Negen maanden nadat hij een verschrikkelijke valpartij veroorzaakte die Fabio Jakobsen bijna het leven kostte, keert Dylan Groenewegen zaterdag in de Giro d'Italia terug als wielrenner. Tijdens zijn schorsing ging ook Groenewegen door een diep dal, waar hij langzaam maar zeker uit klom. Een terugblik.

De eerste dagen

Groenewegen denkt non-stop aan het ongeluk in de eerste etappe van de Ronde van Polen. Hij voelt zich enorm schuldig, omdat hij in de massasprint in Katowice van zijn lijn afweek en zo Jakobsen in de hekken duwde.

"Ik vond het heel moeilijk om mezelf in de spiegel aan te kijken. En keer op keer hoorde ik het vreselijke geluid van dat ongeluk weer. Daar heb ik nog lang last van gehad. Steeds als ik een hard geluid hoorde, zoals een deur die dichtviel, dan schrok ik en beleefde ik het weer opnieuw."

De 27-jarige sprinter krijgt in die eerste dagen doodsbedreigingen. Via sociale media, maar ook thuis. Zo ontvangt Groenewegen een strop. Hij doet aangifte bij de politie, krijgt thuis bewaking voor de deur en leeft in angst.

Groenewegen blijft die eerste dagen voornamelijk binnen. Als Jakobsen na enkele dagen uit zijn coma ontwaakt, is dat een enorme opluchting. Na een kleine twee weken zoekt Groenewegen contact met de vader van zijn zwaargewonde collega. "Ik hield er rekening mee dat hij niet zou antwoorden op mijn berichtje, maar ik kreeg al vrij snel een redelijk goede reactie. Dat vond ik heel netjes, ik was daar erg blij mee."

Weken zonder fiets

Wielrennen is van jongs af aan de passie van Groenewegen. Opa Ko Zieleman en vader Gerrie hadden een fietsenwinkel in Amsterdam en opa gaf de kleine Dylan zijn eerste racefiets. Groenewegen werd een van de beste renners van zijn generatie, hij werd Nederlands kampioen in 2016 en boekte vier etappezeges in de Tour de France.

Maar na het ongeluk in Polen wil hij niets meer met wielrennen te maken hebben. Hij overweegt serieus om te stoppen.

Pas ruim een maand later kan hij voor het eerst weer naar een koers op tv kijken. Primoz Roglic, ploeggenoot bij Jumbo-Visma, draagt de gele trui in de Tour de France. In de groepsapp leest Groenewegen berichten van teamgenoten die blij zijn met de goede prestaties. Dat wekt de interesse van de geschorste renner weer een beetje op, af en toe kijkt hij een fragment van een etappe op tv.

Groenewegen moet de eerste anderhalve maand na het ongeluk niet aan fietsen denken.

Groenewegen moet de eerste anderhalve maand na het ongeluk niet aan fietsen denken.
Groenewegen moet de eerste anderhalve maand na het ongeluk niet aan fietsen denken.
Foto: Bram Berkien

De eerste fietstocht

Jumbo-Visma heeft direct na het ongeluk een psycholoog ter beschikking gesteld. "Ik ben heel blij met hoe de ploeg is omgegaan met de situatie. Er was geen enkele druk om terug te keren, het belangrijkste was dat ik weer de oude Dylan zou worden", vertelt hij.

Zo'n vijf weken na het ongeluk denkt Groenewegen weer klaar te zijn voor een eerste trainingsrondje. Omgekleed in tenue staat hij voor zijn racefiets. Hij aarzelt. En draait zich weer om. Het voelt nog niet goed om weer te gaan fietsen.

Een week later herhaalt dat tafereel zich. Weer kan Groenewegen het niet aan om op zijn racefiets te gaan zitten. "Na een week of zeven heb ik voor het eerst op mijn gemak in de zon een stukje op een stadsfiets gereden." Langzaam groeit het besef dat hij toch wielrenner wil blijven.

