De 57-jarige Camilla [niet haar echte naam] woont in een van de slechtste wijken van de Colombiaanse havenstad Buenaventura. Ze werd tot twee keer toe in haar huis verkracht door een gewapende man die ze nog dagelijks tegenkomt.

Camilla werd geboren in de buurt van Buenaventura, op het platteland. Ze is een grote, donkere vrouw met kleine afro-knotjes op haar hoofd en een glimlach van oor tot oor. Maar als ze vertelt over de verkrachting kijkt ze heel triest uit haar ogen en grijpt ze de hand van haar psycholoog, die naast haar zit.

Op latere leeftijd trok Camilla naar Buenaventura, waar ze introk bij haar man. Maar op een gegeven moment verliet de man van Camilla het huis. Ze was alleen, toen een man opeens het huis binnenviel met een wapen. "Deze man was lid van een van de bendes en redelijk berucht in de wijk", vertelt Camilla. "Hij richtte het wapen op me en vroeg naar mijn man." Camilla kon niets doen en werd verkracht. Waarom de verkrachter zocht naar haar man, weet ze niet.

"Ik wilde die nacht niet thuis slapen, dus ik vertrok naar het huis van een vriendin", vervolgt Camilla. "Bij die vriendin kon ik twee nachten blijven, maar toen moest ik terugkeren. Die nacht kwam de man terug en gebeurde het opnieuw."

Angst

Camilla besloot de wijk te verlaten. "Hij vertelde me dat hij me zou vermoorden als ik dat zou doen. Toch vertrok ik. Maar nu woon ik in een andere wijk, en kom ik hem weer elke dag tegen. Hij zegt of doet niets als we elkaar passeren, maar ik leef in angst omdat het weer kan gebeuren."

Na de verkrachting voelde Camilla zich naar eigen zeggen "fysiek kapotgemaakt". Ze was droevig en huilde de hele tijd. Ze sloot zich aan bij 'Mariposas', een beweging die opkomt voor slachtoffers van seksueel geweld. Via die organisatie werd ze verwezen naar Artsen zonder Grenzen, waar ze werd getest op HIV.

Uiteindelijk kwam ze bij het Rode Kruis terecht, onder meer voor psychologische hulp. Langzaam begon ze haar verhaal te vertellen. Haar psycholoog beschouwt ze inmiddels als een zus. "Ook al hebben we niet dezelfde huidskleur. Eigenlijk is ze nog meer dan familie, want mijn eigen familie durfde ik niets te vertellen over wat er met me was gebeurd."

Bij haar psycholoog voelt Camilla zich veilig om te praten. Toen ze in het verleden besloot met een vriendin te praten over de verkrachting, wist de hele wijk het in korte tijd. "Zij vertelde het eerst aan haar man en vervolgens wist iedereen het. Ik voelde me vernederd en werd gediscrimineerd. Mensen zeiden dingen tegen me als: 'Zelfs de verkrachter wil je niet meer'."

Ook de autoriteiten vertrouwt Camilla niet. "Er is geen enkele basis voor vertrouwen. Daarom doe ik geen aangifte. Zelfs als je naar de politie stapt, dan vertellen zij alles wat jij hen zegt meteen door aan de criminelen. Ik heb geen vertrouwen in het systeem."

Lezen en schrijven

Ondanks haar leeftijd wil Camilla graag nieuwe dingen leren. Zo zou ze graag leren lezen en schrijven. Die vaardigheden heeft ze eigenlijk nodig bij haar taken als traditionele medicijnvrouw. Ze helpt mensen die zich met kwalen bij haar melden met recepten op basis van medicinale planten en claimt zelfs mensen te hebben genezen van kanker. Maar om mensen nog beter te kunnen helpen, moet ze naar eigen zeggen doktersrapporten kunnen lezen. 

Als ze denkt aan de toekomst, maakt Camilla zich vooral zorgen over haar kleindochters. Ze zijn 18, 9 en 3 jaar oud, en wonen in een slecht deel van Buenaventura. "Acht maanden geleden werd een 13-jarig meisje verkracht in de buurt van waar mijn kleinkinderen wonen, dus ik ben bang dat dat hen ook overkomt."

Camilla ziet niet hoe het geweld van Colombiaanse bendes uit de wereld kan worden geholpen. Ze heeft genoeg geweld gezien in haar leven om pessimistisch van te worden: niet alleen werd ze zelf verkracht, ook een van haar zeven zoons werd in 2001 gedood. In 1999 werd al een oom van Camilla vermoord en in 2004 verdween een andere oom.

Ook nu woont Camilla nog altijd middenin het bendegeweld van Buenaventura. Uitzicht op een nieuw leven heeft ze niet: "Ik heb geen echte baan, en ik heb niets om mijn kinderen te geven. Die zijn ook allemaal werkloos. Dat ik in een gevaarlijk deel van de stad woon, komt nog eens bovenop de toch al zware last."

"Vroeger sliepen we hier in Buenaventura met de deur open en toen gebeurde er niets", zegt Camilla. "Dat is nu ondenkbaar."

Verhalen

Het verhaal van Camilla is één van de drie verhalen van slachtoffers van seksueel geweld in Colombia, die NU.nl tijdens een rondreis met het Rode Kruis optekende. Misbruik van vrouwen en bendegeweld vinden in Colombia op grote schaal plaats.

Lees ook: Nana (25) werd bij de goudmijnen misbruikt door guerilla's

En: Silvia Patricia (18) was drie jaar lang seksslaaf in Buenaventura

Hulp na seksueel geweld tegen vrouwen en meisjes is dit jaar het onderwerp waarvoor het Rode Kruis en 3FM Serious Request tussen 18 en 24 december geld inzamelen.