25 jaar na de Champions League-winst van Ajax op 24 mei 1995 in Wenen vroeg NU.nl de lezers op reactieplatform NUjij naar hun herinnering aan de finale tegen AC Milan (1-0). Het leverde bijzondere verhalen op. "Doordat mijn opa overleed, kon ik de wedstrijd zien."

René Froger zong 'This is the moment'

We gingen met een groep naar de finale, maar zaten verspreid in het stadion. Dat was een domper. Ik zat naast mijn vader en een Antilliaanse man die de hele wedstrijd supernerveus en stil was. Drie plekken verderop zat René Froger.

Op het moment dat Rijkaard de bal naar Kluivert tikte, voelde ik dat het ging gebeuren. Vertraagd zag ik om me heen mensen verschuiven en spieren aanspannen. En vervolgens tikte Kluivert met zijn teen de bal tergend langzaam richting het net. Ontlading! Froger zette in: "This is the moment" en het hele vak zong mee. De stille man naast me was in tranen. Hij kuste mijn wang en mompelende "this is the moment".

FStaneke

Tijdens schoolreisje belaagd door boze supporters

Ik was op schoolreis in Italië. De dag na de finale werd onze bus belaagd door boze supporters van AC Milan, omdat een aantal klasgenoten Ajax-vlaggetjes voor het raam hield.

Dezwijger

Er waren duizenden Ajax-supporters in het Ernst Happel Stadion. (Foto: Pro Shots)

Een big hug van Litmanen

Laat ik eerst gezegd hebben dat Wenen absoluut de verkeerde stad was voor een finale. We ontbeten op de finaledag op een terras in het centrum terwijl supporters van beide clubs zongen en lol hadden. Kwam er een ober vragen of ze iets zachter konden zingen omdat een meneer zijn krant aan het lezen was…

Tijdens de fantastische wedstrijd was iedereen in het stadion de laatste minuten al bezig met de verlenging, tot de goal van Kluivert. De ontlading en de emotie waren onbeschrijfelijk. Een vriend vertelde dat hij wist in welk hotel de spelers zaten. We verlieten snel het stadion, hadden geluk met een taxi en op het moment dat we de hotelbar binnenstapten hoorden we sirenes.

Het hotel werd hermetisch afgesloten, maar wij waren al binnen. Even later kwamen de spelers en de staf. De pers maakte foto's en stelde vragen, maar Litmanen zei: "Even wachten, eerst de supporters." Hij liep op me af en gaf een big hug. Onvergetelijk.

DDSawyer

Marc Overmars, Edwin van der Sar en Jari Litmanen met de beker. (Foto: Pro Shots)

Prima timing van opa

Ik zat in die tijd bij de marine en was vaak op zee. Als Ajax-fan moest ik het dan doen met uitslagen die binnenkwamen per telex. Spannende momenten voor mij en veel mede-opvarenden. Beelden van een wedstrijd zag ik met een beetje geluk pas het weekend erna als we in een haven lagen.

Het weekend voor de finale waren we in Málaga en maandag zouden we weer naar zee vertrekken. Ik ging de finale tegen Milan dus missen, ware het niet dat op zondag mijn opa overleed en ik terug mocht naar Nederland voor de uitvaart. Triest, maar een prima timing van de beste man. Dankzij hem kon ik de wedstrijd woensdag in Nederland op de buis zien en was ik donderdag bij de huldiging. Danny Blind met de cup in zijn handen op de rondvaartboot. Prachtig!

Op vrijdag was de begrafenis en zondag ging ik terug naar de boot in Spanje. Bedankt opa!

Loekie72

Van links naar rechts: KNVB-directeur Jos Staatsen, prins Constantijn, prins Willem-Alexander en staatssecretaris Erica Terpstra in het stadion. (Foto: Pro Shots)

Polonaise op onze bruiloft

24 mei 1995 was onze trouwdag en dat hebben we geweten. Hoe konden wij als oud-studenten van de sportacademie trouwen op de dag van de Champions League-finale? Omdat een vriend een handmonitor met antenne had meegenomen zagen meerdere gasten Kluivert toch scoren tijdens het feest.

