De meesten van ons doen het rond hun 65e, de kantoordeur definitief dichttrekken en met pensioen gaan. In de rubriek Met Pensioen vragen we pensionado's naar hun leven ná een betaalde baan: hebben ze er reikhalzend naar uitgekeken of juist niet? Lukt het om rond te komen en waar gaat al die nieuwe vrije tijd naartoe?

Wie: Elly Schats
Ging met pensioen: in 2018, op 65-jarige leeftijd
Na: veertig jaar juf zijn in het basis- en speciaal onderwijs

Veertig jaar lesgeven!

"Ik had langer door kunnen werken, maar ik dacht: dat stoppen moet er toch ooit van komen, en waarom niet nu? Mijn AOW was al ingegaan. Pensioen is voor mij anders dan voor veel anderen; mijn man overleed zeven jaar geleden heel plotseling."

"Ik had veel steun aan mijn leuke baan bij een basisschool in Houten en was toch een beetje bang in een gat te vallen als ik met pensioen zou gaan. Toen ik mijn afspraak met het pensioenfonds had, zeiden ze: 'Dat zien we zelden, iemand die het zo lang volhoudt in het onderwijs!'"

Mis je je werk?

"De kinderen en mijn collega's wel. Maar het onderwijs is erg veranderd. De werkdruk is veel hoger, er moet ontzettend veel gedaan worden aan administratie, tot op het idiote af. Dat doe je allemaal maar, terwijl je weet: niemand gaat dit ooit lezen. Als ik een klas van nu vergelijk met een kleuterklas uit de jaren tachtig, dan is het grote verschil dat kinderen toen meer speelden. "

"Er was ruimte voor fantasiespel, die letters en cijfers er heel vroeg bij halen, gebeurde nog niet en we testten ook niemand. Leren ging meer spelenderwijs. Het onderwijs is veranderd, maar de maatschappij ook. Daar word je zelf ook door meegesleept."

De voormalige docente Elly Schats. (Foto: Elly Schats)

En nu?

"Vorig jaar ontmoette ik Hans, een vriend van heel vroeger, en we besloten een reünie te organiseren voor onze oude vriendengroep. Toen we dat zo aan het organiseren waren, ontdekten we dat we goed kunnen samenwerken én allebei veel van reizen houden. Hans en ik hielden contact en gingen samen onze reisdia's digitaliseren om er supermooie fotoboeken van te maken. Wat wil je ook, hij is reisfotograaf!"

"Het begon weer te kriebelen en langzaam zijn we begonnen met het ontwikkelen van reizen die we willen verkopen aan reisorganisaties. We doen het rustig aan. Ons uitgangspunt is slow travel. We willen zo min mogelijk vliegen, maar rustig reizen per trein, ferry en minibus naar West- en Centraal-Azië en ook binnen Europa. We hebben nu één reis helemaal af: per trein naar Oezbekistan, Tadzjikistan en Kirgizië."

Wat goed, op je 66e weer met iets nieuws beginnen.

"Het is best veel werk. Soms zit ik 's nachts tot 0.30 uur nog van alles uit te zoeken. Dat geeft niet, want ik hoef nu ook niet meer om 6.00 uur op. We worden steeds enthousiaster en ik wil alles perfect uitzoeken."

Ga je zelf ook nog naar Oezbekistan?

"Dat is wel het plan. In september beginnen we aan zo'n reis om de puntjes op de i te zetten. Gelukkig ben ik gezond en heb ik veel energie. Ik ben met een cursus creatief schrijven begonnen en heb me bij de Vrije Academie verdiept in de cultuur en geschiedenis van Iran."

"Het is gewoon hartstikke leuk dat Hans weer op mijn pad kwam en het is inspirerend om dit samen te doen. We hebben inmiddels ook een naam: Shakaria Reizen. Dat is een plaats in de woestijn Wadi Rum in Jordanië, waar je per trein kunt komen. We hebben zoveel gevlogen vroeger en wisten niet wat het deed met het klimaat. Dus nu zoeken we uit hoe het ook anders kan."