Over geld praat je niet. Ons salarisstrookje is een taboeonderwerp. Terwijl we maar al te graag zouden weten: waar moeten zij het maandelijks van doen? Daarom vraagt NU.nl het voor je, in de komende weken aan mensen met cruciale beroepen die de samenleving draaiende houden. Vandaag: de pedagogisch medewerker in de kinderopvang en de gehandicaptenverzorger.

Even voorstellen:

Mieke van Vliet (31, Amsterdam)

  • is al twaalf jaar gehandicaptenverzorger;
  • werkt in een bewonersgroep met negen zwaar verstandelijk beperkte mensen;
  • volgde de opleiding sociaal-pedagogisch werk op niveau 4.

Laura Hoogendijk (35, Den Haag)

  • is al zeventien jaar pedagogisch medewerker bij een particuliere kinderopvanginstelling;
  • deed de opleiding sociaal-pedagogisch werk niveau 3.

Fijn dat ik jullie spreek! Hoe gaat het deze week?

Laura: "Saai, ik had deze week al vrij gepland. Tot nu toe hebben mijn collega's één meisje van 2,5 jaar, die drie dagen per week komt omdat haar moeder alleenstaand is en in het ziekenhuis werkt. Ik hoop echt dat ik volgende week mag werken, ik ben gek op m'n werk. Plus: de kans dat ik een kwetsbaar iemand in mijn omgeving besmet is klein, en ik ben niet zo bang om het virus te krijgen."

“Ik hoop dat ik niemand aansteek, want dan kan ik op m'n geweten hebben dat heel wat mensen overlijden.”
Mieke, gehandicaptenverzorger

Mieke: "Bij ons zijn de mondkapjes op, helaas. Ik hoop dat ik niemand aansteek, want dan kan ik op m'n geweten hebben dat heel wat mensen overlijden. We proberen de sociale kring rondom de bewoners van mijn groep in te perken, dus vermijden we invalkrachten en zzp'ers. Omdat we ook nog met zware personeelstekorten kampen, draai ik nu flink wat overuren."

Behoren jouw bewoners tot de risicogroep, Mieke?

Mieke: "Ja, mijn cliënten hebben ernstige verstandelijke beperkingen, met veel autisme erbij. Je kan ze vergelijken met hele grote baby's: ze raken snel van slag en kunnen slaan en schoppen. In de rest van de woning zitten ook mensen met ernstige luchtwegklachten of hartproblemen, en rolstoelafhankelijken. Als een van hen het coronavirus krijgt, gaat het als een lopend vuurtje door de instelling."

Laura: "Mijn vorige crèche stond op een terrein waar ook gehandicapten woonden. Wij wilden allemaal niet met jullie ruilen, het zag er heftig uit. Mensen die op straat gingen liggen en niet verder wilden lopen of agressief werden."

Mieke: "Ja, ik krijg regelmatig een klap voor m'n kanis. Het is heel pittig, maar heel gaaf. Ik vind mijn bewoners echt fantastisch en zou in mijn leven niets anders willen dan dit. Maar we moeten wel echt met z'n drieën op een groep staan om het goed aan te kunnen, en dat lukt te vaak niet."

Wat verdienen jullie?

Mieke: "Als ik mijn standaard 24 uren draai, krijg ik rond de 1.500 euro netto in de maand. Daar komt vaak nog zo'n 300 euro netto onregelmatigheidstoeslag bovenop, voor alle avond- en weekenddiensten. Mijn brutojaarsalaris is 22.000 euro, dat is ook gelijk het hoogst haalbare voor deze functie. Gelukkig krijg ik overuren uitbetaald, want in drukke weken draai ik fulltime. Dan ben ik regelmatig om 11 uur 's avonds klaar en moet ik er de volgende ochtend om 7 uur weer staan. Ik hoop op 2.000 euro netto deze maand!"

Laura: "Ik krijg 2.020 euro netto per maand, voor 33,25 uur per week. Mijn brutojaarsalaris is 32.390 euro. Ik vind het meer dan genoeg. Het is geen hersenchirurgie wat ik doe hè. Ik zorg gewoon voor kinderen en op een bepaalde manier is dat vrij simpel werk. Ik zou liever meer vrij hebben dan meer salaris. Door het personeelstekort kan ik nu vaak geen vrije dagen opnemen."

“Wij blijven maar overuren draaien voor dit rotsalaris, en nu zijn we opeens belangrijk.”
Mieke, gehandicaptenverzorger

Mieke: "Ja, echt? Toen ik Rutte hoorde zeggen dat hij wist dat er een groot beroep op mensen in de zorg werd gedaan, dacht ik wel: no kidding man, dat roepen we al járen! Wij blijven maar overuren draaien voor dit rotsalaris, en nu zijn we opeens belangrijk. Ik hoop dat nu wordt gezien: deze mensen hebben we keihard nodig. Ik wil nederig blijven, maar het voelt soms oneerlijk. Het is niet alsof ik de hele dag spelletjes speel met Frans Bauer-downies, ik doe zo m'n best. Heb jij dat gevoel niet?"

Laura: "Ik voel me niet zo aangesproken door de minister-president. Ik denk dat hij de zwaardere zorggroepen bedoelde, zoals de jouwe. Want hoe je het ook wendt of keert, ik kan om 7 uur 's avonds de deur achter me dicht trekken en naar huis gaan."