Meerdere tranen rolden gisteren over mijn wangen. Nog steeds heb ik moeite om het afschuwelijke nieuws rond Theo te bevatten. Dit kan absoluut niet in Nederland! Ik hoorde bij de groep die veronderstelde dat de brute moord op Pim Fortuyn op zichzelf stond en nooit een gruwelijk vervolg zou krijgen. Na gisteren weet ik beter. In en in triest om iemand met een uitgesproken mening met een mes en kogel de mond te snoeren. Onbegrijpelijk. Theo, ook al stond ik niet altijd achter je standpunten ik vond je aimabel, bijzonder en geweldig! Je was eerlijk, geen blad voor de mond. Rust zacht...





Een samenleving waar kogels de dienst uitmaken is uitermate verrot. Zal Nederland ooit nog gezond worden? Ik vrees van niet. De gekleurde Nederlandse fruitschaal wordt rotter en rotter. Een conflict met een leraar lossen we op met een kogel. De hond uitlaten is tegenwoordig levensgevaarlijk. Het radicalisme uit welke hoek dan ook (links of rechts) lijkt hand over hand toe te nemen. De publieke discussie aangaan lijkt steeds vaker verleden tijd. Het wapen regeert.

Ik zou dolgraag een oplossing willen vinden. Ik vrees echter dat ik geen adequate uitweg meer zie om het groeiend radicalisme aan te pakken. Hoe gaan we om met doorgeschoten en radicale lieden? Had ik maar een oplossing....

Yoshe Polak