Karin, ontzettend knap! Buitengewoon moedig vind ik de stap van columniste en publiciste Karin Spaink om openhartig over haar ziektes, en borstkanker in het bijzonder, te praten. "Ik ben heel ijdel. Met één borst zou ik heel ongelukkig worden, dat wist ik zeker", zegt ze in een interview in mijn ochtendblad. Toen ik de krant op de bewuste pagina opensloeg schrok ik van de aanblik, maar nadat ik de tekst in me opnam verschoof mijn gevoel van onpasselijkheid naar diep respect. De fotosessie had wat mij betreft achterwege mogen blijven (te confronterend), maar ik begrijp de achterliggende bedoeling. "Dit ben ik. Zo is het."





Inderdaad. Waarom verbloemen? Waarom je 'nieuwe' lichaam verbergen? Omdat onze maatschappij dat wenst... belachelijk! Dank Karin voor je openhartigheid. Het heeft mij indirect aan het denken gezet. Na zo'n ingrijpende ziekte ben je absoluut geen minder mens. Sterker nog, je dringt meer en meer door tot de kern van 'je eigen ik'. Het kritisch denkvermogen, de relativering en het zelfbewustzijn worden als het ware opnieuw geijkt. Je innerlijke geest wordt opnieuw ingericht.

Alledaagse dingen zijn van hun plek gelicht. Soms tijdelijk, maar meestal voor altijd. De tot dan toe vaste (en veilige) levenspatronen verdwijnen onder je voeten. Tranen vloeien. Niet voor lang. Op den duur groeit volgens mij het besef 'ik zielig?, kom nou!'. Na de gewonnen strijd tegen kanker, volgt een nieuw gevecht. Het telkens moeten opboksen tegen de vooroordelen in onze maatschappij. Onze samenleving is er een van afwijzen. Alles wat ook maar iets afwijkt van het gewone 'moet' (van wie eigenlijk?) in een hokje gestopt worden. Verschrikkelijk die hokjesgeest! Dat went nooit. Sorry lezers dat ik me zo laat gaan. Mijn gevoel zegt me dat ik dit moest schrijven.

Yoshe Polak