Annemiek van Vleuten had niet gepland dat ze zaterdag ruim 100 kilometer solo zou rijden bij de WK wielrennen. Het duurde daardoor lang voordat de 36-jarige Nederlandse in de regenboogtrui begon te geloven.

"Pas op 15 kilometer van de streep geloofde ik echt in de zege. Ik heb heel lang gedacht dat ik met iets heel doms bezig was en mijn superbenen in de vernieling aan het rijden was", glimlachte Van Vleuten na de podiumceremonie. "Ik voelde me zó goed. Maar ik wist natuurlijk ook dat het niet echt ideaal was zo lang in mijn eentje te rijden."

De tweevoudig wereldkampioene tijdrijden opende de wegrit in Yorkshire op 105 kilometer van de finish met een vlammende demarrage op de Lofthouse, de zwaarste en langste klim op het parcours. Het doel was vooral om de koers hard te maken, maar Van Vleuten pakte al gauw 45 seconden en haar concurrenten zagen haar pas terug na de finish.

"Het was niet zo gepland", aldus de nieuwe wereldkampioene. "Het was wel gepland om superhard te gaan op die klim en de boel wat onder druk te zetten, en dan na de afdaling de situatie te overzien. Ik verwachtte eigenlijk dat er wel een klein groepje mee zou zitten, maar ik zat alleen."

Annemiek van Vleuten valt direct na de finish in de armen van haar moeder Ria. (Foto: Pro Shots)

'Gedacht dat achtervolgers terug zouden komen'

Bondscoach Loes Gunnewijk vertelde Van Vleuten na de afdaling van de Lofthouse dat de situatie voor Nederland ideaal was, want titelverdedigster Anna van der Breggen zat in een zetel in een klein achtervolgend groepje.

"Loes zei dus: 'Blijven gaan. Maar niet te gek'. Ik wist dat het nog superver was en dat ik dus niet all out kon gaan. Eigenlijk had ik ook wel gedacht dat de achtervolgers nog terug zouden komen."

Mede door een matige samenwerking bij de achtervolgende groep liep de voorsprong van Van Vleuten echter op naar meer dan twee minuten, totdat de kersverse wereldkampioen Chloé Dygert op 35 kilometer van de streep versnelde. De Amerikaanse haalde een halve minuut van het gat met de Nederlandse af, maar stortte vervolgens in.

"Na de aanval van Dygert dacht ik: oh nee, ze komt misschien wel naar me toe springen, want ze was frisser dan ik", zei Van Vleuten. "Maar toen ik aan de weer oplopende voorsprong zag dat ze brak, begon ik echt te geloven in dit heel gekke verhaal van vandaag. Dat deze onwijs lange solo zou gaan lukken en ik misschien wel echt geschiedenis kon gaan schrijven."

Annemiek van Vleuten kan haar eerste wereldtitel in de wegrit amper geloven. (Foto: Pro Shots)

'Dit is mijn allermooiste zege'

Uiteindelijk kwam Van Vleuten liefst twee minuten en vijftien seconden voor de nummer twee Van der Breggen over de streep in Harrogate. De Australische Amanda Spratt, een ploeggenoot van Van Vleuten bij Mitchelton-SCOTT, werd derde op 2.28.

"Dat ik nu het hele jaar in de regenboogtrui mag rijden, is zó gaaf. Ik zal een heel jaar herinnerd worden aan deze solo van 100 kilometer", jubelde de winnares. "Dit is mijn allermooiste zege, en op de allerspeciaalste manier. Helemaal na vorig jaar."

Daarmee doelde Van Vleuten op haar harde val in de wegrit bij de WK van 2018 in Innsbruck, die haar een gebroken knie en een maandenlange revalidatie opleverde.

"Ik werd vorig jaar wereldkampioen tijdrijden, maar vier dagen later lag ik in het ziekenhuis. Ik heb dus helemaal nul kunnen nagenieten na het seizoen."

"Dat vond ik een heel bittere pil om te slikken, het was misschien wel zwaarder dan na mijn val bij de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in 2016. Ik had zó'n goed seizoen, maar zat met mijn been in een brace thuis. Dat ik dit seizoen met een high mag eindigen, is echt heel speciaal."