"Ik wilde me niet verzetten, ik was zo moe. Een soldaat (..) liet me gaan om naar het toilet te kunnen. Het was donker. Toen ben ik gevlucht. Ik rende en ik rende." Zij, Claudette Mukarumanzi, heeft het drama in Rwanda wonderwel overleefd, lees ik in De Volkskrant. Ik kan het nog steeds niet bevatten. In amper honderd dagen zijn ruim 800.000 Hutu's en Tutsi's in Rwanda afgeslacht.

De (westerse) wereld - inclusief mezelf - sliep in 1994 aanvankelijk voordat ze in actie kwam. Vooral de beelden van het vreselijke drama staan nog op mijn netvlies.







Het raakt me. Hadden we dit kunnen voorkomen? Ik weet het niet. Ook al heb ik geen direct belang bij de volkerenmoord, ik voel me schuldig.

Yoshe Polak