Lookalikes, slangenmelkers, matrassentesters en Netflix-ondertitelaars. In deze rubriek interviewen we de mensen met een niet-standaard antwoord op de standaardvraag: Wat doe jij eigenlijk? Dit keer Liesbeth van Berkel-Vollenbroek (58), uitvaartspreker.

  • Wie: Liesbeth van Berkel-Vollenbroek
  • Wat: Uitvaartspreker
  • Mooiste aan het werk: De uiteenlopendste levensverhalen horen en door deze op te tekenen bijdragen aan de rouwverwerking.

Als je sterft, sterft volgens uitvaartspreker Liesbeth van Berkel-Vollenbroek ook alles wat er niet toe doet. "Slechts de puurste emoties blijven van jou achter bij de mensen die je liefhadden", zegt Van Berkel-Vollenbroek. Zij vat in haar werk al jaren de belangrijkste momenten uit de levens van mensen samen.

Al sinds ze zich kan heugen heeft ze een fascinatie voor de dood en uitvaarten. "Misschien komt het doordat ik mijn eigen vader al op mijn achttiende verloor."

“Je wordt deelgenoot van de bijzonderste en uiteenlopendste levensverhalen.”
Liesbeth van Berkel-Vollenbroek, uitvaartspreker

Het werk van Van Berkel-Vollenbroek begint met een overlijdensmelding. Voor de volgende dag maakt ze een afspraak met de familie. "Het liefst bij hen thuis, zodat ik de sfeer kan proeven waarin de overledene heeft geleefd."

Doodgeboren baby's een verhaal geven

Na het gesprek tekent ze direct haar toespraak op; je weet nooit wanneer er weer een nieuwe melding binnenkomt. Die onregelmatigheid en variatie in het werk vindt ze fijn. "Je weet nooit van tevoren waar en met wie je aan tafel komt. Je wordt deelgenoot van de bijzonderste en uiteenlopendste levensverhalen."

Die levensverhalen kunnen zich over periodes van meer dan tachtig jaar spannen. Maar ze gaan ook over het verloren leven van een doodgeboren baby of over dierbaren die door zelfdoding, een ongeluk of moord om het leven zijn gekomen. "Mijn hart ligt het meest bij de overleden baby's. Vroeger werden deze kinderen niet erkend en begraven onder een nummer. Hoe triest moest dat zijn voor de ouders."

De uitvaartspreker vindt het des te belangrijker om ook het verhaal van deze baby's op papier te zetten. "Het vertellen van verhalen is een enorm belangrijk deel van rouwverwerking."

Ook de gesprekken die ze voert met nabestaanden na een zelfdoding zijn intens. "Vaak is er zoveel onbegrip en boosheid. Dan begin ik meestal vragen te stellen over het begin van iemands leven. Niet zelden ontstaat er dan gedurende het gesprek ook langzaam meer begrip voor de keuze."

De hele zaal aan het lachen en huilen krijgen

Wanneer Van Berkel-Vollenbroek spreekt na een moord, zijn er naast familie en vrienden ook politie en familierechercheurs betrokken. "Het is dan nog belangrijker hoe ik dingen verwoord, omdat er vaak nog onderzoek loopt."

Als een van de bijzonderste uitvaarten noemt ze die van een jongeman die zijn vriendin had doodgeschoten en daarna zelfmoord pleegde. "Vreselijk wat hij gedaan heeft. Maar zijn ouders verloren hun zoon én moesten omgaan met het feit dat hun zoon ook een moordenaar was. Ga er maar aanstaan!"

Haar eigen emoties buiten de deur laten, lukt de uitvaartspreker meestal wel goed. "Maar als de moeder van een overledene een arm om mij heenslaat met de woorden 'We zijn zo blij met jou', dan ga ik ook wel stuk."

Inmiddels heeft ze al op ruim duizend uitvaarten gesproken. "Mijn manier van werken is mijn visitekaartje", zegt ze. "Persoonlijk, inlevend en meelevend. Het is mijn taak om de hele zaal aan het huilen en aan het lachen te krijgen. Die emoties horen bij het leven en dus ook bij de dood."