Paul de Leeuw heeft het kerstverhaal rondom de geboorte van Jezus herschreven. "Ik wil geen mensen provoceren die vinden dat mijn man en ik het niet waard zijn om kinderen te adopteren."

Dat zegt De Leeuw in gesprek met NU.nl.

Op de cd Er was eens… Een kerstverhaal vertelt Paul de Leeuw een enigszins aangepaste versie van het kerstverhaal, omlijst door klassieke muziek.

Aan de vertelling zelf wordt niet getornd. Ook in de adaptatie van De Leeuw wordt Jezus geboren en loopt het hele land uit om het kind te zien. Maar hij drukt in typische Paul de Leeuw-stijl wel zijn stempel op de vertelling, door de kinderen tussendoor aan te sporen hun ouders te vragen hoe zij eigenlijk geboren zijn.

Welke herinneringen bewaar jij aan kerst?

"Kerst met mijn familie is nooit echt leuk. Er is altijd wel iets aan de hand. Daarom heb ik ongeveer dertien jaar geleden besloten het niet meer met mijn familie te vieren. De tijd dat ik kerst met ze móet vieren is afgelopen. Sinds we kinderen hebben zitten mijn man en ik tijdens de kerstdagen trouwens altijd in ons huis in Spanje. Daar hebben we ook een kerstboom, met verlichting. Ik vier genoeg andere momenten met mijn familie hoor."

In jouw kerstverhaal bied je de kinderloze Maria het alternatief van adoptie. Jij hebt zelf ook twee kinderen geadopteerd. Is dat een bewuste verwijzing?

"Het is geen statement. Je kunt gewoon zeggen: als Maria nog geen kinderen heeft en Jozef alleen maar met zijn timmermanszaakje aan de weg aan het timmeren is, kan ze altijd nog adopteren. Ik vond dat grappig om te schrijven. Ik heb dit verhaal samengesteld op basis van vragen die ik aan kinderen wilde stellen. Bijvoorbeeld hoe laat ze zijn geboren of wie daar allemaal bij waren. Veel kinderen weten dat niet."

Hebben je eigen kinderen dat soort vragen?

"Nee, die hebben nog niet de leeftijd dat ze zich afvragen waar ze vandaan komen. Als ik een verhaal op basis van hun leefwereld zou schrijven zou er bovendien voetbal en James Bond in voor zijn gekomen.”

“Ik ga me niet druk maken omdat sommige gelovigen mij van een flatgebouw willen gooien.”
Paul de Leeuw

Het kerstverhaal uit ogen van een homoseksueel die samen met zijn echtgenoot twee kinderen adopteert: dat laat zich volgens conservatieve christenen niet verenen. Is de cd een statement?

"Nee. Ik denk dat een goed geloof liefde predikt en dat is volgens mij ook het ware geloof. Ik ben zelf christelijk hervormd opgevoed en ben blij dat mijn kinderen naar een christelijke school gaan. Ik ga me niet druk maken omdat sommige gelovigen mij van een flatgebouw willen gooien. Ik wil geen mensen provoceren die vinden dat mijn man en ik het niet waard zijn om kinderen te adopteren. Ik leef mijn leven zoals ik het wil."

Maar waarom uitgerekend het kerstverhaal?

"Het kwam op mijn pad en het kwam goed uit. Dat gebeurt wel vaker. Bovendien vond ik het grappig om klassieke muziek te integreren in dit verhaal. Ik heb geen moment gedacht om de barricades op te gaan. Vroeger wel, omdat ik toen televisie maakte in een tijd waarin nog niet alles werd uitgesproken. Vooral met betrekking tot seksualiteit en homoseksualiteit. Daar heb ik een rol in gespeeld. Nu niet meer, dat moeten anderen maar doen.”

In maart zei je in een interview met Linda dat je wel twee keer nadenkt als je een grap over Moslims wilt maken. Hebben de aanslagen in Parijs dit gevoel versterkt?

