Over geld praat je niet. Ons salarisstrookje is een taboeonderwerp, terwijl we maar al te graag zouden weten waar zij het maandelijks van moeten doen. Daarom vraagt NU.nl het voor je. Met deze week: de leidinggevende in de gehandicaptenzorg en de advocaat.

Even voorstellen:

Robbert (34)

  • werkt tien jaar in de gehandicaptenzorg;
  • is sinds kort meewerkend leider op de dagbesteding van een gesloten woongroep;
  • zegt over zijn salaris: "Werken met mensen met een beperking betaalt waardeloos."

Berend (35, echte naam bekend bij de redactie)

  • is sinds 2,5 jaar advocaat bij een beursgenoteerde multinational;
  • heeft een dienstverband van vier dagen en werkt zo'n vijftig uur per week;
  • zegt over zijn salaris: "Het is wat de gek ervoor geeft."

Berend, je stelde nogal strenge eisen voordat je met deze rubriek mee wilde doen.

B: "Dat was niet vervelend bedoeld! Het is echt beroepsdeformatie. Deze week wilde ik bijvoorbeeld een huurauto voor de vakantie regelen via een privéverhuurder. Dus ik vroeg: 'Stuur je het contract even door?' Tegen de tijd dat we eruit waren, was de auto al lang weg."

Maak je dingen op werk ook ingewikkelder?

B: "Ik krijg vaak te maken met claims van bedrijven die vinden dat wij iets fout hebben gedaan. Ik ga dan puzzelen. De wet vind ik interessant, omdat lang niet alles vaststaat. Dus dan ga ik op zoek naar een uitleg die voor ons zo handig mogelijk is. Het klinkt misschien als een saaie baan, maar ik vind dit dus echt interessant."

“Hij zat in een rolstoel en was spastisch en ik durfde gewoon niks aan hem te vragen.”
Robbert, gehandicaptenverzorger

Hoe zijn jullie in jullie werkveld beland?

R: "Tijdens mijn studie culturele en maatschappelijke vorming stond eens iemand met een meervoudige beperking voor de klas. Hij zat in een rolstoel en was spastisch en ik durfde gewoon niks aan hem te vragen. Toen dacht ik: ik moet een stage doen in dit vakgebied. Nu werk ik met mensen met meerdere beperkingen, die ook vaak hechtingsproblemen of trauma's hebben. Zoals een jongen met het syndroom van Down die uit een oorlogsgebied komt."

B: "Wat een fantastisch beroep! Ik heb zes jaar bij een advocatenkantoor gewerkt. Maar daar leef je echt voor de cliënten. Als ze erom vragen, zet je om 3.00 uur 's nachts je computer aan. Want je weet: als het maandagochtend niet voor 6.00 uur af is, gaan ze naar een andere advocaat. Ik wilde iets meer balans tussen privé en werk en dus ben ik overgestapt naar het bedrijfsleven."

Verdient het ook een beetje?

B: "Jazeker, ik krijg bruto rond de 14.000 euro per maand, dat is inclusief bonus maar exclusief equity, wat overigens nog nooit iets heeft opgeleverd. Zonder die bonus zou het iets van 11.000 euro zijn, zo'n 6.500 euro netto. Als ik fulltime zou werken, zou het brutojaarloon ongeveer 160.000 euro zijn. Maar goed, ik werk contractueel gezien vier dagen."

R: "Jezus, hahaha."

B: "Ik besef dat het veel geld is, maar ik zeg daar natuurlijk geen nee tegen."

“Ik verdien stukken minder dan advocaten bij een groot Zuidaskantoor in een maatschap. Zij krijgen miljoenen.”
Berend, advocaat

R: "Nee joh, hartstikke fijn voor je, je hebt er vast hard voor gestudeerd en het bedrijfsleven is natuurlijk veel winstgevender dan de zorg. Maar wát een verschil met mijn salaris."

B: "Overigens is dit stukken minder dan wat advocaten verdienen bij een groot Zuidaskantoor in een maatschap. Zij krijgen miljoenen. Wat verdien jij dan, Robbert?"

R: "Ik krijg netto per maand 2.200 euro, bruto is dat 3.157 euro. In 2018 was het brutojaarloon 42.000, maar dat was nog in mijn oude functie. Het zal inmiddels ietsjes hoger zijn, maar niet veel: zo'n 70 euro netto per maand. Het is geen vetpot, ik doe dit ook niet voor het geld."

B: "Het valt me op in deze rubriek dat mensen in de verzorgende en onderwijzende beroepen echt zwaar onderbetaald én onderschat worden. Tussen ons zit ook weer een veel te groot salarisgat, terwijl we allebei aan het eind van de dag moe thuiskomen en jij waarschijnlijk betekenisvoller werk hebt gedaan."

“Collega's krijgen trappen en klappen of een volle luier in hun gezicht.”
Robbert, gehandicaptenverzorger

R: "Dat weet ik niet, maar het is wel pittig. Ik ben meerdere malen in m'n arm gebeten, collega's worden met hamers achtervolgd, krijgen trappen en klappen of een volle luier in hun gezicht. Er is onderbezetting en de nazorg is ondermaats. Het liefst zou ik een grote pot met geld hebben om cliënten en medewerkers een goed leven te geven. Maar goed, dat is er niet."