Internetkomiek Kakhiel ziet zijn volgersaantallen stijgen. Maar die stijgende populariteit verplicht de anonieme grappenmaker tot bedachtzaamheid.

"Toen ik begon had ik amper volgers, alles wat in me opkwam ramde ik online. Zonder te schrappen. Als ik nu iets online zet, ziet half Nederland dat. Daar baal ik wel van, want je hebt hierdoor minder vrijheid", zegt Kakhiel in gesprek met NU.nl.

Kakhiel gebruikt willekeurige foto's van mensen, die hij vindt op internet. De foto’s worden voorzien van tekstballonen, waarin eigenlijk altijd een banaal gesprek tot stand komt.

Deze bewerkte foto's, af en toe ook video's, verspreidt hij sinds 2010 via Twitter (134.000 volgers) , Facebook (191.000 volgers) en Instagram (60.000 volgers).

Zijn succes bewijst zich niet alleen door het aantal digitale volgers en likes. Uitgeverij Lebowski bracht twee boeken van hem uit. Het in 2013 verschenen Doei en het recentelijk afgeronde Dat wordt lachen…

Kakhiel wil anoniem blijven. Het gesprek met NU.nl was over de telefoon. Wie heel goed zijn best doet zal erin slagen om zijn identiteit te ontdekken. Maar wie zou dat willen en waarom?

Is het niet raar om uit te leggen waarom iemands humor goed werkt en naar aanleiding daarvan meer over die persoon te weten willen komen?

"Dat vraag ik me eigenlijk ook wel af bij veel interviews. Ze vragen vaak hetzelfde. Waarom ben je anoniem? Waarom heet je Kakhiel? Waar haal jij je inspiratie vandaan?"

In een uitzending van De Wereld Draait Door liet je andere mensen jouw werk uitleggen. Dat ging eigenlijk volledig mis.

"Ik werd een half uur voor de uitzending gebeld met de mededeling dat ze een item over mij hadden gemaakt en of ik langs wilde komen. Ik vroeg me af waarom ze dat niet eerder konden doen. Ik vertelde dat ik anoniem wilde blijven, maar ze bleven vragen of ik wilde komen."

"Toen heb ik een vriendin gebeld. Die heeft toen wat dingen over mij verteld. Maar er zaten ook andere mensen aan tafel die ik helemaal niet kende en over mij gingen praten. Het is heel raar als zij dan gaan uitleggen waarin de humor van mijn werk zit. Het werkte niet. Maar ik heb na die avond wel meer dan dertigduizend volgers erbij gekregen."

Bekijk het fragment in DWDD:

Weet je wel zeker of die dertigduizend mensen jouw grappen ook echt leuk vinden? Heb je daar een goed beeld van?

"In de loop der jaren heb ik dat wel redelijk doorgekregen. Ik test dat ook door het aantal likes te tellen. Als veel mensen iets leuk vinden, dan is het blijkbaar grappig. Het verschilt ook per doelgroep. Ik heb nu ook een Instagram account, daar zitten vooral jongeren tussen de vijftien en zestien. Die houden van super flauwe dingen, hoe grover hoe beter."

Vind je dat je soms te ver gaat in je beeld- en tekstkeuze?

"Ik heb best veel foto's verwijderd. Ook op verzoek van mensen, omdat ze bijvoorbeeld hun eigen oma of andere familieleden zagen. Ik had een keer een foto van een man gebruikt met een grap over roken, maar die man was overleden aan longkanker. Die heb ik offline gehaald."

"Naarmate ik meer volgers kreeg, ben ik bewuster met de beelden omgegaan. Toen ik begon had ik amper volgers, alles wat in me opkwam ramde ik online. Zonder te schrappen. Als ik nu iets online zet, ziet half Nederland dat. Daar baal ik wel van, want ik heb hierdoor minder vrijheid."

Zou je niet meer mensen in dienst willen die het bedenken van grappen overnemen, zodat jij zelf naar de achtergrond kunt verdwijnen?

"Dat zou best kunnen. Ik heb nu ook een stagiaire in dienst. Maar die doet uitvoerende klussen, zoals de vormgeving van het laatste boek. Het denkwerk doe ik nog zelf. We proberen ook Studio Kakhiel als klein bureau of label van de grond te krijgen. Ik zou niet helemaal uit Kakhiel willen verdwijnen, maar het lijkt me wel mooi om het te verbreden."

Die verbreding heeft tot nu toe onder andere geleid tot een variant op Google Maps, genaamd Google Naps. Het idee voor de website, die laat zien waar je een dutje kunt doen, werd uitgelicht door internationale media als Mashable, Time Magazine en The Huffington Post. Maar Kakhiel investeert ook arbeidsuren in een muziekvideo voor Marco Borsato en Gers Pardoel, een eigen schoolagenda en samenwerkingen met levensmiddelfabrikanten.

"Een deel van mijn volgers is afgehaakt door mijn commerciële werk, maar het aantal volgers neemt nog steeds toe. Natuurlijk zijn er mensen die je sell out gaan noemen."

Vind je dat terecht?

"Soms wel, maar ik probeer een goede balans te vinden tussen autonoom werk en commerciële opdrachten. Af en toe moet ik dingen puur voor geld doen, omdat ik mijn huur moet betalen."

Ben je bang dat mensen je zat worden?

"Ik denk dat mensen gewend zijn aan hypes, vooral op internet. Als iets een paar jaar heel goed gaat, vinden mensen dat het tijd is voor iets nieuws. Daar ben ik zelf ook wel bang voor. Maar de hype die het (Kakhiel, red.) eerst was, is nu in iets stabiels veranderd. Ik ben nu fulltime Kakhiel en kan er van leven. Dat brengt wel druk met zich mee. Dat je moet blijven presteren en dingen moet blijven doen."

Waarom wil je niet met je gezicht achter je succes staan of je werk op televisie kunnen uitleggen?

"Daar heb ik geen zin in. Het werk moet voor zichzelf spreken. Daar hoef ik met mijn hoofd niet bij. Het anonieme is misschien de kracht van Kakhiel. Ik had het bijvoorbeeld leuker gevonden om niet te weten wie de bedenker van Lucky TV is, in plaats van te zien hoe hij in DWDD om zijn eigen grappen lacht."

Ben je bang dat jouw persoonlijkheid niet kan waarmaken wat je met je grappen bereikt?

"Dat klinkt alsof ik heel onzeker ben, maar ik zie er vooral de noodzaak niet van in. Je werk kan een heel andere lading krijgen als mensen zien wie er achter zit. Het kan tegen je werken als mensen je niet mogen. En ik vind de verwarring ook leuk. Ik neem bijvoorbeeld vaak mijn stagiair mee naar een zakelijke afspraak. We wisselen dan van naam. Dan houden we in twijfel wie het nou echt is."

'Dat wordt lachen...' is verschenen bij Uitgeverij Lebowski.

Meer langere verhalen en achtergronden op NUweekend