Wanneer de dag komt dat ik sterven ga, laat mij alleen: ik wil niet dat je ziet hoe weerloos ik in 't uiterste verdriet de lafste sluipmoord lijdzaam gadesla. Schitterend citaat van Garmt Stuiveling (1907). Het past bij me. Ik verlang niet naar een lang ziekbed en een kolossale rouwplechtigheid. Geen poeha en eindeloze tranen aan mijn sterfbed. Het moet ook geen lollige vertoning worden. Geen cabaret aan mijn bed. Dat mensen een (humoristisch) slaatje slaan uit andermans dood vind ik ronduit beschamend.

Nee nou de makers van dit springkussen. Alsof de Titanic-ramp zo ver achter ons ligt dat het 'gewoon' weer is toegestaan is om een loopje te nemen met deze verschrikkelijke gebeurtenis. Wat een lijkenpikkerij!







Yoshe Polak