Op de video van de bruiloft zie je dat meteen een polonaise werd ingezet. De feestvreugde met zoveel oud-sportstudenten was ineens dubbel zo groot! Wij als bruidspaar hebben de volgende dag de wedstrijd in samenvatting terug moeten kijken. Ook een genot.

M. Kraandijk

Juichen in een ziekenhuisbed

Ik heb de finale gekeken vanuit mijn ziekenhuisbed in Perpignan. Op de tweede dag van mijn vakantie in Zuid-Frankrijk met mijn vrouw en dochter van vier brak ik mijn heup tijdens een partijtje voetbal.

Ik spreek geen Frans, maar vijftien minuten voor de aftrap van de finale lukte het me toch een tv op de kamer te krijgen. Het moment dat Kluivert scoorde vergeet ik nooit meer: mijn kamergenoot schoot wakker en medisch personeel kwam binnenstormen om te kijken wat er aan de hand was. Je mag toch juichen als je club scoort?

Jan2212

Clarence Seedorf met supporters van Ajax. (Foto: Pro Shots)

Met een rood-witte vlag door Jakarta

Ik woonde destijds in Jakarta en zag de wedstrijd 's nachts live op tv, samen met een collega. Na afloop, rond 04.30 uur 's ochtends, ben ik toeterend en met een rood-witte vlag uit het raam door een nog relatief stil Jakarta naar huis gereden. Veel Indonesiërs zijn fan van Ajax, mede omdat de vlag van Indonesië rood-wit is. De vreugde op straat werd gedeeld!

David Korthals Altes

300 blote konten voor de ramen

Ik was 25 jaar en al een aantal jaar seizoenskaarthouder van Ajax. Mijn maat Martin en ik maakten de hele Champions League-campagne intens mee en we wisten ook een kaartje voor de finale te bemachtigen. We verzamelden bij het Olympisch Stadion, waar vandaan zo'n zeventig bussen richting Wenen vertrokken. Bij de Duitse grens heeft de Duitse douane volgens mij wel 300 blote konten voor de ramen gezien.

Aangekomen in Wenen stroomden de terrassen vol met zowel Ajax als AC Milan-supporters. En wat er toen gebeurde... Eén grote verbroedering. Pils drinken met de Italianen. En een spontaan minitoernooi in het Prater Park waar Ajax-supporters tegen die van Milan voetbalden.

De jassen werden doelpalen en teams gingen zelfs te mixen. En wat een wedstrijd daarna in het stadion. Van Gaal uit zijn dak, Rijkaard als generaal op het veld, de teen van Kluivert.... Explosie van vreugde. Terug in Amsterdam mochten de uitsupporters vooraan staan bij de huldiging. Ik was in tranen.

Fred_Henneke1970

Ajax-supporters op de dag van de finale in het centrum van Wenen. (Foto: Pro Shots)

Een biertje met Stanley Menzo

Mijn vader kon gelukkig kaartjes krijgen. Er waren enkel nog dure kaarten inclusief driedaagse busreis en als student kon ik dat niet betalen. Ongelooflijk, dankzij mijn vader ging ik toch nog naar Wenen.

Op de dag van de wedstrijd waren we vroeg in de stad. Biertje met Stanley Menzo op een terras en overal hoorde je het 'Marco van Basten' galmen. Hij stond nog onder contract bij AC Milan en werd overal toegezongen. In het stadion werd ik dronken van bier en vreugde en eindigde ik in een ander vak. En na de wedstrijd? Geen confrontatie met de Milan-supporters, maar felicitaties van de verliezers. Respect over en weer.

Op de terugweg was het nog steeds groot feest, maar daar heb ik door twee nachten zonder slaap weinig herinneringen aan. Het zal vast een mooie nacht geweest zijn.

Michael1974

Mijn baas wilde me omkopen

Ik vertel mijn baas dat ik van baan wilde veranderen. Na enig nadenken was zijn reactie: "Ik ga je omkopen: ik heb een kaartje voor de finale en als je blijft, dan is het kaartje voor jou." Daar moest ik even over nadenken, waarna ik zijn aanbod afsloeg. Zijn reactie: "Het kaartje is toch voor jou, als afscheidscadeau en als dank voor de samenwerking. En tenslotte ben ik geen voetbalfan."

Rob Vos