Zo mooi, zo romantisch, zo veel uitstraling, zo mondain, zo prachtig, zo veel allure, zo schitterend, zo chic, zo sfeervol, zo adembenemend, zo liefdevol, zo warm en zo fantastisch. Ik kom superlatieven te kort om mijn liefde voor Parijs uit te drukken. Die wereldstad doet zo veel met me dat ik al smelt wanneer ik aan Parijs denk of staar naar stijlvolle foto's. In mei van dit jaar heb ik Parijs nog platgewalst, ik hunker nu al naar een nieuwe ontmoeting met de meest romantische stad van de wereld. Arm in arm langs de Seine lopen.... mmmm. Het prachtige gedicht 'Verlaine sterft' van dichter Jan Campert ademt voor mij die typische Parijse sfeer uit. Het gedicht gaat over de dood, maar sterft zeker niet in schoonheid. Het leeft voort in mijn geest.





Een kamer, een tafel, een bed,
grillige bloemen van ijs
waaieren wit aan het raam -
de nacht staat over Parijs.




Een oud man weet zich alleen,
geen hand die de zijne vindt;
zelfs niet eens de goede troost
van een enkel glas absinth.




Een kamer, een tafel, een bed,
bloemenwaaiers van ijs -
zoo crepeerde Paul Verlaine,
rue Descartes, Parijs.




Yoshe Polak