In één klap wereldberoemd; met de komst van sociale media heeft iedereen zijn fifteen minutes of fame, maar weinigen blijven het ook. Duncan Laurence lijkt een uitzondering: de Nederlandse zanger won in mei het Eurovisie Songfestival en reist de hele wereld over. Hoe is dat, om zomaar ineens niet over straat te kunnen?

Duncan Laurence repeteert voor zijn show in Paradiso als NU.nl hem spreekt. Gekleed in een wit T-shirt, een spijkerbroek en een groen overhemd staat hij op het podium vast de nummers die hij die avond (afgelopen vrijdag) in de uitverkochte poptempel ten gehore zal brengen door te nemen.

Even later vertelt hij dat het een droom is die uitkomt, maar tegelijkertijd ook als een logische stap voelt nu zijn carrière zo hard gaat. Lang erbij stilstaan kan de 25-jarige zanger niet: dit weekend wordt hij alweer verwacht in Duitsland en dinsdag stapt hij het vliegtuig in om in Los Angeles drie weken aan nieuwe muziek te gaan werken. Hij duikt dan de studio in met producenten die eerder met Beyoncé en John Legend werkten.

Het is anderhalve maand geleden dat je op 18 mei voor Nederland het Songfestival won. Hoe gaat het nu?

"Goed. Het gaat goed. Lekker druk bezig. Gisteren (donderdag, red.) gehuldigd in Hellevoetsluis, de plek waar ik vandaan kom en ben opgegroeid. Het gaat echt hartstikke goed. Ik heb het heel erg naar m'n zin sinds alles. Het voelt echt als een rollercoaster. En nu dan een Nederlandse tour, die eigenlijk vandaag (vrijdag, red.) een soort van start gaat. Dit is de eerste clubdatum, dan zit er een zomer tussen, als het festivalseizoen is en het een beetje gek is om in clubs te gaan staan. Maar deze datum (in Paradiso, red.) stond natuurlijk al vóór het Songfestival en was binnen een paar uur uitverkocht. Wat echt zo bizar is. En nu ook; je komt hier aan en de mensen zitten gewoon al buiten. Toen ik aankwam om half vier al."

Het lijkt me wel dat dat wat met je doet.

"Ja, dat doet het ook wel. Het is ook wel een beetje gekkig, dat je bijna niet weet hoe je moet reageren. Maar ze zijn superlief en hebben duidelijk maar één doel, en dat is heel eventjes contact met mij. Zo lief om te merken."

Duncan Laurence wordt gehuldigd in Hellevoetsluis. (Foto: Brunopress)

Vergeleken met de meeste bekende Nederlanders krijg jij ook extreem positieve reacties op sociale media.

"Op Instagram valt mij dat ook echt op, maar gisteren heb ik een aantal tweets voorbij zien komen naar aanleiding van mijn bezoek aan Pauw waarvan ik dacht: moet dit? Zo'n mevrouw die een druiventros als profielfoto heeft die dan roept dat ik een 'eng jongetje ben'. Ik laat me er niet door in de weg zitten. Dat probeer ik ook echt naar mijn fans uit te stralen en hen mee te geven, dat het oké is dat niet iedereen leuk vindt wat je doet. Je moet negativiteit niet met negativiteit gaan bestrijden. Maar over het algemeen zie ik vooral positieve dingen."

Het is knap dat je er zo mee omgaat. Als ik één keer een hatelijke mail ontvang, zit ik er direct twee dagen mee. Dat is er één, want niemand kent mij. Iedereen kent jou.

"Ik denk dat ik daar, door mijn pestverleden (Laurence is in zijn jeugd veel gepest en heeft daar in interviews vaak over verteld, red.), beter mee kan omgaan. Ik weet dat het heel veel met je kan doen, een negatieve opmerking of een bericht. Maar waarom zou ik daar nu nog over piekeren? Dat is zonde van mijn tijd en zonde van alle mooie dingen die ik meemaak. Natuurlijk baal ik ook weleens en denk ik: mevrouw met de druiventros, wat ben je aan het doen?"

Ze heeft je dus wel weten te raken.

"Toch ergens wel, ja, natuurlijk. Natuurlijk vind ik het jammer dat iemand zo over mij denkt. Het doet altijd iets met je, want je doet iets waar je om geeft en dat mensen dat dan niet waarderen is niet leuk. Maar daarna probeer ik me vooral te bedenken dat het niet aan mij ligt. Als je dat perspectief verlegt en denkt: hij of zij moet toch zelf iets missen, dan kun je het beter loslaten."

"Als je commentaar krijgt op persoonlijk vlak is dat nog veel ingewikkelder dan als het om je werk gaat. Je probeert een leuk persoon te zijn, dan is het toch een soort aanval op je persoon."

Er zijn ook mensen die echt kijken omdat ze zich graag even boos maken.

"Ik denk dan: chick, je kan ook zappen. Het is één zender, één programma. Er zijn nog veel meer dingen op televisie, ga daar dan naar kijken. Dan klink ik misschien heel Rotterdams, maar het is wel zoals het is. Zap dan, en zap ook weer terug als je het wel leuk vindt. Die negativiteit, het is gewoon niet nodig."

Je gaat schrijven in de Verenigde Staten, hebt al nummers klaarliggen. Wanneer krijgen we dan eindelijk een officiële tweede single?

"Het liefst aan het einde van de zomer, ook met oog op de tour. Er is een plan, er is een idee, maar ik wil het nog niet te veel vastzetten. We gaan nu eerst in L.A. nieuwe muziek maken. Die tweede single staat gepland, maar ik ga niet zeggen wanneer dan precies. Haha, vervelend he?

