Jaarlijks emigreren zo'n 40.000 Nederlanders naar het buitenland. Hoe bevalt het werken in hun nieuwe (tijdelijke) thuisland? En willen ze eigenlijk nog wel terug naar Nederland? Deze keer spreken we Anouk in Tokio.

  • Wie: Anouk Smit
  • Functie: leerkracht op een internationale school
  • Waar: Tokio, Japan
  • Sinds: 2022

Hoe ben je in Tokio terechtgekomen?

"Dit avontuur is eigenlijk al in 2017 begonnen. Ik moest stage lopen voor de pabo en dat mocht ook in het buitenland. Omdat ik toen al erg nieuwsgierig was naar Japan, ben ik naar Tokio gegaan. De directeur van de internationale school waar ik stage liep, vroeg of ik wilde blijven. Ik vond mezelf toen nog te jong om de baan aan te nemen. Na de pabo heb ik daarom eerst Japan Studies gestudeerd en ben ik nog een keer naar Japan gegaan."

En stond het aanbod van de directeur toen nog?

"Ook toen heb ik hem ontmoet en hij zei dat als ik klaar was met studeren ik nog steeds welkom was. Dat was in 2019, niet lang daarna brak de coronacrisis uit. Ik ben daarom in Nederland het onderwijs ingegaan. Een jaar later gingen de Japanse grenzen weer open voor werkenden en studenten. Het lukte me om een visum te bemachtigen en daarna is het heel snel gegaan."

“Ik geef les aan groep 3 en ouders schrikken als ik geen huiswerk heb opgegeven.”
Anouk Smit, leerkracht in Tokio

Hoe bevalt het daar tot nu toe?

"Super goed. Al was de timing van de verhuizing wat minder. Het schooljaar begint in Japan in april en ik hoopte in maart te emigreren. Het werd uiteindelijk juni. Dat maakte op zich niet heel veel uit, maar het is absoluut geen pretje om hier in de zomer naartoe te verhuizen. Het is ontzettend benauwd in de stad. Als het 35 graden is voelt het door de luchtvochtigheid aan als 45 graden."

Waar komt de fascinatie voor Japan vandaan?

"Ik ben in Amstelveen opgegroeid, waar veel Japanse expats wonen. Ik had een Japans vriendinnetje op de basisschool, waardoor mijn interesse voor het land is gaan groeien. Op de pabo leerde ik veel over het Japanse onderwijs. Wat ik onder meer interessant vind, is dat Japanners verschillende kanten hebben. Ze zijn erg vriendelijk en helpen je graag, maar uiteindelijk zijn ze erg lastig te lezen. Ik weet ook nooit of ik nou vrienden heb gemaakt of niet."

"Het scheelde enorm dat ik er al twee keer voor een langere periode was geweest. Toen heb ik al veel over de cultuur geleerd, dus ik kan daar goed mee omgaan. Wat ook helpt is dat ik mezelf aardig kan redden in het Japans."

Hoe is het om les te geven in Japan?

"Op de school waar ik werk zitten maar veertig kinderen en er is tien man personeel. Zo kun je ieder kind individueel aandacht geven. Dat is heel prettig. Wat me wel erg opvalt is dat er ook bij kleine kinderen naar prestaties wordt gekeken. Een kind moet later naar een goede universiteit kunnen en een goede baan krijgen. Ik geef les aan groep 3 en ouders schrikken als ik geen huiswerk heb opgegeven."

Wat doe je het liefst in je vrije tijd?

"Ik ga vaak fietsen, dan rijd ik gewoon ergens naartoe met een muziekje op. In de bossen rondom de stad is het een stuk koeler. Tokio kent sowieso veel prachtige natuurparken. Ik onderneem graag dingen in m'n eentje. Thuis vind ik het bijvoorbeeld heerlijk om uitgebreid te koken. Er zijn hier zoveel meer soorten fruit en groenten te koop, ik vind het erg leuk om daar recepten bij te zoeken. Ik maak ook mijn eigen bentobox, een typisch Japanse lunchbox."

"Het is wel jammer dat mijn familie en vrienden niet langs kunnen komen, de grenzen blijven voorlopig nog dicht. Ik had ze graag de stad laten zien waar ik zo van ben gaan houden."

Hoe lang ben je nog van plan te blijven?

"Mijn visum is een jaar geldig, maar daarna kun je 'm verlengen. Ik heb tegen mijn vrienden en familie gezegd dat ik hier sowieso twee jaar wil blijven. Je moet het de tijd geven. Daarna zien we het wel weer. Maar als ik het nu zo bekijk, zie ik mezelf hier wel een toekomst opbouwen."