Lookalikes, slangenmelkers, matrassentesters en Netflix-ondertitelaars. In deze rubriek interviewen we de mensen met een niet-standaard antwoord op de standaardvraag: Wat doe jij eigenlijk? Dit keer Suzan van de Vorst, nalatenschapscoach.

Wat doe jij eigenlijk?

  • Wie: Suzan van de Vorst (40)
  • Wat: Nalatenschapscoach
  • Quote: "Het is jouw dood. Durf het te regelen zoals jij het voor je ziet."

"Kunnen we het over iets leuks hebben?" is de reactie die Suzan van de Vorst vaak krijgt wanneer ze over haar beroep vertelt. "De dood is voor velen een ongemakkelijk onderwerp", zegt de nalatenschapscoach. "Maar vanuit mijn praktijk weet ik dat het bespreekbaar maken ervan mensen eerder oplucht, dan dat het ze zwaarmoedig stemt."

“Ik ben vroeg in mijn leven al mensen die dicht bij mij stonden verloren.”
Suzan van de Vorst, nalatenschapscoach

Verwantschap met het thema

Voordat van de Vorst zich met de dood bezighield, was ze relatiemanager bij een bank voor vermogende particulieren. "Al een tijd zat ik niet lekker in mijn vel", herinnert ze zich. "Het ging om targets halen, terwijl ik ernaar verlangde er voor anderen te kunnen zijn." Ze besloot ontslag te nemen.

Op een van de afscheidskaartjes van haar collega's stond het bericht: "Ik zie jou nog wel bij DELA (coöperatie voor uitvaartverzorging en - verzekeringen, red.) terechtkomen." Bij haarzelf viel het kwartje pas later.

"Ik ben vroeg in mijn leven al mensen die dicht bij mij stonden verloren", vertelt Van de Vorst. "Dat zorgde wel voor verwantschap met het thema." Toen ze later in haar leven weer met sterfgevallen te maken kreeg, verviel ze van nature in de rol van regelaar. "Het voelde goed om de praktische zaken op mij te nemen en de familie daarmee te ontlasten."

Taboe op de dood

Dat er niet evenveel aandacht aan de dood wordt besteed als bijvoorbeeld aan huwelijken, vindt ze zonde. "Naar een trouwerij wordt soms jaren toegeleefd. De wensen van het bruidspaar worden nauwkeurig vastgelegd. De speciale dag wordt zowel offline als online met mensen gedeeld."

Dat de dood een pijnlijker thema is dan een trouwfeest, beaamt ze. "Maar het is net zo'n groot, misschien zelfs groter, onderdeel van het leven."

De consequenties van het doodstaboe worden vaak na het overlijden merkbaar. Familieruzies om de erfenis, kibbelen om hoe alles geregeld moet worden. Van de Vorst: "Vraag aan elkaar wat de ander voor wensen heeft, wanneer die zou te komen overlijden, en maak een plan. Dan weten de nabestaanden waar ze aan toe zijn en kan degene die overlijdt met een gerust hart gaan."

Weduwen die niet bij de bankrekening kunnen

Van de Vorst begeleidt deze trajecten. Soms gaat het om een levend persoon, die de eigen nalatenschap wil regelen. Andere keren is ze mediator of executeur bij het verdelen van een erfenis.

Vaker dan eens komt ze weduwes tegen, die heel hun leven huisvrouw zijn geweest en niet weten hoe ze bij de gezamenlijke bankrekening komen. Laat staan hoe ze met de financiën om moeten gaan. "Dan denk ik: regel dat nou voordat je overlijdt en laat je partner niet onwetend achter."

“Het gaat mij ook niet in de koude kleren zitten.”
Suzan van de Vorst, nalatenschapscoach

'Empathie is onmisbaar'

Anderen vragen haar hun dagboeken of andere intieme spullen na hun dood te verbergen of bepaalde foto's van een iPad, die naar kleinkinderen gaat, te wissen. Ook blijkt er weleens dat een kind is onterfd, of dat iemand helemaal geen familie heeft. "Het gaat mij ook niet in de koude kleren zitten", zegt ze. "Ik zou nooit huilen in het bijzijn van klanten. Maar als ijskoningin zou ik dit werk niet kunnen doen. Empathie is onmisbaar."

Gelukkig brengt haar werk ook veel moois. Diepgaande gesprekken, en het besef dat er geen enkele zekerheid is in het leven. "Meer dan ooit denk ik: pluk de dag, zolang je leeft!"