Ik ben niet in staat een vlammend betoog te houden over een interessant onderwerp in een volle collegezaal. Studenten zouden me uitlachen met mijn 'hakketakzinnen' en ander gestuntel. Zover reikt mijn verstand niet. Ik ken mijn plek. In bedompte universiteits-bibliotheken en dito collegezalen hoor ik niet meer thuis. Laat mij maar eigentijdse dingen doen en me concentreren op 'dicht-bij-mijn-bed-shows'. Dan ben ik in mijn element. De tijd van schoolbankjes, eindeloos collegegezwam en studiezweet is gelukkig verleden tijd.





Oh wat heb ik peentjes gezweet tijdens studiepresentaties. Het angstzweet droop letterlijk van mijn hoofd wanneer ik een aanwijsstok in de hand had, dichtbij een beamer stond met 'enge' vellen en voor een rumoerige collegezaal stond. Met knikkende knieën en een bibberstem wist ik mijn medestudenten niet te motiveren. Gelukkig bleven grote blunders uit. Zo'n flater heb ik gelukkig nooit gemaakt. Oh, wat een drama! Om te huilen gewoon. En dat voor miljoenen tv-kijkers. Foei! Terug naar de schoolbanken!

Yoshe Polak