Na drie turbulente jaren vertrekt de Britse premier Theresa May uit haar ambtswoning op Downing Street 10. Drie keer probeerde ze haar Brexit-deal door het Lagerhuis te loodsen, en tot drie keer toe leed ze een nederlaag. Heeft haar volharding (of is het koppigheid?) May uiteindelijk de das omgedaan?

De carrière van May als premier begint op 13 juli 2016, wanneer ze haar allereerste speech voor de beroemde voordeur van Downing Street 10 geeft. Ze volgt David Cameron op, die eerder die dag opstapte naar aanleiding van het Brexit-referendum.

Binnen de Conservatieve Partij wordt de strijd tussen de prominenten om de opvolging van Cameron steeds venijniger. Zelfs zo venijnig, dat uiteindelijk wordt gekozen voor de veel onbekendere May. Zij geldt als a safe pair of hands - een veilige keuze.

May, die onder Cameron zes jaar minister van Binnenlandse Zaken was, belooft in haar toespraak "een land dat voor iedereen werkt". Er wacht haar een grote uitdaging; 51,9 procent van de Britten stemde een maand eerder voor de Brexit, terwijl het 'Bremain'-kamp bleef steken op 48,1 procent.

Januari 2017: The New Iron Lady

In januari 2017 haalt May krantenkoppen met een speech waarin ze het klip en klaar lijkt te maken voor 'Brussel': "No deal for Britain is better than a bad deal for Britain." De tabloid Daily Mail ontvangt haar uitspraak vol lof en benoemt May tot opvolger van de conservatieve icoon Margaret Thatcher: "Steel of the New Iron Lady".

Het is een toon die we vaker zullen horen in de jaren die daarop volgen.

May tijdens een bezoek aan het Witte Huis van Donald Trump. (foto: AFP)

Maart 2017: De klok tikt

Op 29 maart 2017 is het zover; de langverwachte brief waarin het VK mededeelt dat het artikel 50 in gang zet om de EU te verlaten, wordt afgeleverd in Brussel. De onderhandelingen, die maximaal twee jaar mogen duren, beginnen.

De klok tot de Brexit-deadline van 29 maart tikt nu, zonder dat May afspraken met haar partijgenoten of de rest van het parlement heeft gemaakt over wat voor Brexit er moet komen.

Juni 2017: May gokt, en verliest

Op 8 juni 2017, tien dagen voor de Brexit-onderhandelingen beginnen, besluit May tussentijdse verkiezingen te houden. Dat doet ze om een groter mandaat te krijgen, maar pakt desastreus uit; ze verliest twaalf zetels, en daarmee ook haar meerderheid in het parlement.

Als gevolg van de verkiezingen sluit May op 26 juni 2017 met de Noord-Ierse Democratic Unionist Party (DUP) een akkoord over gedoogsteun.

De DUP is pro-Brexit, maar wil ook koste wat kost voorkomen dat Noord-Ierland een aparte status binnen het VK krijgt. De Britse regering zegt Noord-Ierland 1 miljard pond (ruim 1,1 miljard euro) extra budget toe; 100 miljoen pond per DUP-Lagerhuislid, smaalt de oppositie.

Het verbond met de DUP zal May nog veel kopzorgen opleveren.

Maart 2018: De Ierse grens duikt op

Gedurende 2018 lopen de onderhandelingen met zowel het Lagerhuis als Brussel meerdere malen vast. Waar dat aan ligt? De Ierse grenskwestie. Met name de DUP ligt dwars. En zonder de DUP heeft May geen meerderheid.

De EU en het VK willen een harde grens op het Ierse eiland, die door de Brexit zal ontstaan, voorkomen. Ierland blijft namelijk in de EU, maar Noord-Ierland (onderdeel van het VK) vertrekt uit de EU.

May doet meerdere aanpassingen aan haar voorstellen, maar het parlement buigt niet met haar mee. Meerdere ministers, zoals Brexit-minister David Davis en minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson, dienen hun ontslag in.

Kort na de aanstelling van de nieuwe Brexit-minister Dominic Raab maakt May bekend dat ze zelf de onderhandelingen gaat leiden.

De Duitse bondskanselier Merkel op bezoek bij May. (foto: AFP)

September 2018: De vernedering van Salzburg

In september 2018 volgt een informele EU-top in Salzburg. May legt haar eisen op tafel: ze vertelt de EU-leiders dat ze 'frictieloos verkeer van goederen' wil, maar geen deel wil uitmaken van de Europese interne markt.

