AMSTERDAM - Voor het eerst zijn langetermijngevolgen van droogte in de Amazone in kaart gebracht.

De resultaten zijn maandag beschreven in PNAS.

Tijdens twee droogtes, in 2005 en 2010, stond het water in de Rio Grande zo laag dat het een nieuw laagterecord zette sinds de eerste metingen een eeuw geleden begonnen.

De directe effecten hiervan waren al wel opgemerkt, zoals een groter aantal bosbranden en stervende bomen. Maar nu blijkt dat deze periodes een nasleep van enige jaren hebben.

Het internationale team van onderzoekers bekeek satellietgegevens en nam metingen op locatie. Het blijkt dat 70 miljoen hectare aan bos last had van de droogte in 2005.

Maar verrassend genoeg bleef het effect ervan zichtbaar tot aan de volgende droogte in 2010, ondanks een terugkeer naar normale regenval in de tussentijd.

Bladerdak

Vooral de toppen van de bomen, het bladerdak, hadden al die tijd last van een lagere vochtigheidsgraad. Het bladerdak is een belangrijk onderdeel van het bos, en kan bijna gezien worden als een eigen ecosysteem.

De onderzoekers stellen dat bossen wel herstellen van de droogte, maar dat dit meer dan vier jaar duurt. Als de frequentie van droogtes doorzet met eens per 5 tot 10 jaar, dan kan het herstel weleens te langzaam zijn. Er zou dan een langzaam verval in kunnen treden.