Ooit ben ik eens verschrikkelijk vernederd door mijn vader tijdens een middagje jokeren. Ik geloof dat de eindstand 524 tegen 25 was. Om te huilen gewoon. Dat vergeet ik nooit meer. Ik liet me niet kennen en bleef maar doorgaan met kaarten. De ellende (achterstand) werd groter en groter. Uiteindelijk gooide ik de handdoek in de ring en ben ik boos weggelopen. Sinds die tijd heb ik nauwelijks nog lol met het spelen van een potje kaarten. Ik gooi liever met kaarten dan dat ik er mee speel. Ook dat blijkt niet eenvoudig.





Yoshe Polak