Tests met opgroeiende pijlinktvissen wijzen uit dat verzurende oceanen mogelijk grote gevolgen hebben voor de ontwikkeling van de dieren.

Het onderzoek van het Amerikaanse Woods Hole Oceanograpic Institution verschijnt zaterdag in het online tijdschrift PLOS ONE.

Door stijgende niveaus van koolstofdioxide in de atmosfeer, verzuren de oceanen langzaam mee. Zeewater absorbeert wat van de CO2 uit de lucht en zet het om in koolzuur, waardoor de zuurgraad van het water lager wordt.

Het vermoeden is dat de zuurgraad van de oceaan mee blijft gaan met de grotere hoeveelheden CO2 in de lucht

Paren

Om uit te vinden wat de gevolgen zouden kunnen zijn voor de inktvissen, verzamelden de onderzoekers voor hun proeven mannelijke en vrouwelijke pijlstaartinkvissen, Loligo pealei, en lieten deze paren.

Nadat de vrouwtjes hun capsules met tussen de 200 en 300 eitjes legden, verplaatsten de onderzoekers de capsules naar een van de twee geprepareerde tanks.

De ene tank bevatte zeewater met de zuurgraad van nu en de andere met zuurder water vergelijkbaar met de oceanen ongeveer 100 jaar in de toekomst. De tanks werden continue blootgesteld aan rondgepompte lucht. Tank 1 met normale buitenlucht, tank 2 met lucht waarin de concentratie CO2 ongeveer drie keer zo hoog was.

Kleiner

Wat bleek: de inktvissen die opgroeiden in het zuurdere water waren gemiddeld zo’n vijf procent kleiner en ze ontwikkelden zich langzemer, waardoor ze ook later uit het ei kropen. Dat laatste kan zeer nadelig zijn: een ei op de zeebodem is ten slotte een makkelijke prooi.

Maar het grootste probleem zit misschien wel in de zogenaamde statocyst: een orgaantje wat helpt bij het bepalen van de zwemrichting. Het lijkt een beetje op het evenwichtsorgaan bij de mens in het oor, het zogenaamde labyrint.

Haarcelletjes

De statocyst ziet eruit als een zakje vloeistof waar allemaal haarcelletjes aan de binnenkant zitten. Daarin 'drijft’ en klein brokje calcium, waardoor het dier weet in welke positie het zich bevindt of welke kant het opgaat. Bijna vergelijkbaar met de in veel smartphones voorkomende accelerometers, zodat het toestel 'weet’ of een foto moet 'liggen’ of 'staan’.

Bij de dieren die opgroeiden in het zuurdere milieu, bleek ook dat de statocyst vaak misvormd was, waardoor de dieren zich niet meer konden oriënteren.