Lookalikes, slangenmelkers, matrassentesters en Netflix-kijkers. In deze rubriek interviewen we de mensen met een niet-standaard antwoord op de standaardvraag: wat doe jij eigenlijk? Dit keer incidentenfotograaf Ramon Vegelien.

Wie: Ramon Vegelien (25)
Wat: Incidentenfotograaf
Mooiste aan het werk:
"Te zien hoe de hulpdiensten steeds weer hun uiterste best doen om mensenlevens te redden."

Zijn opa was brandweerman en de tomeloze inzet van de reddingsdiensten is de fotograaf altijd blijven intrigeren. Toen hij in een woongroep kwam te wonen waar een van zijn huisgenoten als incidentenfotograaf werkte, begon het balletje te rollen. Inmiddels rijdt hij per jaar langs zo'n 350 tot 500 ongelukken, branden en andere 112-meldingen in West-Friesland langs, om die op de foto te zetten.

“Slachtoffers mogen niet herkenbaar in beeld en bij ernstige incidenten zelfs helemaal niet.”

"Sommige dagen zijn rustig", vertelt Vegelien. "Maar andere weken kan je amper slapen. Dan komen de meldingen aan één stuk door binnen op mijn pager." Alleen de meldingen met nieuwswaarde bezoekt hij; de foto's die hij ter plekke schiet, verkoopt hij namelijk aan verschillende lokale media, landelijke nieuwsorganisaties en persbureaus. Per incident levert dat hem 40 tot 80 euro op. Bij grotere incidenten kunnen die bedragen fors oplopen.

Geen sensatiezoeker

Voelt hij zich soms een sensatiezoeker? "Nee", zegt de fotograaf. "De gebeurtenissen moeten toch gedocumenteerd worden. Mensen willen weten wat er is voorgevallen. En ik denk juist dat er veel ramptoeristen wegblijven, omdat ze ook op internet kunnen zien wat er is gebeurd."

“Soms staan er bij een dodelijk ongeval familie en vrienden van de slachtoffers langs de weg. Dan ben ik heel voorzichtig met wat ik fotografeer.”

Maar dat betekent volgens de fotograaf niet dat alles zomaar op de foto kan worden gezet. "We hebben de plicht om respectvol om te gaan met dat wat we aantreffen", aldus Vegelien. "Slachtoffers mogen niet herkenbaar in beeld en bij ernstige incidenten zelfs helemaal niet."

Ook is het volgens de incidentenfotograaf belangrijk om voelsprieten te hebben voor de emoties ter plekke. "Soms is er een dodelijk ongeval gebeurd, en staan er bijvoorbeeld ook familie en vrienden van de slachtoffers langs de weg. In zo'n geval ben ik heel voorzichtig met wat ik fotografeer en focus ik me vooral op het werk van de hulpdiensten."

Een van de incidentenfoto's van Ramon Vegelien. (Foto: Ramon Vegelien)

Eerst helpen, dan fotograferen

Zelf heeft Vegelien zowel zijn EHBO- als aed-diploma. Zijn vaardigheden heeft hij al meer dan eens moeten inzetten. De ongeschreven regel onder de incidentenfotografen is volgens hem dan ook "eerst helpen, dan fotograferen". Vegelien: "Als de hulpdiensten nog niet ter plekke zijn en ik kan iets doen om te helpen, dan leg ik mijn camera weg."

Hierbij gaat het niet enkel om EHBO of aed. Achter in zijn auto liggen ook een brandblusser, betonschaar en breekijzer. "Een keer landde een traumahelikopter op een veldje naast de weg", herinnert de fotograaf zich. "Ze konden niet door het hek heen komen. Dat heb ik toen opengebroken met de betonschaar."

“Als de hulpdiensten er nog niet zijn en ik kan iets doen om te helpen, dan leg ik mijn camera weg.”

Maar hoe zit het met hemzelf? Vindt Vegelien het emotioneel zwaar om zoveel ongevallen van dichtbij mee te maken? "Je went eraan", zegt hij. "En je moet ook een knop omzetten. Je kunt niet elk ongeval keihard binnen laten komen. Net als dat dokters zich geen zorgen kunnen gaan maken om elke patiënt." Toch geeft hij toe dat dat soms erg moeilijk is. Bijvoorbeeld wanneer er kinderen in het spel zijn.

Bij zijn eigen vrienden en familie kan Vegelien niet terecht met zijn meest akelige ervaringen. Vegelien: "Dat is onethisch, om met hen die details te bespreken. Maar gelukkig heb ik fijne collega's, met wie we onderling onze ervaringen kunnen bespreken."