Goede wensen voor 2011. Tijd om er over na te denken… ik weet wat ik wil. Een veilig 2011!

Door Walther Ploos van Amstel | Delaatstemeter.nl

Wij reizen DJ-end de hele wereld over. Sydney, Londen, Rome en Madrid. Wij kijken echt wel uit en zitten bovenop onze koffers als we onderweg zijn. Alleen dus even niet in de trein tussen Amsterdam Lelylaan en Sloterdijk, thuis komend van een geweldig feest in Kopenhagen.

Ineens is een van mijn tassen weg. In een moment van onoplettendheid gejat door de tijdbommetjes uit Amsterdam-West.

Domme toeristen

Dat gebeurt mij niet. Dat gebeurt alleen domme toeristen… hoe vaak ik dat niet heb gezegd over de afleidingstrucs in de treinen van Schiphol naar Amsterdam. Daar sta ik dan nu met mijn grote mond.

Achteraf heb je beeld. Iedereen had het gezien, maar natuurlijk niks gezegd of gedaan. Eerst kwam een verkennertje door het gangpad, vervolgens vlak voor station Sloterdijk zijn handlanger, die iets in het gangpad laat vallen, vraagt of dit de trein naar Utrecht is en ons nog keurig een goede dag wenst.

Zijn maatje pakt een van onze tassen en verdwijnt meteen door de openstaande treindeur naar buiten. Je zit er bovenop en het duurt zelfs even voor je het in de gaten krijgt. Eerst de schrik, dan de boosheid en dan even heel veel verdriet. Gelukkig heb ik een lieve partner die meteen de nodige ‘slachtofferhulp’ gaf.

We weten wie het zijn…

Natuurlijk heb ik, een dag later op afspraak, aangifte gedaan. De politie weet wie het zijn. Maar, ze hebben niet voldoende harde bewijzen om de knaapjes op te pakken en veroordeeld te krijgen. Een kat-en-muis-spel dat al jaren doorgaat.

Pas na twee dagen weet ik weer wat er allemaal in die gestolen tas zat… de laatste taxfree aankopen, kerstpresentjes voor vrienden, onze recorder met recente sets en mijn paspoort. Het gevolg: veel ellende, persoonlijke herinneringen weg en eindeloze telefoontjes met verzekeraars, die op basis van hele kleine lettertjes niet vergoeden.

Verdrietig

Ik ben achteraf vooral verdrietig en boos. Op mezelf… hoe stom ben ik om in mijn eigen stad niet extra goed op te letten op mijn spullen, terwijl ik elke gast waarschuw, en nog eens waarschuw. Boos op iedereen die het zag gebeuren en niks deed, omdat ze dachten dat we domme toeristen waren. Ik voel me ook echt een ‘loser’.

Beetje dom staan kijken naar de tas die er niet meer is. Ik ben boos op de conducteur die nergens te vinden was. Maar, vooral boos op die blagen die geen enkel respect hebben voor wat van mij en van anderen is en daarmee keer op keer wegkomen.

Wen er maar aan

Afgelopen zomer was ik bij twee incidenten met geweld van pizzakoeriers op de Amsterdamse Zeedijk. Mijn jas werd gestolen uit de garderobe van onze stamkroeg. Kwetsende opmerkingen als we samen over de Warmoesstraat lopen.

Een illegaal verhurende buurman die zijn handen niet thuis kon houden in een ‘stevig gesprek’ met mijn 62-jarige buurvrouw, die de overlast van toeristen beu was. Schreeuwen tegen de tramconducteur die gewoon vriendelijk vraagt om je OV-chipkaart. Zakkenrollende jongetjes bij de straatmuzikanten voor onze voordeur. Het wordt ‘harder’ op straat.

Incident

Ik loop steeds minder frank en vrij door Amsterdam in afwachting van een volgend incident. Een politieagent zei: ‘dan had u niet in de stad moeten gaan wonen’. Alsof het alleen in de grote stad speelt en je er gewoon maar aan moet wennen. Je raakt er haast immuun voor.

Fysiek geweld, het asociale gescheld, de berovingen en de intimidaties gaan ons allemaal aan. Vandaag ik, morgen gij? Ik wens iedereen een veilig(er) 2011 toe.

Walther Ploos van Amstel is docent logistiek aan de Hogeschool van Amsterdam en supply chain expert bij TNO Mobiliteit en Logistiek. Volg Walther ook op Twitter.com/Delaatstemeter