APELDOORN - Een uur na haar race zocht baanwielrenster Ellen van Dijk op de tribune van de Omnisporthal in Apeldoorn troost bij haar ouders. Op de individuele achtervolging was ze vrijdag, net als een dag eerder op de ploegachtervolging, gestrand op de vijfde plaats. Daarmee was haar WK voorbij en resteerden vele vragen.

Van Dijk begreep niets van haar optreden over 3 kilometer. ''Ik voelde me goed, vorige week reed ik met precies dezelfde voorbereiding 3.36 in training. Die tijd was hier goed geweest voor de derde plaats."

"Ik ging er vanuit dat ik vrijdagavond nog moest fietsen. Eigenlijk had ik het schema al in mijn hoofd zitten. Ik heb twee maanden hier naartoe geleefd en wat levert het nu op?''

Mis

Niets dus, wist ook Robert Slippens. De bondscoach krijgt de ene na de andere tegenvaller te verwerken en begint zich hardop af te vragen wat er mis is gegaan in de voorbereiding op de wereldtitelstrijd in eigen land. De veranderde weersomstandigheden - een hogedrukgebied - werden al aangevoerd waardoor het volgens achtervolger Jenning Huizenga donderdag leek of je door stroop fietste. Maar daar heeft iedereen last van.

Bovendien noemde Van Dijk de omstandigheden vrijdag identiek aan die van vorige week toen ze op de training toch echt vier seconden sneller was geweest. ''Alles wees erop dat we goed waren, maar de uitslagen geven een ander beeld'', concludeerde Slippens. ''Het toernooi is nog niet klaar, maar het schiet af en toe wel door mijn hoofd dat de voorbereiding niet goed is geweest. Alleen kan ik nog niet zeggen waar het precies fout is gegaan.''

Indeling

Van Dijk had haar race in ieder geval niet goed ingedeeld. Ze begon veel te snel. ''Ik reed per ronde een halve seconde te snel, maar je kunt dan ook niet zo maar de druk van je benen halen.'' Ze zocht naar een reden. ''Ik voelde me heel goed, misschien was ik wat opgefokt, wilde ik te graag. Dit is zo stom.'' Slippens wist ook dat zijn pupil iets te hard van stapel was gelopen. ''Maar dan nog is het verval in de twee laatste rondes te groot.''

Het was al weer de derde keer dat Van Dijk bleef steken op de vijfde plaats. Drie jaar terug in Manchester liep ze olympische deelname mis, vorig jaar in Kopenhagen was het ook 'net niet'. Soms wordt ze er moedeloos van. De tranen vloeiden rijkelijk toen ze bij haar ouders had plaatsgenomen. Een kleine twee seconden was ze tekortgekomen voor een optreden in de strijd om het brons. ''Ik weet gewoon dat ik het fysiek aankan. Dat is het ergste.''