Na dertig jaar fanatiek verzamelen is de zolder van Marinus van Doorn veranderd in een klein museum. Flesopeners spaart hij. Plankjes en lades liggen vol, wanden zijn grotendeels bedekt. De 82-jarige verzamelaar heeft er meer dan veertigduizend. "Het is als geld sparen, je hebt niet meer nodig, maar wil het toch."

Van langwerpige en ronde exemplaren tot uiteenlopende poppetjes. Van hangklokken tot sleutelhangers. Alles staat keurig uitgestald op de zolder in het Brabantse Veghel. Trek een willekeurige lade open en er verschijnen honderden nieuwe openers. Iedere vierkante meter is weer een collectie op zich. Een rij flesopeners in de vorm van voetbalshirtjes hangt boven een plank met cola-openers. Een verzameling van verschillende miniatuurbierflesjes vult zelfs meerdere planken.

"Ik was vroeger zelf metaalbewerker en verzamelde koperen voorwerpen", vertelt Van Doorn. "Daar zaten ook al veel flesopeners tussen. Die namen minder ruimte in, dus bleken ze beter om te verzamelen. Notenkrakers heb ik ook trouwens, die zijn in een aparte kamer uitgestald. En ik heb nog een paar duizend balpennen, van m'n broer. Hij had er eerst veertienduizend, maar daar moest hij vanaf toen hij kleiner ging wonen."

Een verzameling van meer dan veertigduizend flesopeners. (Foto: Fabian Melchers)

Minimaal één markt of kringloopwinkel per week

Om zijn verzameling aan te vullen, bezocht Van Doorn jarenlang minimaal één keer per week een markt of kringloopwinkel. "Mijn dochter woonde in Dordrecht. Als ze mij dan om 10.00 uur verwachtte, ging ik om 8.00 uur al weg. Kon ik nog mooi een marktje meepikken. Soms kwam ik met honderd nieuwe openers thuis. Een andere keer had ik er maar één. Dat was ook meteen de duurste die ik ooit heb gekocht: 25 gulden. Maar ja, ik wilde hem toch hebben."

“Vergelijk het met geld sparen; je hebt niet meer nodig, maar toch wil je het.”
Marinus van Doorn

Van Doorn legt zijn hobby uit. "Eigenlijk kun je het nog het beste vergelijken met geld sparen. Je hebt niet echt meer nodig, maar toch wil je het. Verzamelen wordt iets eenvoudiger als je een collectie compleet kunt maken. Maar met flesopeners houdt het gewoon nooit op. In Amerika woont een verzamelaar met ongeveer dertigduizend openers en ik denk dat als hij mijn collectie zou overnemen, waarschijnlijk 80 procent voor hem nieuw zou zijn. Terwijl ik ook zeker wel wat openers uit de VS en Canada heb."

In een aparte kamer bewaart Marinus van Doorn zijn collectie notenkrakers. (Foto: Fabian Melchers)

Verzameling onbereikbaar na ongeluk

Een groot deel van die collectie kan Van Doorn zelf inmiddels niet meer bekijken. "Ik ben twee keer van de trap gevallen en kom nu niet meer naar boven. Wel spijtig natuurlijk, maar je went overal aan."

Toch is er in de woonkamer nog genoeg terug te vinden van Van Doorns passie. Het certificaat van Guinness bijvoorbeeld, die de verzameling in 2011 officieel erkende als wereldrecord. Na negen maanden lang contact te hebben gehad om bewijsmateriaal te leveren, zoals fotomateriaal en tellingen van acht afzonderlijke mensen, kreeg Van Doorn de bevestiging dat hij de verzamelaar uit de Verenigde Staten was gepasseerd. Sindsdien zijn er nog tienduizend openers bij gekomen.

Marinus van Doorn met een van zijn meest dierbare flesopeners. Foto: Fabian Melchers.

"Toen ik dat record eenmaal had, begon het wat minder belangrijk te voelen", vertelt Van Doorn. "Maar natuurlijk blijf je wel nog doorgaan. Ze moeten alleen tegenwoordig wel echt iets speciaals hebben. Vroeger kocht ik ze nog weleens met duizenden tegelijk, maar de laatste drie jaar heb ik er misschien vijf gekocht. Eigenlijk wil ik inmiddels ook best van m'n hele collectie af, mits ik er een redelijke prijs voor krijg."

Toch heeft Van Doorn ook flesopeners waar hij geen afstand van zou willen doen. In de woonkamer staan er een aantal opgesteld, onder meer een zilveren colafles die aan de muur te monteren is. "Een vriend van me spaarde colaspullen. Hij gaf me deze als cadeau en een maand later was hij overleden. M'n hele collectie zou verkocht kunnen worden, maar deze zal ik altijd houden."

De verzamelaar pakt er een geslepen stukje hout bij, dat de vorm van een hondenkop heeft. Aan de onderkant zitten simpelweg twee schroeven waar een flesje mee geopend kan worden. "Tegenwoordig wordt er natuurlijk veel met machines gemaakt, maar ik hou vooral van dit soort handwerk", vertelt Van Doorn. "In een winkel zou dit waarschijnlijk niet eens bij de openers liggen, omdat ze niet snappen wat je ermee kunt."

De verzamelaar kijkt er nog eens naar. "Je kunt hiervan vinden wat je wil. Maar verzin het maar eens om zoiets te maken. Ik vind het nog steeds mooi."