"Daar wil ik graag een nuance in aanbrengen. Als ik iets in een interview zeg kan één zin opgepakt worden en op sociale media een eigen leven gaan leiden. Dat merk je ook rondom de Zwarte Piet-discussie. Zwarte Piet verdwijnt langzaam uit beeld, dat gaat de goede kant op. Maar er zijn genoeg mensen die tegen mij zeggen: 'Jij was ooit Zwarte Piet met Robert ten Brink!' Maar we zaten toen in een heel andere tijd. Dat geldt ook voor grappen over minderheden, in dit geval moslims."

"Twintig jaar geleden ben ik als Bob de Rooij (personage van Paul de Leeuw, red.) in een moskee geweest. Dat was toen al vrij taboedoorbrekend, maar nu kan het zich echt tegen je gaan keren. Dat wordt dan opeens op sociale media verspreid met de toelichting: 'Wat een schande dat hij dit heeft gedaan.' In Mooi! Weer De Leeuw heb ik een meisje in een minaret laten zingen, terwijl vrouwen daar helemaal niet naar binnen mogen. Tijdens het programma was dat gewoon mooi en spontaan."

Zou je dat nog eens doen?

"Absoluut. Maar je moet oppassen dat losse fragmenten of uitspraken geen verhaal op zich worden, zonder enige context. Dat is een tendens waardoor ik voorzichter ben geworden."

Je hebt een video gemaakt waarin je bewoners van Bergen op Zoom oproept begrip te tonen voor vluchtelingen. Waarom doe je dat?

"Ik heb een advertentie ondertekend waarin gezegd wordt dat we iets willen doen voor vluchtelingen. Als Vesta (vereniging jongeren die Bergen op Zoom socialer willen maken, red.) mij vraagt iets in te spreken, dan doe ik dat. Ik heb daar voor getekend. Wat ik verder voor vluchtelingen doe hoeft niemand te weten. Dat gaat niemand iets aan, je slaat jezelf anders op de borst."

“Ik wil dat mensen ophouden hun angsten tot in het absurde te vergroten.”
Paul de Leeuw

Maar je kunt ook een voorbeeld zijn voor mensen.

"Dan kan ik beter een zaal toespreken tijdens een optreden en het er dan over hebben. iedereen is vrij te vinden wat hij vindt. In het geval van de vluchtelingenproblematiek heb ik wel wat makkelijk praten. Waar ik woon is genoeg ruimte om mensen op te vangen, dat is anders dan op kleine plaatsen waar een heel centrum in de buurt komt. Maar ik wil dat mensen ophouden hun angsten tot in het absurde te vergroten."

Jouw baan is mensen een goede tijd geven, het publiek afleiden van ellende. Wat was je eerste impuls toen je over de aanslagen in Parijs hoorde?

"Ik ben nu bezig aan de Zingen zolang het duurt-tour. Het opvallende was, toen we afgelopen vrijdag in Alkmaar stonden, hadden we een van de leukste voorstellingen van het seizoen. Het voelt dan erg vreemd als je om 22.30 uur het toneel afloopt en hoort dat er in Parijs een ramp heeft plaatsgevonden. Dan kom je uit een fantasiewereld in de rauwe realiteit terecht. Ik had gelukkig de eerste twee daaropvolgende dagen geen optredens."

"Mijn taak is het om 2,5 uur vol te maken met een programma waaruit mensen troost kunnen putten. Mensen kunnen tijdens de voorstelling verzoeknummers vragen. Die hebben vaak betrekking op overleden mensen of naasten die ziek zijn. In de zaal zit al een soort melancholie, een soort mededogen. Ik wil die mensen hun zorgen laten vergeten. Maar het voelt niet als professionele plicht. Ik voel me niet de geroepene. Ik ben geen volksvertegenwoordiger."

Er was eens… Een kerstverhaal is vrijdag verschenen. Paul de Leeuw staat tot en met eind maart 2016 in de theaters met de voorstelling Zingen zolang het duurt.

Lees meer achtergrondverhalen in NUweekend