Arjen Robben (36) is zeker niet de eerste Nederlandse topsporter die zich aan een comeback waagt. Vier ervaringsdeskundigen over hun eigen terugkeer en de kansen op een prachtig laatste jaar van Robben bij FC Groningen. "Als hij straks drie wedstrijden in de achterzak van een back van RKC of PEC Zwolle zit, dan heeft hij er snel genoeg van."

'Op de terugweg reed ik langs de KFC, McDonald's of Burger King'

Raemon Sluiter (42): Nummer 46 van de wereldranglijst in 2003. Zette in februari 2008 een punt achter zijn tennisloopbaan, maar maakte een jaar later zijn rentree en haalde de finale van het grastoernooi van Rosmalen. In mei 2010 stopte hij opnieuw.

"Ik stopte omdat ik voelde dat ik nooit meer zo goed zou worden als ik was. Maar er was ook een andere reden. Mijn nichtje, de dochter van mijn broer, had een hersenstamtumor. Ik wilde niet meer vijf, zes weken in het buitenland zijn, terwijl er zo'n donderwolk boven de familie hing."

"In de zomer van 2008 is mijn nichtje op vierjarige leeftijd overleden. Ik was in die tijd zes dagen per week bij mijn broer en dan reed ik op de terugweg langs de McDonald's, Burger King of KFC om mijn verdriet weg te eten. Ik zag er dus iets anders uit dan Robben nu. Op een gegeven moment woog ik 92 kilo, 15 kilo zwaarder dan toen ik topfit was."

"Ik heb daarom heel hard moeten werken om terug te keren. Ik deed het uit een soort heimwee naar een overzichtelijk tennisleven. En ook een beetje voor de familie, laten zien dat ik het nog kon. Het had ook wel zijn charme om helemaal onderaan te beginnen. Dan reed ik door Portugal of Turkije op zoek naar een sportzaak om mijn racket te bespannen en daarna een partij zonder ballenjongens. Maar het lukte niet meer om structureel te presteren en alles ervoor op te brengen."

"De finale in Rosmalen was nog wel een hoogtepunt, met familie op de tribune. Maar het was te weinig om van een geslaagde rentree te kunnen spreken. Ik heb wel antwoord gekregen op de vraag, wat als… Kan ik het nog? Dat is ook wat waard. Dat antwoord krijgt Robben nu ook."

"Als hij straks drie wedstrijden in de achterzak van een back van RKC of PEC Zwolle zit, dan heeft hij er snel genoeg van. Maar ik zie dat niet gebeuren. Zelfs een stapje langzamer is Robben goed genoeg voor de Eredivisie. De valkuil voor Robben is dat hij zich gaat ergeren aan het niveau van zijn teamgenoten. En misschien ook dat hij te hoge doelen stelt voor zichzelf. Hij moet ontspannen, genieten en fit blijven en dan speelt hij zo 25 wedstrijden."

Raemon Sluiter na zijn verloren finale op het ATP-toernooi van Rosmalen in 2009. (Foto: Pro Shots)

'Toen ik gestopt was, merkte ik hoe bevoorrecht je bent als topsporter'

Bram Lomans (45): 206-voudig hockeyinternational, olympisch kampioen van 1996 en 2000. Stopte in 2004 en keerde een jaar later terug bij zijn club HGC. Speelde vervolgens tot 2008 ook nog een aantal interlands.

"Ik ben nog altijd blij dat ik gestopt ben in 2004. Ik werd niet geselecteerd voor de Olympische Spelen van Athene, we hadden net ons eerste kind gekregen, ik had een fulltime baan gevonden en de jaren daarvoor waren best zwaar geweest. Ik was op, het was tijd."

"Maar ik ben ook blij dat ik een comeback heb gemaakt. Na mijn terugkeer heb ik een van mijn leukste periodes in Oranje gehad. Na dertien jaar topsport wordt het een sleur, ga je klagen. Wéér die warming-up, wéér die cooling down. Maar als je fulltime werkt, merk je wat voor bevoorrechte positie je hebt als topsporter. Na mijn comeback reed ik met een grote glimlach naar de training. Die periode voelt echt als een bonus."

"Het was Paul van Ass, destijds voorzitter van HGC, die in 2005 op me in heeft gepraat. 'Ik ben zelf op mijn 27e gestopt en daar heb ik de rest van mijn leven spijt van gehad', zei hij. En inderdaad, niks is zo leuk als het spelletje zelf spelen."

