Tom Dumoulin begint zaterdag aan de drie weken waarop hij zich de afgelopen maanden tot in de kleinste details heeft voorbereid, want winst in de Giro d'Italia is het hoofddoel van 2019 voor de 28-jarige renner. Een gesprek over puzzels, intuïtie en omgaan met roem.

Het is vlak voor de openingstijdrit van de Ronde van Italië van 2018 en Tom Dumoulin heeft een probleem. Hij moet nodig naar de wc, maar de enige optie is een dixi, en die staat een paar meter buiten het busje waar de Limburger samen met ploeggenoot Sam Oomen in zit.

"Er stonden heel veel mensen buiten en die kregen er al snel weet van dat Tom Dumoulin in dat busje zat", herinnert Oomen zich een jaar later in de rust van een hotel aan de rand van Bologna. "Elke keer als Tom zijn hoofd alleen maar draaide naar dat toilet, hoorde je alle mensen roepen: 'Ja, hij komt eruit!' Och jongen, dacht ik, je komt nooit uit dat busje."

Uiteindelijk moeten er twee officials aan te pas komen om een pad vrij te maken voor Dumoulin, die met een lege blaas naar de winst en de eerste roze trui rijdt in Jeruzalem. "Het geeft aan waar Tom op zo'n moment allemaal mee moet dealen, terwijl hij eigenlijk alleen bezig zou moeten zijn met het winnen van die tijdrit", zegt Oomen.

"Het is een privilege dat ik vorig jaar in de Giro vanaf de eerste rij heb mogen meemaken hoe hij omgaat met de druk, de media en de bekendheid. Het is ongelooflijk hoeveel er op die kerel afkomt. Hoe hij dat doet én nog elke dag kan presteren, is heel indrukwekkend."

'Geloof niet dat ik fysiek zó veel bijzonderder ben'

Een maand voor de start van de Giro van 2019 zit Dumoulin in een grote stoel in een hotel op ruim 2.000 meter hoogte, met uitzicht op de top van El Teide. In de schaduw van de grote vulkaan op Tenerife werkt de kopman van Team Sunweb in alle rust zijn laatste belangrijke trainingsblok in aanloop naar de Ronde van Italië af.

De voorbereiding op een grote ronde is al lang niet meer een kwestie van zo veel mogelijk uren maken op de fiets. Uitgekiende trainingsschema's, hoogtestages van meerdere weken, voeding tot op de gram nauwkeurig uitgerekend, omgaan met de druk van de buitenwacht, voldoende rust nemen; tientallen zaken spelen een grote rol.

"Het winnen van een grote ronde is een grote puzzel, waar héél veel bij komt kijken", zegt Dumoulin. "En ik ben verdorie heel goed in het oplossen van die puzzel. Natuurlijk heb ik ook fysiologisch heel veel talent, maar ik geloof niet dat ik fysiek zó veel bijzonderder ben dan andere renners. Uiteindelijk gaat het om het oplossen van die puzzel, en daar ben ik gewoon beter in."

'Ik probeer van alles iets te leren'

Dumoulin doelt daarmee ook op het laatste - en misschien wel belangrijkste - puzzelstukje: wat doe je tijdens de koers, en welke tactische beslissingen neem je?

"Tom is supergoed gelinkt aan zijn intuïtie", zegt Hendrik Werner, de trainer van Dumoulin. "Hij weet tijdens een koers precies wanneer hij zijn energie moet gebruiken en wanneer hij moet sparen. En hij lijkt vaak al te weten wat tegenstanders gaan doen voordat ze het doen. Ik heb soms het idee dat hij als een soort helikopter boven de groep hangt."

Volgens Dumoulin is dat koersinzicht niet aangeboren, maar heeft hij het zichzelf aangeleerd. "Ik ben gewoon superkritisch op mezelf. Ik ben opgevoed met het idee dat ik fouten mag maken, als ik er maar de verantwoordelijkheid voor neem en ervan leer."

"Zo ga ik nog steeds door het leven. Ik probeer van alles iets te leren, ook in de koers. Een voorbeeld: ik probeer één keer een belachelijke versnelling van Nairo Quintana te volgen, maar dan kom ik mezelf tegen. Dus dan doe ik dat de volgende keer niet meer. Ik heb het idee dat sommige renners misschien nog wel vijf keer zo'n versnelling zouden proberen te volgen."

Heb je zelf soms ook echt het gevoel dat je als een helikopter boven het peloton hangt?

"Ik denk heel rationeel over dingen na, dat is het meer. Met de kennis die ik op dat moment heb, probeer ik een beslissing te nemen. En ik durf ook te staan voor die beslissing."

"Natuurlijk denk ik achteraf weleens: goh, dat had ik misschien anders moeten doen. Het is makkelijk om op zo'n moment de schuld buiten jezelf te zoeken, dat is de primaire reactie van iedereen, ook van mij. Maar ik ben wel vrij snel in staat om die primaire reactie te laten volgen door een secundaire. En dat betekent dat ik het de volgende keer niet opnieuw op die manier zal doen, want ik heb ervan geleerd."

'Ik vind dit best wel een leuk leven'

De grootste leerschool voor Dumoulin was misschien wel de nasleep van het hoogtepunt van zijn carrière. In de winter na zijn Giro-zege in 2017 had de Limburger moeite om met zijn nieuwe status om te gaan. De verwachtingen, de extra aandacht en zijn eigen drive om het nog een stap beter te doen zorgden ervoor dat hij even geen plezier meer had in het fietsen.

"Ik heb de afgelopen twee jaar heel veel over mezelf geleerd", zegt Dumoulin. "Als mens weet ik veel beter waar ik sta dan drie jaar geleden. Het belangrijkste dat ik heb meegenomen, is dat ik een jongen ben die fietsen supermooi vindt en die het leuk vindt om zichzelf uit te dagen."

"Er zijn ook onderdelen van mijn vak - van mijn passie - die ik niet leuk vind. Ik geef bijvoorbeeld niet heel graag interviews. Dat is niet de reden waarom ik ben gaan fietsen, maar ik accepteer dat het erbij hoort. Alle aandacht - niet alleen van de media - kan wel snel voor afleiding zorgen, en dat deed het twee jaar geleden ook. Maar nu probeer ik altijd in mijn achterhoofd te houden: ik vind dit misschien even niet zo leuk, maar over het algemeen is dit best wel een leuk leven."

Hoe zorg je ervoor dat al die aandacht je niet in de weg gaat staan?

"Door rustig te blijven en altijd terug te gaan naar de basis. Waarom ben ik gaan fietsen? Waarom wil ik de Giro winnen? Het antwoord is dat ik die uitdaging superinteressant vind. De uitdaging om alles uit mezelf te halen en grote rondes proberen te winnen. Dat is toch het ultieme van wielrennen."