Lookalikes, slangenmelkers, matrassentesters en Netflix-ondertitelaars. In deze rubriek interviewen we de mensen met een niet-standaard antwoord op de standaardvraag: Wat doe jij eigenlijk? Dit keer Wim Kijne (57), 'gaytherapeut' gespecialiseerd in homoseksuele cliënten.

  • Wie: Wim Kijne
  • Wat: 'gaytherapeut'
  • Terugkerende vraag van cliënten: Ben ik homoseksueel? (gesteld door zichzelf ontdekkende homoseksuelen en heteroseksuelen, die aan het twijfelen zijn geraakt door een homoseksuele ervaring)

Volgens 'gaytherapeut' Wim Kijne, die zelf homoseksueel is en veel homoseksuele cliënten heeft, bestaan er in het emotionele en psychische leven van veel homoseksuelen een aantal rode lijnen: het moeten hebben van een coming-out, het ontwikkelen van strijdbaarheid en het moeten vinden van een eigen pad in een maatschappij die is ingericht op heteroseksuelen.

Maar, stelt Kijne, we moeten oppassen met alleen de verantwoordelijkheid bij de homoseksuelen zelf te leggen; de maatschappij waarin we leven moet vooral verantwoordelijk worden gehouden. "Er is een boek, The Velvet Rage, en veel homo's kloppen bij me aan nadat ze dat gelezen hebben." The Velvet Rage stelt dat homo's een geïnternaliseerd laag zelfbeeld ontwikkelen door hoe de maatschappij over ze denkt en dat ze een buitenproportionele bewijsdrang hebben.

Automatische aannames zijn verre van onschuldig

"Ik zet daar mijn vraagtekens bij", zegt Kijne. "Het is belangrijk om te beseffen dat dat gevoel van niet welkom zijn en minderwaardig zijn gewoon echt is. Dat is ook hoe de maatschappij helaas nog steeds tegen homoseksualiteit aankijkt."

Hij haalt een voorbeeld uit zijn eigen leven aan. "Vroeger werd mij altijd gevraagd of ik al een vriendinnetje had. Daar gaan mensen gewoon van uit. Terwijl het even simpel is om te vragen: heb je al een liefdesrelatie?" Deze automatische aannames zijn volgens de therapeut verre van onschuldig. "Het zendt een boodschap uit: dit is hoe het hoort, dit is normaal, en wat jij voelt is dat niet."

“Toen ik zelf in therapie zat, merkte ik juist dat het fijn was als de therapeut iets over de ervaringen deelde.”

Persoonlijke ervaringen deelt Kijne, in weloverwogen mate, graag in zijn praktijk. "Op mijn opleiding werd me altijd geleerd: over jezelf praten als therapeut is uit den boze", herinnert hij zich. "Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Toen ik zelf in therapie zat, merkte ik juist dat het fijn was als de therapeut iets over de ervaringen deelde." Kijne waakt er dan ook voor om als therapeut op een voetstuk te worden geplaatst door zijn cliënten. "Ik vind belangrijk dat we naast elkaar staan. Zodat de cliënt beseft dat ook ik maar een mens ben. Alleen dan kan iemand ook echt iets van je aannemen."

Stellen van grenzen als terugkerend thema

Kijne komt zijn cliënten ook meer dan eens tegen in het gayuitgaanscircuit. "De eerste keer was dat ongemakkelijk", zegt de therapeut. "Maar je leert ermee omgaan." Duidelijke communicatie is daarbij van groot belang. In therapie bespreekt hij het weleens bij voorbaat met cliënten: hoe ga je ermee om en hoe gedraag je je als je elkaar als therapeut en cliënt bijvoorbeeld in een homosauna treft?

Het stellen van grenzen is volgens hem een terugkerend thema in zowel de therapieruimte als in de homowereld. Als homo ben je namelijk altijd bezig om een deel in jezelf te ontdekken dat begrensd is geweest door jezelf en door de samenleving. Daartegenover staat dat je soms juist onbegrensder bent dan heteroseksuelen, van wie de levensstijl al heel veel maatschappelijke kaders kent om zich aan te spiegelen. Kijne: "Als homoseksueel heb je die voorbeelden minder en moet je vaak zelf uitvinden hoe je je leven inricht."