doen in The City. Niet de plakpak-employees van de Friesland bank, kantoor Sneek, maar de echte Londense Investment Bankers.

Joris kent ze nu erg goed: "deze mensen zijn zó belangrijk en zó interessant" (op 18.17); en "ze gaan over ons pensioen!". En, nee toch! " ze kunnen zomaar binnen 5 minuten ontslagen worden"

Mwahh, logisch dat er miljoenen bonussen betaald worden en volkomen vanzelfsprekend dat ze geen cent teruggeven. Sorry Joris, maar dit gaat een beetje op het dwepen door een verlate puber lijken.

Splitsen

Luyendijk heeft een collega op Wall Street, Gabriel Sherman (what's in a name), die ook nogal kritiekloos de CEO's van de grootste banken citeert in een artikel in New York Magazine "The end of Wall Street as they knew it".

Samenvatting: het is de schuld van de Dodd-Frank wet die 'too big to fail' banken wil splitsen en en-passant ook even de veel te hoge provisies op debitcards schrapte.

De bankiers spuwen vooral hun gal op de Volcker-rule die handel voor eigen rekening verbiedt. Bankieren wordt zo weer 'low margin' en saai. En dat is niet de bedoeling.

In een bijtend commentaar ("Why Wall Street should stop whining") veegt Rolling Stone-auteur Matt Taibbi de vloer aan met Sherman.. Niet de Dodd-Frank wet is de reden, maar het feit dat de Amerikaanse Investment Bankers hun 'producten' door de Europese crisis niet meer aan Europa konden verkopen, waardoor de bankwinsten - en de bonussen - terugliepen.

Bij Morgan Stanley zijn de cash bonussen nu gemaximeerd op 125.000 dollar. Mind you, alleen het contante deel, niet het salaris en de aandelen. Lees mee met deze gedesillusieerde bankier.

Why me?

Overigens zijn het alleen lagere bonussen vanuit Amerikaanse perspectief. Blankfein van Goldman Sachs krijgt nog altijd een bonus van 7 miljoen dollar (was 12,6 miljoen dollar) , terwijl de inkomsten circa 65 procent lager waren. Blankfein kan het maar niet begrijpen. Dit is geen uitzondering, er zijn meer bankiers die aan dit 'why me?' syndroom lijden.

Ook hedgefund-tycoon Paulson, veroordeeld door de SEC voor illegale transacties, is de onschuld zelve. Maar het mooiste argument vóór de hoge bonussen wil ik u niet onthouden: New York City zal er anders als Philadelphia uit gaan zien.

De Volcker-rule is nog niet eens geïmplementeerd, maar de banken hebben het lobby-orgel vol aangezet. Wat een simpele wet had kunnen zijn ('publieksbanken mogen niet handelen voor eigen rekening') is een wet van 530 pagina's met uitzonderingen geworden; dat is niet 'too big to fail', maar 'too big to read'. Laat het een les zijn voor de Nederlandse politiek.

Eerherstel

Het is duidelijk, de veel geplaagde investment banker wil blijkbaar eerherstel, Zo zagen we vrijdag Rijkman Groenink bij de 'College Tour' erg zijn best doen om het falen van ABN Amro toch niet bij hem en zijn beroepsgroep te leggen.

Ik zie weinig reden voor eerherstel. Voor mij ligt een belangrijke reden voor de crisis bij de vermenging van investment banking en commercial/retail banking. Journalisten moeten op hun qui vive blijven. De zwaar overdreven uitlatingen van Luyendijk en de adoratie van Van Nieuwkerk helpen dan niet echt.

Peter Verhaar is mede-oprichter van Alex Beleggersbank; na verkoop van Alex aan BinckBank werd hij financieel commentator.Volg hem ook op Twitter.