Dinsdagavond heb ik bijna twee uur gewandeld (training Vierdaagse) onder een warme avondzon. De eerste anderhalf uur was er niets aan de hand. Geen vuiltje aan de lucht. Ik had nauwelijks last van pijntjes. Het laatste kwartier was het echter crisis. Mijn linkersok bleef niet lekker om mijn voet zitten en ik voelde mijn hak schuren tegen de achterkant van mijn bergschoen. Het leek alsof mijn voet gekrompen was en de sok in mijn schoen zat te soppen. Wat een helse pijn! Thuis ontdekte ik wat er aan de hand was; een groot gat in mijn sok en een bloedende hak. Ik ben niet kleinzerig, met een goede douche en een stevige pleister heb ik het leed verholpen.





Toch moet me iets van het hart. Tijdens mijn training voor de Vierdaagse kwam ik op een voor autoverkeer doodlopende zandweg een ijscowagen met Belgische kentekenplaat tegen. Nou woon ik aan de grens, maar wat moet een Belgische ijscowagen nou in the middle of nowhere? Een twintigtal meter van het busje vandaan stond het portier open, toen ik de wagen naderde gooide een wat oudere man het portier dicht en reed hij weg. Ik vind het verdacht. De nummerbordgegevens heb ik genoteerd. Mocht Opsporing Verzocht er aandacht aan besteden, dan ben ik de eerste die aan de lijn hangt. Voortaan loop ik 's avonds niet meer alleen.

Yoshe Polak