De EU-leiders maken direct duidelijk dat dit geen optie is. Het zou de Europese interne markt opbreken.

"Gênant" en "Vernederd" koppen Britse kranten de ochtend na een informele Brexit-top in Salzburg. Wat Mays moment suprême had moeten worden, eindigt in een vernedering.

In Salzburg wordt ook duidelijk dat de beloftes die rondom de Brexit zijn gemaakt wellicht een onmogelijke puzzel vormen. De Europese Unie is niet van plan om de interne markt open te breken om de Britten een uitzonderingspositie te geven.

"No cherrypicking", schrijft Donald Tusk, de president van de Europese Raad, die dag in een Instagram-post.

In oktober volgt er nog een belangrijke top. Het had het moment van de waarheid had moeten zijn, maar na haar nederlaag in Salzburg is het Brexit-proces in een impasse beland.

November 2018: De deal die niemand wil

Dan komt op 13 november toch het verlossende antwoord: "De Brexit-deal is rond", meldt de Britse regering.

Maar nu May er eindelijk uit is met de EU, stribbelt haar eigen partij tegen. De zogenoemde 'Brexiteers' uit Mays partij zijn woedend; de Brexit van May is veel te zacht. Tientallen conservatieve leden van het Lagerhuis zeggen per brief hun vertrouwen in de premier op.

In december, nadat May de stemming over haar uittredingsovereenkomst heeft uitgesteld tot het nieuwe jaar, volgt er een vertrouwensstemming. De premier overleeft en kan aanblijven.

Januari 2019: Een moeilijk begin van een nog moeilijker jaar

2018 was al een zwaar jaar voor May, maar 2019 begint zeker niet makkelijker. De eerste keer dat ze haar EU-deal tot stemming brengt, gaat de boeken in als de grootste nederlaag in de Britse politieke geschiedenis. May verliest de stemming met een verschil van 230 stemmen.

De dag daarna wordt ook nog een motie van wantrouwen tegen haar ingediend door Labour, de grootste oppositiepartij. Ook die overleeft ze.

May op bezoek bij Mark Rutte. (foto: AFP)

De Brexit-deadline nadert; op 29 maart om 23.00 uur zal het VK de EU verlaten. Na twee keer stemmen (zonder grote aanpassingen) ligt er nog steeds geen overeenstemming op tafel, en een harde Brexit - zonder afspraken - dreigt.

Hoewel May ooit zei dat geen deal beter zou zijn dan een slechte deal, zegt ze dat ze in deze deal gelooft. Ze gaat naar Brussel en krijgt uitstel tot 12 april.

April 2019: Nog steeds geen deal, wéér uitstel

May brengt de deal nóg een keer tot stemming, die weer niet tot het gewenste resultaat leidt. Er is dan ook bar weinig veranderd aan haar voorstel. May vraagt wéér uitstel aan in Brussel. De EU-leiders zwichten en de deadline wordt weer verschoven, dit keer naar 31 oktober 2019.

Nu moet May haar tegenstanders toch echt zover krijgen om voor de deal te stemmen. Allereerst belooft ze dat ze af zal treden wanneer de nieuwe fase van het Brexit-proces daar is. Uiteindelijk gaat ze ook om tafel met de Labour-oppositie.

Niemand acht de kans groot dat dat iets zal opleveren - en uiteindelijk klappen die gesprekken dan ook.

Mei 2019: Een einde voor May

In mei komt May met wéér een 'nieuwe' versie van haar Brexit-plan. Ook dat valt niet in goede aarde bij haar eigen partij. Partijleden die haar eerst steunden, zijn woedend omdat ze een aantal concessies doet, zoals het mogelijk maken van een tweede referendum.

De vrouw die de mantel van 'IJzeren Dame' niet van haar illustere voorgangster wist over te nemen, trekt uiteindelijk haar conclusies. Ze stopt als leider van een partij waarin ze bijna geen medestanders meer heeft, en die ook tot op het bot verdeeld is.

May kondigt haar aftreden geëmotioneerd aan. (foto: AFP)

May zal bij de een de boeken in gaan als een standvastige leider, bij de ander als een extreem koppige politicus die haar verlies een stuk eerder had moeten nemen. Hoewel ze altijd stellig beloofde dat ze het volk de Brexit zou bezorgen ("We will deliver Brexit"), is dat haar niet gelukt.

Bij haar vertrek zegt May nogmaals: "Ik heb geen spijt van mijn volharding. Ook al was de kans soms klein dat het lukte."