Cabrio’s, meeuwen en consumenten

Boven vliegen de meeuwen, onder rijden de automobilisten in hun cabriolets. Zoek de verschillen.

Vanaf mijn balkon kijk ik direct op de duinen. De duinroosjes gaan open zodra ze worden beschenen door de zomerzon, en sluiten zodra de zon ondergaat. Een vast patroon, zo heb ik na een paar zomerse dagen aan zee vastgesteld. Ze hebben niets te kiezen.

Meeuwen hebben ook niets te kiezen. Ze scheren in het prachtige zomerweer boven mij, en slaken nu en dan een meeuwenschreeuw zoals ze dat vroeger ook al deden. Ze volgen een willekeurige route op niks af, maar zo doen meeuwen nou eenmaal altijd.

Aalscholvers doen ook altijd hetzelfde; die scheren over zee als in een computeranimatie. Kennelijk is dat hun vaste patroon. Geen keuze, maar een vast programma.

Niets te kiezen

Vroeger hadden mensen ook niets te kiezen. Dat weet ik van mijn ouders. Tegenwoordig weet je van gekkigheid niet meer wat je moet kiezen: zoveel mogelijkheden. Als consument bepaal je precies wat je wilt, toch? Ieder z’n eigen voorkeur.

Het balkon ligt hoog genoeg om alles van boven te kunnen overzien zonder zelf te worden bekeken. En laag genoeg om het contact met de aarde niet te verliezen. Ik lijk God wel. Ik wist niet dat hij zo’n interessant perspectief had.

Cabriolets

Omdat het mooi weer is, zijn er niet alleen meeuwen boven mij, maar is het onder mij vol cabriolets. Die komen als op bevel van hogerhand tegelijk tevoorschijn. De berijders hebben allemaal dezelfde gelaatsuitdrukking: een mix van onwennige gelukzaligheid in combinatie met ‘kijk mij eens’.

Dat hoort kennelijk bij een cabrio. Ze volgen een willekeurige route op niks af omdat het mooi weer is. Net meeuwen. In die zin is de aarde onder en boven mij gelijk.

Schaars gekleed

Wandelaars zijn er ook beneden mij. Schaars gekleed omdat het warm is, een eenvoudige natuurwet. Mannen dragen een korte broek, jongens lichte driekwart broeken en soms een T-shirt.

Vrouwen vertonen iets meer variatie, maar met drie combinaties broeken en blouses is het wel gezegd. Kinderen hebben een schepje, een emmertje en een schepnet.

Vrij

Als de mensen de strandopgang opgaan, onttrekken duinroosjes de benen aan mijn zicht, zodat het net is of ze op een lopende band naar boven schuiven. ’s Morgens schuiven alle consumenten op de lopende band naar boven, en vanaf een uur of vier schuiven ze op die lopende band naar beneden.

Drie dagen duurt mijn positie als God. Dan weet ik het zeker: duinroosjes, vogels en consumenten volgen allemaal vaste patronen. Met één verschil: consumenten dénken dat ze vrij kunnen kiezen.

Paul Postma is directeur van Paul Postma Marketing Consultancy B.V., een organisatieadviesbureau voor commerciële vraagstukken. Postma is auteur van Het Breinboek voor Managers. Bij Uitgeverij Haystack verscheen van hem De Gehaakte Aardbei – waarom klanten en marketeers elkaar niet begrijpen.

Geen zin vandaag? Niet tevreden over je omzet? Laat je oppeppen door de auteurs van Uitgeverij Haystack in hun wekelijkse column #goedbezig!

Tip de redactie