De winst was fraai, de manier waarop voor de eeuwigheid. Een solo van 105 kilometer is normaal gesproken een zelfmoordmissie, maar leverde Annemiek van Vleuten zaterdag de wereldtitel op. Een kroniek van een historische middag in Yorkshire.

Nog 105 kilometer te gaan: De klim bij Lofthouse is 'slechts' 3,5 kilometer lang, maar toch lijkt er geen einde te komen aan de slingerende wegen door de Engelse velden. Het is de zwaarste hindernis van de WK-wegrit bij de vrouwen en dus was het vrijdag een belangrijk hoofdstuk in de tactische bespreking van de Nederlandse ploeg.

"We hadden afgesproken dat we op Lofthouse iedereen zouden testen, want we wilden de andere rensters geen easy ride geven", zegt bondscoach Loes Gunnewijk. "Anna (van der Breggen, red.) en Annemiek moesten versnellen en dan zouden we in de afdaling inventariseren hoe het ervoor stond."

Die inventarisatie is simpel: Van Vleuten heeft - ook tot haar eigen verbazing - in haar eentje een voorsprong van 45 seconden op een groepje van zeven, waarin Van der Breggen de vlucht van haar landgenote beschermt en dus niks hoeft te doen. "Ik had verwacht dat ik in een klein groepje terecht zou komen", aldus Van Vleuten. "Nu dacht ik: dan wordt het een heel zware dag."

Annemiek van Vleuten rijdt weg bij haar concurrenten en begint aan haar solo. (Foto: Pro Shots)

Nog 102 kilometer te gaan: Gunnewijk had veel besproken met haar rensters, maar een solo van ruim 100 kilometer zat niet bij de van tevoren bedachte scenario's. Maar nu Van Vleuten met een mooie voorsprong vooraan zit, is de bondscoach niet van plan om haar pupil af te remmen. "Dit is een supergoede situatie voor ons, dus blijven gaan", zegt Gunnewijk tegen Van Vleuten. "Maar doe niet té gek."

Ode aan Van Vleuten: 'Niets van wat ze deed kon'
125
Ode aan Van Vleuten: 'Niets van wat ze deed kon'

Nog 100 kilometer te gaan: Amanda Spratt zit al sinds 2016 in een ploeg met Van Vleuten en dus was de Australische allesbehalve verrast dat de 36-jarige Nederlandse vertrok op de klim bij Lofthouse. "We waren erop voorbereid", zegt Spratt, die desondanks niet kon volgen en in de achtervolgende groep van zeven beland was. "Annemiek was vandaag exceptioneel goed. Ik zou niet weten wat ik had kunnen doen om haar van de wereldtitel af te houden."

Nog 95 kilometer te gaan: Marianne Vos, de favoriet bij de bookmakers, rijdt twee minuten achter Van Vleuten in het peloton. "Ik wist dat er vuurwerk zou komen op de Lofthouse. Het was natuurlijk héél vroeg in de koers om solo weg te rijden, dus in principe was het gekkenwerk, maar Annemiek kan dit. Ik heb nooit gedacht dat Annemiek het niet zou kunnen afmaken."

Nog 80 kilometer te gaan: Terwijl de samenwerking in de groep-Van der Breggen nog steeds niet echt op gang komt, steekt Van Vleuten haar duim op richting de camera. Ze durft nog lang niet te geloven in een goede afloop, maar ze wil - in een koers zonder oortjes - wel aan de bondscoach laten weten dat ze zich goed voelt. "Ik wilde communiceren naar de auto dat ik niet maximaal aan het geven was, maar gecontroleerd reed."

Nog 75 kilometer te gaan: Gunnewijk meldt zich in de auto naast Van Vleuten en houdt een lange monoloog. "Annemiek wist niet hoe de situatie precies was, dus ik heb haar verteld welke rensters achter haar zaten en welke ploegen er op kop van het peloton reden. En ik heb haar gezegd dat het nog ver was, dus dat ze goed moest eten en drinken. Nee, ik hoefde haar er niet van te overtuigen dat ze het kon volhouden. Ze reed een mooi duurtempo en wist heel goed waar ze mee bezig was."

Nog 52,5 kilometer: Vier dagen voor de wegrit hoopte Van Vleuten voor het derde jaar op rij wereldkampioen tijdrijden te worden, maar ze werd verslagen door een ontketende Chloe Dygert. "Natuurlijk was dat even een teleurstelling", aldus Gunnewijk. "Maar bij Annemiek gaat de knop altijd snel om."

Nu is Van Vleuten halverwege een solo die haar de wereldtitel in de wegrit moet opleveren, een solo die ze indeelt als een (heel lange) tijdrit. Op de vlakke stukken doet ze het relatief rustig aan en op de klimmetjes probeert ze het verschil te maken. Het werkt, want haar voorsprong loopt op naar de twee minuten.

Annemiek van Vleuten in Harrogate. (Foto: Pro Shots)

Nog 35 kilometer: Dygert is niet van plan om de hoop op een tweede wereldtitel in één week al op te geven en de 22-jarige Amerikaanse versnelt uit de achtervolgende groep. Ze rijdt een halve minuut van het gat naar Van Vleuten af, maar daarna is de tank leeg. Van Vleuten: "Toen ik zag dat Dygert brak, begon ik voor het eerst écht te geloven in dit gekke verhaal."

Nog 28 kilometer: Het rondebord in Harrogate staat op twee en Van Vleuten blijft denken aan de woorden van haar provinciegenoot en collega-renner Jan-Willem van Schip. "Polsjes naar binnen, dan kan ik misschien dit WK winnen." Met nog steeds een voorsprong van meer dan twee minuten zit de regenboogtrui al bijna om haar schouders, maar de eenzame koploper probeert haar concentratie vast te houden. "Focussen op het parcours, op eten en drinken, op mijn aerodynamica. Ik was eigenlijk alleen maar bezig met steeds maar tijd pakken."

Nog 0 kilometer. De laatste omloop is een ereronde voor Van Vleuten. "Ik heb er zó van genoten. De mensen, het publiek; ik heb alles gezien."

Het is even na 16.15 uur lokale tijd in Harrogate als de nieuwe wereldkampioene tussen alle fotografen en camera's de persoon ontwaart met wie ze haar succes het liefste wil delen. Opvallend soepel voor iemand die net met een gemiddelde snelheid van ruim 36 kilometer per uur meer dan 100 kilometer alleen heeft gefietst, klimt ze net na de finish over een hek. In de armen van moeder Ria begint het besef te komen van wat er de afgelopen drie uur allemaal is gebeurd.

Annemiek van Vleuten viert de wereldtitel met haar moeder. (Foto: Pro Shots)