Jaarlijks emigreren zo'n 40.000 Nederlanders naar het buitenland. Hoe bevalt het werken in hun nieuwe (tijdelijke) thuisland? En willen ze eigenlijk nog wel terug naar Nederland? Deze keer spreken we Daniël van der Bilt op Bonaire.

  • Wie: Daniël van der Bilt
  • Functie: Docent economie op MBO Bonaire
  • Waar: Bonaire

Hoe ben je op Bonaire terechtgekomen?

"Ik werkte op een mbo-school in Hilversum en had een collega die van Bonaire kwam. Hij zei dat lesgeven op het eiland goed bij me zou passen. Toen ik daarna reageerde op een vacature van MBO Bonaire, werd ik helaas niet gekozen. Maar afgelopen mei kwam er een nieuwe vacature. Ik kreeg de baan en in augustus zijn we vertrokken."

Waarom vond je collega de baan zo goed bij je passen?

"De sfeer op Bonaire is heel ontspannen, ik ben dat zelf ook. Daarnaast ben ik makkelijk in de omgang. Vroeger heb ik door het werk van mijn vader veel in het buitenland gewoond, daardoor heb ik geleerd om me aan te passen aan andere culturen."

Waar moest je aan wennen?

"De jongeren op het eiland hebben vaker problemen thuis dan studenten in Nederland. Maar ze zijn wel een stuk rustiger, met Nederlandse leerlingen had ik veel meer discussies. Ik vind het fijn werken met ze. Wat me wel opvalt is dat ze vaak zeggen dat ze iets begrepen hebben, ook als dat niet zo is. Dat heeft misschien met trots te maken. Ik moet veel controlevragen stellen om te checken of ze de stof wel echt hebben begrepen, dat was ik niet gewend."

Was iedereen het eens met de verhuizing?

"Mijn vrouw wilde graag mee. Maar voor onze zoon van vier jaar was het in het begin wel lastig. Hij was net gewend op school in Nederland en zat toen ineens in een klas met allemaal kinderen van Bonaire. Daar heb ik me een poosje best schuldig over gevoeld. Gelukkig heeft hij het nu goed naar zijn zin."

"Wat ik nog steeds lastig vind, is dat ik drie volwassen kinderen uit een eerder huwelijk heb achtergelaten in Nederland. Het is voor hen moeilijk dat het uiteindelijk zo snel is gegaan. Gelukkig gunnen ze het me, ze weten dat ik dit al heel lang wilde. En mijn jongste dochter komt binnenkort drie maanden hierheen. De kinderen hebben er een leuk vakantieadresje bij."

Heb je al een eigen leven opgebouwd op Bonaire?

"Ik ga nu vooral om met mijn collega's. Het is lastig om andere eilandbewoners te leren kennen, ze zitten veel binnen. En omdat het eiland klein is, is er niet zoveel te doen. Ik ben laatst begonnen met surfen, dat is nog geen groot succes, maar ze zeggen dat je geduld moet hebben. Ook ben ik Papiaments aan het leren, zodat ik toch wat makkelijk contact kan maken met iedereen."

“We leven een stuk bewuster, zijn veel meer buiten en hebben niet eens een televisie.”

Wat doen jullie het liefst in het weekend?

"We wonen 700 meter van de boulevard, met veel plekken om even in het water te springen. Met de kleine gaan we veel naar het strand, daar is het water wat ondieper en daar kan hij heerlijk spelen. Wij zitten dan een beetje te barbecueën. We tennissen ook veel in het weekend, dat is heerlijk. Of we gaan een stuk wandelen."

Heeft het leven op het Bonaire je veranderd?

"Ik ben een stuk relaxter geworden. Ik was altijd maar bezig met dingen die nog moesten. Nu ben ik veel beter in balans. In Nederland ging mijn laptop vaak 's avonds ook nog even open, iedereen deed het en dat maakt het normaal. Als ik nu klaar ben met werken, is het ook echt klaar. We leven een stuk bewuster, zijn veel meer buiten, hebben niet eens televisie. Ik merk echt: als je het niet hebt, mis je het ook niet."

Hoelang blijven jullie nog?

"Mijn contract loopt over drie jaar af. Als de school me daarna wil houden, zie ik niet in waarom we niet zouden blijven. Ik heb het zo enorm naar mijn zin. We hadden het er laatst nog over: waarom zouden we nog terug willen naar die mallemolen waarin we leefden?"