Guus Meeuwis: 'Een leren broek staat me niet'

Guus Meeuwis houdt niet van terugkijken. Om zijn twintigjarige jubileum als artiest op te luisteren wil de Brabander dan ook niet stilstaan bij het verleden, maar plannen uitvoeren die al lang op de plank lagen. 

Dat zegt de Brabantse artiest in gesprek met NU.nl.

Zo opende hij het afgelopen jaar een tijdelijk restaurant, gaf hij als eerste Nederlandse artiest een concert in de Royal Albert Hall in Londen (voor een bijna compleet Nederlands publiek), bracht hij op Hollandse Meesters een ode aan Nederlandse klassiekers en voltooide hij zijn tiende studioalbum Morgen.

Wat weegt zwaarder: de invulling van die projecten of het feit dat je ze überhaupt hebt uitgevoerd?

"Dat alle plannen zijn uitgevoerd is iets om trots op te zijn. Er komt binnenkort een documentaire uit waarin ik de vraag krijg waarom ik dit allemaal wil doen. Het antwoord: veel van die ideeën worden geboren uit een grap. Zou het niet lachen zijn als …? Op een gegeven moment begint zo'n grap vorm te krijgen, dan heb je opeens medestanders en kom je tot de conclusie dat je het maar gewoon moet gaan doen. Het optreden in de Royal Albert Hall is eigenlijk een kwajongensstreek."

Maar het sloeg eigenlijk nergens op?

"Ik zeg het in die documentaire letterlijk: het slaat nergens op. Maar het is wel gebeurd en we zijn daar niet voor niets geweest. Die ervaring dragen we nog steeds met ons mee."

Is dat het uitgangspunt van je carrière geweest: 'Lachen, laten we kijken hoe ver we komen'?

"Ja, zeker in het begin. Het is ons echt overkomen. Na vijf jaar vond ik dat we keuzes moesten maken. Sommige bandleden waren afgestudeerd en kozen voor een carrière. Ik wilde ook een besluit nemen. In 2000 kreeg ik een poliep en moest ik gedwongen thuis zitten. Ik kon voor het eerst reflecteren en kwam ik tot de conclusie dat ik de eerste drie jaar eigenlijk niet bewust heb meegemaakt. Toen kwam het besef: als ik dit wil voortzetten moet ik dingen anders aanpakken. Vanaf dat moment was het vrijblijvende er wel van af."

Het lijkt ook alsof je het succes eenvoudig aankunt.

"Ik zeg niet dat het me makkelijk afgaat."

Er zijn geen schandalen. Ik lees nergens: 'Guus Meeuwis al vijf dagen wakker.'

"Dat is nog niet gebeurd, nee. Ik probeer normaal te reageren in ongewone situaties, maar ik sta ook heus wel in de kroeg, ik hou er ook van. Ik vind dat ik recht heb om een avond uit te gaan. Drugs gebruik ik sowieso niet. Bier doet het goed bij mij. En ik denk dat ik en mijn band aardig meedoen. Ga maar eens navragen wie er als laatste staan. Dat zijn meestal wij hoor. Meer kan ik er niet van maken."

Heb je jezelf dat imago van normale jongen aangemeten?

"Dit ben ik, sorry. Het is wat het is. Veel mensen willen dat weten, maar er is geen façade. Zijn wie ik ben is mijn grootste kracht. Ik probeer zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven. Dat is de enige lifeline die ik heb, het is de enige manier waarop ik het kan."

Heeft niemand jou ooit aangespoord je uiterlijk te veranderen?  'Hier Guus, trek deze leren broek aan, dat tilt je naar een hoger plan.'

"Ik heb nog nooit een leren broek aangehad. Dat zal ook niet gebeuren. Ik snap wat je bedoelt, maar het zou me niet staan. Daarom vind ik Bruce Springsteen zo'n held. Die zie ik ieder jaar beter worden en energieker, maar die zit zo dicht op zichzelf. Natuurlijk moet je open staan voor nieuwe dingen, nieuwsgierig zijn, je voelsprieten uitsteken. Maar de basis ligt in wie je echt bent. En ik ben helaas niet de grootste rock en roll-ster ter wereld. Als ik anderhalf uur lang een potje ga staan liegen, heeft het publiek me door en hoef ik de volgende keer niet terug te komen."

Worstel je na twintig jaar succesvol muziek maken nog steeds met de vraag of het een volgende keer weer zal lukken?

"Natuurlijk."

Dat vind ik moeilijk te geloven.

"Ik schrijf liedjes. Jij schrijft toch stukjes? Heb je weleens dat het niet lukt?"

Ja, maar dan zeg ik dat mijn gesprekspartner niets te melden had. Jij put uit jezelf.

"Als je aan een nieuw album begint en je maakt een nummer waar je heel tevreden over bent, dan ben je opgelucht. Dat zal iedere liedjesschrijver beamen. Ieder begin van een nieuwe plaat is het begin van een reis waarvan je de eindbestemming niet kent. Maar als ik twaalf nummers maak voor een nieuwe plaat en ik voel ze niet dan blijft de plaat liggen. Al heb ik dan wel het een en ander uit te leggen."

Wat zou je doen als je niet meer in staat blijkt muziek te maken waar je tevreden over bent?

"Misschien ben ik dan overwerkt en zou dat een goed moment zijn om stil te staan en te hergroeperen. Maar het is me nog niet overkomen. Ik zou in ieder geval geen sabbatical kunnen nemen en er vijf jaar uit gaan. Stel dat ik nu zou stoppen, omdat ik een hoogtepunt heb bereikt. Dan weet ik zeker dat ik daar na een jaar spijt van krijg. Een ding is zeker: het liedje komt wel weer. Dat is iets wat ik na twintig jaar wel weet."

Het nieuwe album Morgen verschijnt op negen oktober.

Lees meer achtergrondverhalen in NUweekend

Lees meer over:

NUshop

Tip de redactie