Voor sommige personen kan nu de vlag uit, voor mij niet. Dit is de meest trieste boodschap die ik ooit heb moeten overbrengen. Lieve lezers, bewaar de traan voor later. Wat ik nu ga vertellen is niet leuk om te lezen en beslist geen flauwe 1 aprilgrap. Ik ga jullie verlaten. Met veel pijn in mijn hart zijn deze zinnen geschreven. Nooit zal ik jullie vergeten. Ik mis jullie nu al... liefs, Yoshe (lieveyoshe @yahoo.com ).

De afgelopen jaren heb ik met ontzettend veel enthousiasme een deel van mijn leven aan jullie toevertrouwd. Het huishouden moest het weleens ontgelden. Tot tweemaal toe kwam mijn hampreiquiche zwartgeblakerd uit de oven. Die avonden aten we Zeeuws patat.



Lieve lezers, we waren het misschien niet altijd met elkaar eens maar jullie betrokkenheid en toewijding inspireerde mij enorm. Vol overgave heb ik me gestort op de leuke en eigenaardige kant van het web. Dat is nu ten einde. Ik, mijn man en zoon verhuizen naar een rustieke plek in België. Het was beslist geen makkelijke keuze. Ik wil daar hier niet al te veel over kwijt. De voorbije drie avonden heb ik huilend voor mijn scherm gezeten. Hoe moest ik het jullie vertellen? Ontroostbaar.

Een traan rolt over mijn wang. Dit is mijn allerlaatste bericht. Naast me staat een dure fles rosé. Na elke nieuwe zin volgt een slok. Ik moet mezelf moed in praten om mijn laatste zinnen hier passend af te sluiten. Daar gaan we dan, lieve lezers... ik wil jullie nu allemaal omarmen en een hele warme knuffel geven. Oneindig lang. Bedankt voor de prachtige tijd. Nooit, nooit ga ik jullie vergeten. Veel liefs en een dikke traan, jullie Yoshe.

Wie behoefte heeft om iets tegen me te zeggen, kan me natuurlijk altijd schrijven. Dat kan naar lieveyoshe@yahoo.com. Mijn huidige mailadres yoshe@nu.nl bestaat niet meer. Dag lieve lezers, dag lief Zeeland.

Yoshe Polak