"Het viel me fysiek eigenlijk heel erg mee om terug te keren. Ik merkte wel dat ik mentaal meer moeite had dan vroeger. Voor een wedstrijd ging ik naar de fysio en terwijl ik een half uur rustig gemasseerd werd, raakte ik de stress van de week kwijt. Dat had ik echt nodig."

"Ik denk dat Robben hetzelfde zal voelen als ik: dat het heerlijk is om weer met een team op het veld te staan. Als je er nog plezier in hebt en nog mee kan, hoef je niet te stoppen. Mijn tip aan Robben is: blijf zo lang mogelijk voetballen."

Bram Lomans was jarenlang de strafcornerspecialist van het Nederlands hockeyteam. (Foto: Pro Shots)

'Nog steeds willen ze van Bettine Vriesekoop winnen'

Bettine Vriesekoop (58): Werd Europees kampioen tafeltennis in 1982, stopte in 1988, kwam terug en pakte 1992 opnieuw EK-goud. Nam in 1997 groots afscheid, maar deed een jaar later toch weer mee aan het EK en bleef tot 2002 actief.

"Waarom houd je je niet aan je woord? Je bent toch gestopt? Niet iedereen begreep het toen ik in 1998 meedeed aan het EK, maar stoppen is niet zo makkelijk. Ik moest afsluiten waar ik mee vergroeid was. Het was een worsteling. Mijn lichaam wilde af en toe weer die sport voelen. Ik snap heel goed dat Robben het ook niet helemaal los kan laten."

"Mijn comeback was een proces. Ik moest accepteren dat ik niet meer zo goed zou zijn als ik was. Maar waarom zou ik het niet doen? Ik kon blijven spelen, maar wel in combinatie met het schrijven en mijn journalistieke werk. En ik verdiende er ook nog wat mee."

"Nu geef ik trainingen, ik kan de sport nooit helemaal loslaten. Maar ik moet ook oppassen. Ik ben bijna 59, maar toch zijn er een hoop mensen die graag een keer van Bettine Vriesekoop willen winnen. Dat laat ik niet gebeuren, daar begin ik niet meer aan."

"Ik vrees dat Robben daar ook mee te maken krijgt. Een jonge Eredivisie-verdediger zal extra gemotiveerd zijn als hij tegenover Robben staat. Het niveau is lager, dus denk ik dat het met zijn surplus aan kwaliteiten goed moet komen. En anders kan hij het nu denk ik beter relativeren als hij thuiskomt en zijn kinderen weer ziet."

Bettine Vriesekoop onthaald op Schiphol na haar Europese titel in 1982. (Foto: Nationaal Archief)

'De ontlading na een wedstrijd heb ik echt gemist'

Lobke Berkhout (39): Vijfvoudig wereldkampioen in het zeilen, winnares van olympisch zilver (2008) en brons (2012). Stopte in 2012 en maakte zes jaar later een comeback met als doel olympisch goud in Tokio.

"In 2012 was ik er helemaal klaar mee. Ik leefde al heel lang in een vast stramien en moest me heel veel dingen ontzeggen. Ik was écht toe aan wat anders. Ik heb een dochter gekregen en enorm genoten van die zes jaar zonder topsport."

"Maar vervolgens kwam ik in 2018 op een kruispunt: wat wordt het nieuwe doel in mijn leven? Het eerste jaar nadat ik gestopt was, heb ik helemaal geen zeilen gevolgd. Maar daarna ging ik zelf weer meer varen, genoot ik van sport op tv en dan kom je erachter dat je toch je wel een heel mooie tijd hebt gehad als topsporter."

"En toen belde Afrodite Zegers met de vraag of ik met haar in een boot wilde. Ik had al een keer nee gezegd, toen ging mijn dochter net naar school en was ik er in mijn hoofd nog niet klaar voor. Maar nu was het voor mij niet moeilijk ja te zeggen."

"Zeilen kun je je hele leven blijven doen, maar zo gedisciplineerd en gestructureerd samen met je teamgenoot naar een doel toewerken, dat kan ik over tien jaar niet meer. De spanning bij een wedstrijd als het écht moet gebeuren, de ontlading achteraf; dat heb ik echt gemist in de periode dat ik gestopt was. Net als de unieke band die opbouwt met je teamgenoot."

"Ik merk dat ik door mijn jarenlange ervaring, en doordat ik er een tijd uit ben geweest, inmiddels heel goed weet hoe ik dingen moeten aanpakken. Robben moet vooral ook vasthouden aan wat hij weet dat goed is voor hem. Je moet vooral je eigen gevoel niet verliezen."

Lobke Berkhout (links) won in 2012 bij de Spelen van Londen brons in de 470-klasse met Lisa Westerhof. (Foto: Getty Images)