Vijftien jaar lang waren de LuckyTV-filmpjes van Sander van de Pavert in De Wereld Draait Door te zien. Vijftien jaar lang zat hij aan de televisie gekluisterd, wachtend op dat ene moment dat hij kon gebruiken voor zijn absurdistische serie. Lang voordat het programma eind maart stopte, nam Van de Pavert gas terug. Hij had tijd nodig. Eerst om te niksen, daarna om nieuwe ideeën uit te werken. Bijvoorbeeld het idee voor een nieuwe theatervoorstelling.

De coronacrisis lijkt er een streep doorheen te zetten, maar vanaf september staat Van de Pavert in de Nederlandse theaters geprogrammeerd met zijn nieuwe onemanshow Mediamorfmosen.

De opvolger van de voorstelling waarmee Van de Pavert in 2017 in de theaters stond. "Dat vond ik geweldig om te doen, maar toen het voorbij was dacht ik: dat kan ik veel beter."

Volgens het persbericht ga je 'verslag doen van observaties, in een wereld waarin alles draait om aandacht'.

"Weet je wat het is, dat is natuurlijk ook maar een manier om…"

Aandacht te krijgen.

"Er moet iets in zo'n brochure staan. Het komt erop neer dat ik graag naar dingen kijk. Naar televisie, achterlijke Facebook-posts of naar mensen op straat. Daar doe ik vervolgens iets audiovisueels mee en dat ga ik ook in de nieuwe voorstelling doen. In mijn eerste programma liet ik vooral filmpjes zien die ik eerder gemaakt had. Tijdens het maakproces zit ik lachend, tierend en schreeuwend in mijn werkkamer. Het theater verlangt eigenlijk dat je niet alleen de filmpjes, maar ook die emoties rechtstreeks op het toneel laat zien. Dat wil ik nu doen."

Wat heb je geobserveerd in deze quarantainetijd?

"Ik zit al vijftien jaar in quarantaine, dus voor mij is er niet veel veranderd. Ik hunker er al mijn hele leven naar dat mensen op straat en in winkels afstand houden. Dat doen ze nu uit zichzelf. Ik houd er niet van als vreemden heel dicht bij me in de buurt komen."

Ook niet als het bewonderaars zijn?

"Dat vind ik heel leuk. Het is ook niet vervelend om met mensen te praten, maar ik schrik vrij snel. Als ik in de supermarkt een doosje nootjes sta uit te zoeken en er komt iemand met zijn snotneus naast me staan, even los van het feit dat zoiets in deze tijd al helemaal raar is, dan veroorzaakt dat een fysiek onprettig gevoel. Maar als iemand me op straat naar de weg vraagt en ik heb daar vervolgens een gesprek mee, dan heb ik dat gevoel helemaal niet."

Houd je van smalltalk?

Na lange stilte: "Zeer positief. Hoe meer, hoe beter. Nee, weet ik veel. Ik heb daar geen mening over. Waar wil je naar toe?"

Naar de vraag of jij jezelf asociaal vindt.

"In de letterlijke zin ben ik dat, ja. Altijd al geweest. Ik voel verwantschap met kunstenaars die zichzelf het liefst met hun verftubes en ezel in hun atelier opsluiten. Je zou me misschien eerder een loner kunnen noemen. Dat is een geschikter woord. Maar ik vertoon geen asociaal gedrag en ben ook geen aso in traditionele zin. Ik houd rekening met mensen, maar ben niet iemand die snel een grote groep opzoekt."

Hoe verschilt een volle theaterzaal van een grote groep mensen?

"Dat kun je niet vergelijken. Aan een theatervoorstelling zijn geen onverwachte elementen verbonden, ik weet wat me daar te wachten staat. Daarnaast zit iedereen op zijn stoeltje en tussen mij en hen bevindt zich doorgaans een gracht van een paar meter. Ik vind het zelfs leuk om tijdens de voorstelling door het publiek te wandelen."

“Als ik iemand iets zie doen, denk ik vaak: dat kan ik ook, misschien wel beter.”
Sander van de Pavert

Op een gegeven moment stapte je uit de anonimiteit van je filmpjes en schoof je zelf aan aan tafel in DWDD. Op welk moment besefte je dat je een bekende Nederlander was geworden?

