Victoria: Wie ben ik?

In maart was ik in Oekraïne om de verkiezingen waar te nemen. Een historische gebeurtenis, omdat de EU deze verkiezingen tot eerste eerlijke verkiezingen van de jonge staat heeft bestempeld.

De resultaten verdeelden het land dwars doormidden. Vier maanden van een monsterlijke formatie volgden. Er ontstond een verstandshuwelijk tussen vier partijen, waarvan er twee eigenlijk onverenigbaar zijn. Nu is het wachten op een geciviliseerde scheiding.

Sinds de verkiezingen zijn mijn pogingen om de verscheurde samenleving en het gebrek aan een overkoepelende nationale identiteit te vangen in een scriptie, met wisselend succes verlopen. Voorliefde voor Oranje blijkt niet de enige overeenkomst te zijn tussen een eeuwenlange consensusdemocratie in Nederland en een quasi democratie in Oekraïne.

Polderachtig

Na een slagveld van de campagne doet het resultaat van de verkiezingen in Nederland vermoeden dat de probleemstelling voor het scriptieonderwerp niet zo ver van huis gezocht had hoeven worden. Ook Nederland lijkt haar polderachtige eensgezindheid te zijn kwijtgeraakt.

Het resultaat van de verkiezingen zegt dat de kiezer overtuigend niet overtuigd is. Was de kiezer niet overtuigd dat de huidige coalitie voortgezet moest worden? Was de kiezer overtuigd dat de traditionele partijen jarenlang met de rug naar het volk hebben gestaan? Een zege voor de protestpartijen aan beide flanken die met een zeer grote mate van waarschijnlijkheid toch niet kunnen regeren? En dat het goud van Balkenende ook maar een vergulde chocolade-euro van de Sinterklaas bleek te zijn?

Jaren geleden drukten Ron Brandsteder en André van Duin wekelijks op de rode knop om antwoord te vinden op de vraag: wie ben ik? Gisteren drukte 80 procent van de stemgerechtigden op de rode knop van de stemcomputer om dezelfde vraag te beantwoorden. Enfin, de kiezer heeft gesproken. Of naar de kiezer wordt geluisterd, blijft de vraag.

Tip de redactie