“Ik wil de mensen graag verrassen, dat vind ik ook leuk.”
Duncan Laurence

Maar ik wil sowieso veel muziek uit gaan brengen het aankomende jaar, ook met het oog op het optreden in de Ziggo Dome in maart volgend jaar."

Oké, de datum blijft geheim, maar de sound, wil je daar wel iets over zeggen? Wordt de tweede single totaal anders dan Arcade?

"Nee, juist niet. Ik baseer de sound van een nummer altijd op het verhaal van het liedje, dat moet op elkaar aansluiten. Het zal nooit iets totaal anders worden, omdat ik gewoon ook een bepaalde smaak heb en het tof vind hoe sommige dingen klinken. Het is denk ik een verlengde van de sound die ik tot nu toe heb neergezet. Ook omdat ik er heel erg van hou als artiesten een stempel op hun werk kunnen zetten, waardoor je meteen weet: wow, dat is een nieuwe track van Duncan. Dat zou te gek zijn, als je dat met een eerste album al weet te realiseren."

Het is bijzonder om als beginnend artiest al hier, in een uitverkocht Paradiso, te staan. Tegelijkertijd ben je in korte tijd zó bekend geworden dat het eigenlijk niet anders kan. Toen jij werd voorgesteld als 'onze' inzending voor het Eurovisie Songfestival, reageerden mensen verbaasd omdat ze je niet kenden. Nu kent eigenlijk iedereen je. Wat doet dat met een mens?

"Dat is gek. Ik heb ook nog steeds tijd nodig om dat te beseffen. Dat je niet zomaar naar de supermarkt kan, zonder dat mensen je aanspreken, nakijken of selfies met je willen maken. Ik krijg van mensen te horen dat het vast wel gaat wennen, maar dat denk ik zelf eigenlijk niet. In zo'n korte tijd is alles zo geëxplodeerd, zo veel mensen hebben je zien winnen."

Je bent 'onze' winnaar.

"Supermooi! Maar ook heel erg gek, dat je bijna een soort nationaal eigendom wordt."

Wanneer drong dat door?

"Een paar weken na het Songfestival. Ik zat thuis en wilde even naar buiten, maar bedacht ook meteen dat dat eigenlijk niet zo goed ging. Want je moet meteen een half uur uittrekken voor iets wat normaal veel minder tijd kost. Gelukkig til ik er niet te zwaar aan en besluit ik uiteindelijk gewoon maar te gaan. Maar dat was wel de eerste keer dat ik dacht: o ja, dit is voortaan een ding. Het is heel raar, maar ook iets heel positiefs, want ik kan het voor heel veel mooie dingen inzetten. Dat ik nu een voorbeeld kan zijn voor mensen die gepest zijn, dat ik mensen kan laten zien dat je je niet moet laten pakken door de negatieve mensen en dat er echt iets moois uit kan komen. Als ik dan selfies moet maken tijdens het boodschappen doen, om aan de andere kant zoiets te kunnen betekenen, doe ik dat met alle liefde."

Heb je het gevoel dat je überhaupt een voorbeeldfunctie hebt?

"Ja, daar ben ik me wel steeds bewuster van gaan worden. Dat is ook een proces. Maar ik ben wel iemand die gelukkig geen gekke geheimen heeft en geen weirde afwijkingen in z'n gedrag heeft. Wat dat betreft ben ik geen 'artiest artiest'. Bij mij zullen mensen niet totaal geschokt op de bank zitten als ze iets over me lezen of zien. Ik ben overal altijd open en eerlijk geweest, van het begin af aan al. Het draait bij mij om de muziek en daarom wilde ik ook zo snel mogelijk duidelijk hebben wie ik ben en waar ik voor sta, want dan weten mensen dat en kunnen we ons concentreren op wat echt belangrijk is. De muziek."

Toch stonden de roddelbladen de week na je winst vól met ieder detail over je leven. Foto's van je huis, van je vriend, van je Facebook-pagina. Ik vond dat wel heftig om te zien.

"Het ging ook ver en daar ben ik eerlijk in. Net vroeg een meisje eerst een foto te signeren en daarna de bewaareditie van Privé te signeren. 'Heel eerlijk, dat doe ik liever niet. Daar staan allemaal dingen in die helemaal niet waar zijn.' Toen gooide ze 'm meteen weg. Dat vond ik zo fijn, want het klopt gewoon negen van de tien keer niet. Waar haal je het vandaan om medische gegevens te gaan beschrijven? Waar is het Nederlandse verstand? Dat nuchtere, waar ik zo voor ben gaan staan. Op het moment dat we iets vergelijkbaars zouden doen bij de schrijvers van die bladen, zouden we een rechtszaak aan de broek hebben hangen. Dit was heel confronterend. Het is mijn keuze om dit te doen, niet van de mensen om mij heen, daar moet wel respect voor zijn. Maar ik weet ook dat de mensen die het lezen waarschijnlijk niet tot mijn doelgroep behoren. Dat is waarschijnlijk dezelfde Truus die achter haar druiventros-Twitter zit. Daar wil ik me niet druk om maken."

Zo ziet de carrière van Duncan Laurence er tot nu toe uit

  • De zanger doet in 2014 mee aan The Voice of Holland en strandt uiteindelijk in de halve finale
  • Het is januari 2019 als bekendgemaakt wordt dat Laurence Nederland gaat vertegenwoordigen
  • Twee maanden later weten we met welk nummer dat zal zijn: Arcade
  • Op 18 mei 2019 word Laurence de eerste Nederlandse winnaar van het Eurovisie Songfestival in 44 jaar
  • In oktober start de zanger een tour langs verschillende Nederlandse steden, alle optredens zijn uitverkocht
  • Op 26 maart staat hij in de Ziggo Dome, daar zijn nog wel kaarten voor