Badend in zweet word ik wakker. Mijn droom had me wijsgemaakt dat ik Jacques Monasch was. Niet in de hoedanigheid van mijn politieke communicatiedocent, maar in de hoedanigheid van de voormalige campagneleider van PvdA. Pfff, gelukkig, het was een boze nare droom.

Als dit de reden is dat PvdA het ontslagrecht wilde versoepelen, geef ik ze groot gelijk. Weet u nog, die geweldige campagne van Ad Melkert, waarin de SM geruchten een nieuwe invulling hadden gegeven aan het begrip 'paars'. Die weergaloze campagne die Monasch na afloop zelf verguisde niet om zelf onaangetast nog jaren te mogen doceren uit zijn boek 'De strijd om de macht' maar om zo de nieuwe frisse wind, talent der talenten, charisma zonder houdbaarheidsdatum een nieuwe start te geven.

Frisse start

Hier is hij dan, de frisse start. Onder bezielende leiding van Erik van Bruggen, DE man die Kok II mogelijk had gemaakt. De man die zijn partijleider het advies geeft om zich met een dolfijn te identificeren. Een dolfijn als premier!? Sociaal en intelligent voor eigen achterban en een goed trainbare huilebalk voor de pretendenten op Balkenende IV.

Misschien betaalt de PvdA wel heel slecht of staat van Bruggen stiekem op de loonlijst van CDA. Hoe krijg je het anders voor elkaar in deze hoogtijdagen voor een spindoctor om een partijleider die in het echt (lees zonder lopende camera's) nog steeds een geloofwaardig charisma zonder houdbaarheidsdatum heeft, in de media zo hopeloos irritant meelijwekkend is? Een doflijn op het Binnenhof!? Zelfs een kleuter snapt dat die ver uit de richting van Harderwijk verdwaald is.

Free Willy

Erik van Bruggen wordt in de verkiezingscampagne ook bezocht door talloze dromen. Bedriegende dromen. Dat hij Jack de Vries is en déjà vu's dat zijn partijleider al premier is... kom maar door met dat ontslagrecht, maar eerst Free Willy!