AMSTERDAM - Het mechanisme achter een grote natuurlijke CO2 ‘opslagmethode’ in de Zuidelijke Oceaan is opgehelderd.

CO2 dat wordt opgenomen door bijvoorbeeld plankton aan het oppervlak wordt door grote draaikolken naar de diepte getrokken, waar het vastgelegd wordt.

Dat schrijven geologen zondag in Nature Geoscience. Volgens de wetenschappers is er in de Zuidelijke Oceaan, een verzamelnaam voor al het water rondom Antarctica, een ingewikkeld samenspel bezig van stromingen.

Vallende stromen

Die stromingen creëren draaikolken en ‘vallende stromen’ van duizend kilometer breed.
In die kolken en stromingen kan het water dat aan het oppervlak CO2 heeft opgenomen naar grote diepte vallen.

Om tot deze ontdekking te komen werden tien jaar lang 80 meetstations gevolgd van de British Antarctic Survey. Deze twee meter lange stations doken tot 2 kilometer diep en maten ondertussen onder andere temperatuur en zoutgehalte van het water.

De Zuidelijke Oceaan is een belangrijke natuurlijke bron van CO2-opslag. Ongeveer 40 procent van de jaarlijkse menselijke CO2 uitstoot wordt in die regio opgevangen.