Met de tijd meegaan deden we niet. In ons huis stonden in de jaren zeventig nauwelijks technische snufjes. Koffie zetten deden we weliswaar met een heus koffiezetapparaat, maar de bonen werden nog ouderwets gemalen. In onze straat waren we volgens mij ook het laatste gezin dat overging op een kleuren-tv. Pa en ma vonden het niet nodig. "De boodschap is belangrijker dan de verpakking", riep vader bot wanneer ik en Marian klagerig aangaven waarom oom Frans wel een kleuren-tv had en wij niet. Discussie gesloten.





Later toen ik het ouderlijk huis al een poos had verlaten, openden mijn ouders de beurs meer en meer voor luxe-uitgaven. Waren het eerst nog kleine uitgaven (een radiocassetterecorder en elektronische wekker), in 1984 kwam daar een heuse videorecorder bij. Revolutionair! Terwijl de tv z'n langste tijd had gehad (regelmatig sneeuwbeeld) vergezelde een log en modern apparaat het oude tv'tje. Mijn vader kickte op het idee dat hij nooit meer een voetbalwedstrijd hoefde te missen. Later zwakte dat beeld af en werden enkel nog films opgenomen. Tegenwoordig is de antieke televisie al lang passé en is ook de videorecorder verdwenen uit de woonkamer. Pa kijkt tegenwoordig hier naar gemiste uitzendingen en hier naar leuke filmpjes. Het aanbod varieert van mooi tot idioot.





Yoshe Polak