Eindelijk weer wielrenner voelen

Eind januari heeft Groenewegen voor het eerst weer het gevoel dat hij een wielrenner is. Hij is aangesloten bij het trainingskamp van Jumbo-Visma in Spanje en geniet van de trainingsrondjes. Maar ook van de onderlinge kameraadschap en het leven als een prof, met het bijbehorende eetpatroon.

Toch zit de angst na de bedreigingen en van de valpartij zelf nog in zijn systeem. Hij zegt tegen zijn ploeggenoten dat hij bang is voor de hoge snelheid in afdalingen. En als een auto al toeterend de wielrenners nadert, schrikt hij zich rot van het plotselinge geluid. Tot zijn opluchting vindt de enthousiast zwaaiende automobilist het gewoon leuk om de profrenners te zien.

Waar Groenewegen in de eerste dagen non-stop aan het ongeluk dacht, heeft hij het met hulp van de psycholoog steeds meer een plekje kunnen geven. "Al zal ik het waarschijnlijk de rest van mijn leven met me meedragen."

Hij is gaan inzien dat ook externe factoren hebben bijgedragen aan de ernst van het ongeluk. Op de brede aflopende weg in Katowice haalden de sprinters onverantwoorde topsnelheden van 85 kilometer per uur. Ook de dranghekken die losschoten van de klap verergerden de schade. Wielerbond UCI verbiedt in nieuwe regels zowel de aankomsten op een aflopende weg als de losse dranghekken, in een poging om de sport veiliger te maken.

Dat het slechte gevoel na het ongeluk langzaam slijt, komt ook door positieve en negatieve gebeurtenissen in zijn privéleven. Groenewegen vraagt zijn vriendin Nine ten huwelijk en het stel wordt na een zeer moeizaam verlopen zwangerschap ouders van zoon Mayson. Als de baby plotseling in het ziekenhuis moet worden opgenomen, verlaat Groenewegen hals over kop het trainingskamp in Spanje. Kort voor zijn schorsing afloopt, overlijdt opa Ko.

Groenewegen voelde zich in januari voor het eerst weer wielrenner.

Groenewegen voelde zich in januari voor het eerst weer wielrenner.
Groenewegen voelde zich in januari voor het eerst weer wielrenner.
Foto: Bram Berkien

Hart luchten met Jakobsen

In de eerste maanden van 2021 traint Groenewegen steeds harder richting zijn rentree. Het beste nieuws komt begin april, als Jakobsen na vele operaties aan zijn gezicht zijn rentree kan maken in de Ronde van Turkije. Groenewegen vindt het geweldig en wordt emotioneel als hij zijn collega lachend op de fiets naar de camera ziet zwaaien.

Het contact met Jakobsen is inmiddels hersteld. "Op mijn eerste berichtjes reageerde hij niet, en dat vond ik logisch. Maar later kwam er wel opeens een reactie."

Kort voordat Jakobsen naar Turkije vertrekt, spreken de twee af in een zaaltje in Amsterdam. "Wat we daar besproken hebben, laat ik liever tussen ons. Maar we hebben allebei ons hart kunnen luchten en elkaar in de ogen kunnen kijken." Jakobsen liet donderdag weten dat hij een heel ander gevoel aan het gesprek overhield en is ontstemd dat Groenewegen geen excuses maakte.

Vrienden zullen de twee sprinters niet meer worden. "Maar voor het ongeluk kwamen we ook niet bij elkaar op de koffie", zegt Groenewegen.

Positieve reacties op terugkeer

Nadat Jakobsen terug is in het peloton, voelt ook Groenewegen zich weer welkom. Als Jumbo-Visma bekendmaakt dat de sprinter wordt toegevoegd aan de Giro-selectie, zijn de reacties op sociale media en van andere renners overwegend positief.

Groenewegen kijkt zonder angst uit naar zijn eerste koers. "Er zullen misschien mensen zijn die vinden dat de straf niet zwaar genoeg was. En dat is oké, iedereen heeft recht op zijn eigen mening."

Of hij een andere renner zal zijn dan voor het ongeluk, durft hij niet te voorspellen. "Aan onze sport zijn helaas risico's verbonden, er zal altijd gevallen worden. Maar mijn oude lijfspreuk 'Podium of jodium' is in elk geval niet meer gepast."