"Dat moment heeft nooit plaatsgevonden. Als mensen me aanspreken hebben ze het toch vaak over mijn werk. Ze vragen bijvoorbeeld of dat mijn eigen stem was in een bepaald filmpje of welke software ik gebruik. Het is leuk om daarover te praten. Als je een bekende kop hebt omdat je in een soapserie speelt, zal die ervaring anders zijn."

Amerikaanse aandacht voor LuckyTV-video
Amerikaanse aandacht voor LuckyTV-video

Maar je stond bijvoorbeeld op de cover van Esquire.

"Ja, met zo'n glaasje whiskey in mijn hand! Toen zag ik er verdomd slick uit, vond je niet?"

Was je toen bezig een merk van jezelf te maken? Een soort brand building?

"Grappig dat je dat zegt, want ik denk ik weleens bij mezelf: je zou eens wat meer aan brand building moeten doen. Nee, zulke dingen gebeuren gewoon toevallig. Ik ben ook wel zo ijdel dat ik dat kicken vind. Het is leuk dat ik mijn moeder een blad cadeau kan doen waar ik op sta. Maar als ik het terugzie, denk ik vaak: wat ben je ook een aansteller. Als ik dit interview teruglees, kom ik vast ook zinnen tegen waarvan ik me afvraag waarom ik ze gezegd heb."

Ken je het impostor syndrome, ook wel oplichterssyndroom genoemd?

"Mensen die daaraan lijden voelen op allerlei manieren dat ze de boel belazeren. Toen ik daar voor het eerst over las, heb ik mezelf afgevraagd of ik dat ook heb en ik begrijp dat je me dat vraagt. Ik ben zeker wel een impostor. Niet op persoonlijk vlak, maar in het werk dat ik maak."

"In mijn filmpjes plaats ik boodschappen. Soms ben ik ergens boos over, soms zit ik stoned naar iets te kijken en borrelt er iets op. Om daar uiting aan te geven gebruik ik een vermomming, door allerlei maniertjes die ik om me heen zie over te nemen. Ik verstop me daarin als maker. Maar ik ben niet bang dat mensen me binnenkort 'door zullen hebben'. Wat dat betreft ben ik altijd een beetje overmoedig geweest. Als ik iemand iets zie doen, denk ik vaak: dat kan ik ook, misschien wel beter."

Gebruik je op toneel ook een vermomming?

"Het is juist de bedoeling dat de theatershow dat allemaal ontmantelt. Op het toneel is het noodzakelijk dat je iets van jezelf laat zien en niet als een clown een rol opvoert. Ik sta daar als mezelf, met mijn eigen onzekerheden en mijn eigen binnenpretjes."

Op wat voor publiek hoop je?

"Mensen met humor. Smaak vind ik niet zo belangrijk, humor wel."

Eigenlijk heb je helemaal geen invloed op de samenstelling van het publiek.

"Op een gegeven moment zit de zaal helemaal vol met Bulgaren."

Snap je wat ik bedoel?

"Als maker heb je nooit in de hand wie er komt kijken. De mensen in mijn publiek zijn gastjes van negentien en mensen van mijn vaders leeftijd. (Met deftig accent) 'Ik wil toch even zeggen dat ik me af en toe bescheur om die filmpjes van jou'."

Zonder LuckyTV had je niet zo eenvoudig een theatershow van de grond gekregen. Kijken theatercollega's met andere ogen naar jou?

"Als niemand me kende, zou ik niet twintig keer achter elkaar een Zuiderstrandtheater hebben uitverkocht. Dat snap ik ook wel. Maar ik vind dit zo leuk om te doen, dat ik niet uit piëteit voor mijn collega's denk dat ik eerst maar eens mijn sporen in het theater moet verdienen. Als ik met mijn grote bek en bekende gezicht een theater vol krijg en ik ga er vervolgens iets heel kuts doen, dan is het terecht als ik daar kritiek op krijg. Maar als je iets maakt waar mensen met plezier naar kijken en achteraf van zeggen: 'Dat was tof', dan maakt het me geen reet uit hoe je op dat podium terecht bent gekomen."

Máxima en Willem-Alexander in Italië in LuckyTV
Máxima en Willem-Alexander in Italië in LuckyTV